Πελατοδημοκρατία κατά τον Κώστα Γαβρά ήταν όλο αυτό που ζήσαμε για χρόνια και όχι δημοκρατία. «Ενώ μετά τον εμφύλιο άρχισε να γίνεται κάτι καλό, οι άρχοντές μας δεν δημιούργησαν την δημοκρατία που έπρεπε».
Συνεχίζοντας για την σημερινή Ελλάδα των αγορών, λέει ακόμη (ΒΗΜΑ -11/11/2012):
« Ο κόσμος πίστεψε σε όλους, σε όλα τα ονόματα. Θα μας σώσει ο Ανδρέας, ο Κωστάκης, ο Γιωργάκης …και τελικά κανένας δεν μας έσωσε και φτάσαμε εκεί που φτάσαμε».
Όλα τα χρόνια μια Ελλάδα υπάκουη σε ξένες δυνάμεις, λες και δεν γνωρίζουν οι κυβερνώντες πως τα κράτη δεν έχουν φίλους, αλλά μόνον συμφέροντα !
Πελατειακό κράτος με διαλείμματα κουμπάρων στις κρίσιμες και καλά αμειβόμενες θέσεις. Πελατειακό κράτος που ακόμα και οι «πρώην» εθνοπατέρες το θέλουν ιδιοκτησία τους, θεωρώντας «αυτονόητη» την επιστροφή τους στην επικαιρότητα …με άλλη ιδιότητα !
Τα οικονομικά προβλήματα είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα, που κάποια στιγμή μπορεί να ξεπεραστεί. Όταν όμως γίνεται μεθοδευμένα και αποκτά διαστάσεις που άπτονται της παράδοσης της χώρας σε ξένα χέρια και το ζητούμενο είναι η εθνική κυριαρχία, τότε τα πράγματα αποκτούν άλλη διάσταση ! Πόσο μάλλον, όταν η οικονομική πολιτική θίγει άμεσα και το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων, με ότι αυτό συνεπάγεται !
Όταν το 2012 γιορτάζονται τα 100 χρόνια που ο Ελληνικός Στρατός, κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, απελευθέρωσε αυτά τα χώματα, δεν είναι ειρωνεία η Ελλάδα να έχει καταστεί προτεκτοράτο λόγω των Μνημονίων;
Αναφερόμενοι στο Ελληνικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (ΕΛ.Ι.Σ.ΜΕ.), να πούμε πως πρόσφατα ήταν καλεσμένο από τον Δήμο Φλώρινας για τα 100 χρόνια της απελευθέρωσης. Επειδή η δράση του έχει σχέση με τα δρώμενα στην πατρίδα μας, θεωρούμε πως η «επετειακή ομιλία» που παρακολουθήσαμε από τον υποστράτηγο ε.α. Κων. Αργυρόπουλο έχει ιδιαίτερη σημασία και θα προσπαθήσουμε να αναφερθούμε σε κάποια σημεία βαρύνουσας σημασίας. Μια ομιλία που προβληματίζει με τις αναφορές της για τις ηθικές αξίες, για την αξία της αληθινής ιστορίας μας, για την σημερινή κατάπτωση της Ελλάδας και για το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων !
«…Δυστυχώς εμάς τους ιδιαιτερότροπους μας χαρακτηρίζει η αφέλεια μιας ιδέας αυτοκαταστροφικότητας. Ενεργούμε ανάπλαστα για να προσαρμοζόμαστε στο «πολιτικώς ορθόν» του σήμερα, αδιαφορώντας για την διαφύλαξη του ακεραίου της μνήμης εκείνων των προγόνων που έδωσαν το «είναι» τους για την Ελλάδα. Έτσι λοιπόν βρίσκουμε ανάμεσά μας κάποιους αυτοπροσδιοριζόμενους σαν προοδευτικούς και σαν εκσυγχρονιστές, οι οποίοι μας μεταδιδάσκουν, ότι ο Μ.Αλέξανδρος ήταν ομοφυλόφιλος , ο Κολοκοτρώνης τρομοκράτης, οι πανικόβλητοι Έλληνες της Σμύρνης ασύνετα συνωστίσθηκαν στην προκυμαία, ή ότι οι επετειακές εορτές είναι «εθνικιστικά κιτς» και άλλα ιλαροτραγικά …».
Κάποιοι θέλουν να μας αποκόψουν από τις ρίζες μας, να ξεφύγουμε από την παράδοση αιώνων, να ξεχάσουμε την ιστορία μας. Αν κερδίθηκαν οι μάχες των Βαλκανικών Πολέμων, είναι γιατί οι Έλληνες έμειναν πιστοί στις παραδόσεις τους, το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων ήταν υψηλό και ο Έλληνας Στρατιώτης ενέπνεε σεβασμό.
Συνεχίζει στην ομιλία του ο κ. Κ.Αργυρόπουλος : « Σήμερα η Πατρίδα μας διέρχεται μια κρίση , της οποίας η πορεία δεν είναι αναγνώσιμη και αυτός ο Στρατιώτης καλείται να μη λυγίσει.
Αυτή η κρίση για τους πολλούς είναι οικονομική. Για τους λιγότερους είναι οικονομο-πολιτική . Για τους ελάχιστους η κρίση είναι η υπό γιγάντωση χρεοκοπία των αξιών.
Αυτή η κρίση θα μπορούσε να σχετίζεται με την απρονόητο διαχείριση της οικονομίας, την άφρονα πολιτική, την επιθετική επιστημολογία, την προσβολή των κοινωνικών ευαισθησιών … Αυτή η κρίση ίσως – λέμε, ίσως – οφείλεται στην αδράνεια και την σιωπή ενός συνόλου , ενόχων ή συνενόχων αμνών …»
Αναρωτιέται ο κ. Κων. Αργυρόπουλος τι θα συμβεί, όταν ο άνθρωπος απογοητευμένος με όσα συμβαίνουν, χάσει τον έλεγχο του … «τι θα συμβεί, όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει , ότι σταδιακά χάνει την ψυχή του;»
Θεωρεί αναγκαιότητα το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων , διότι … «όσο υπάρχουν άνθρωποι πάνω στην Γή, θα υπάρχουν και πόλεμοι …και ο Έλληνας Στρατιώτης διαχρονικά αποδεικνύει την εγγυητική των καιρών σύσταση».
Αναφερόμενος στην συνοχή των Ελλήνων, μέσα από τα γνωστά μονοπάτια, όπως αυτά έχουν καταχωρισθεί στην Ελληνική Ιστορία, λέει: «Είναι η οδός της Πίστεως. Πίστη στην Ανωτέρα Δύναμη. Στον Θεό. Πιστεύω στην Πατρίδα μου. Πιστεύω στην οικογένεια. Στους θεσμούς, τους οποίους η αποκτηθείσα των αιώνων σοφία έχει προσδιορίσει. Και ο Στρατιώτης είναι ένας θεσμός , αναγκαίος θεσμός. Διότι ουδέποτε και ουδείς μας έχει διαβεβαιώσει, ότι στο μέλλον δεν θα μας χτυπήσει την πόρτα ένας πόλεμος».
Αναφέρεται στην συνέχεια ο κ. Κων/νος Αργυρόπουλος στην περίπτωση – κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους – τούρκων χωρικών καλά οπλισμένων, που με την παρέμβαση τους, στηρίζουν τουρκικό απόσπασμα σε επίθεση κατά Ελληνικής μονάδας. Μίλησε για τον ρόλο των ξένων κατά εθνικών συμφερόντων. Επειδή στην Ελλάδα οι ξένοι είναι πολλοί και τελευταία γίνεται πολύς ντόρος περί ιθαγένειας, ας παρακολουθήσουμε την ροή της ομιλίας του επ΄αυτού: «…Άν όμως σκεφθούμε , ότι στην σημερινή ελληνική επικράτεια, όπως ακούγεται και διαπιστώνεται, ότι υπάρχουν ξένοι και αλλόδοξοι και οπλισμένοι και ουδόλως φιλικά διακείμενοι και μάλιστα προερχόμενοι απο όμορες χώρες με διεκδικήσεις επί περιφερειών του Ελληνικού Εθνικού κορμού, τότε ας χτυπήσουν οι καμπάνες του εθνικού μας συστήματος επαγρυπνήσεως … αν υπάρχουν ξένοι και αλλόθρησκοι οι οποίοι πληθύνονται με ρυθμούς πολλαπλάσιους σε σχέση με τον γηράσκοντα ελληνικό πληθυσμό, τότε οδηγούμεθα σε χωρία, με δυσοίωνα ορόσημα για την Ελλάδα. Είναι απλά μαθηματικά . Σε λίγο θα είμαστε μία θλιβερή μειονότητα στην χώρα μας.»
Αναρωτιέται ακόμη ο κ. Αργυρόπουλος για τις αξίες που χάθηκαν και το τίμημα του καταναλωτισμού. Την οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται συνειδητά και οδηγεί στην καταστροφή της Ελλάδας. « …Η επίπλαστη ευφορία των προηγούμενων χρόνων μας ετύφλωσε και δεν είμαστε σε θέση να ιδούμε το αύριο. Το αύριο των παιδιών μας. Την τύχη της πατρίδας μας. Την γύμνια της πνευματικής μας δομής».
Για να έρθει ο λόγος και στο μεγάλο «κουσούρι» του Έλληνα, αυτό της εύκολης κριτικής που κάνουμε στους άλλους χωρίς να κοιτάξουμε τις δικές μας ευθύνες !
«…Τι θα λένε για εμάς οι απόγονοί μας μετά από 100 χρόνια; Άς φανταστούμε για λίγο τι θα λένε: Ήταν μία ζοφερή περίοδος της ιστορίας εκείνης της χώρας. Παρ΄όλο ότι δεν ήταν πολεμική περίοδος η Ελλάδα ηττήθηκε σε όλα τα σημεία από τον εαυτό της. Διότι οι τότε κάτοικοι εκείνης της χώρας υιοθέτησαν ένα μεταμοντέρνο σύστημα σκέψεως προσανατολισμένο σε μία υποτιθέμενη πρότυπη ευτυχία. Απέρριπταν τις συλλογικές και εθνικές διεκδικήσεις, όταν τους εζητείτο υλική ή ηθική συνδρομή. Απέβαλλαν από το λεξικό τους την λέξη αξία. Αμφισβήτησαν τις ιστορικές, των προγόνων τους αφηγήσεις και κατεκρήμνισαν όσα στοιχεία εθεμελίωναν την δυνατότητα μιας αντικειμενικής γνώσεως που συγκρατεί την ζητούμενη ορθή δομή. Δηλαδή την ανθρώπινη ύπαρξη. Σκεπτικιστές απέναντι στην εθνική ενότητα, στην πρόοδο , στην αλήθεια. Δεν νοιάστηκαν για ένα ελιτισμό στην κουλτούρα , αλλά για ένα πολιτισμικό σχετικισμό, ο οποίος δέχεται τον πλουραλισμό, την ιστορική συνέχεια και την ετερογένεια .
Για εκείνους τους ανθρώπους του έτους 2012 , ήταν βολική η ευνοιοκρατία , οι πελατειακές σχέσεις , η αδιαφάνεια, η ανομία και η ατιμωρησία. Αυτά όλα παράταιρα , τα οποία ουδόλως ευνοούσαν την κοινωνία σαν σύνολο ει μη μόνο μερικά άτομα ιδιαιτέρων προσόντων και γνωρισμάτων… Διότι οι πολιτικοί του τότε αυτό ακριβώς επεδίωκαν : την διαιώνιση επιλύσεως των προβλημάτων για να δικαιολογούν την επί σκηνής παραμονή των, ως απαραιτήτων συντελεστών, με σκοπό δήθεν , να διαβεί ο λαός το κατώφλι της υπεσχημένης αενάου ευφορίας.
Συνθήματα των πολιτικών του τότε ήταν «αλλαγή» , «για καλύτερες ημέρες» , « να επανιδρύσουμε το κράτος», « ο λαός στην εξουσία» και άλλα βαρύγδουπα, όπου ο μη σκεπτόμενος νόμιζε ότι θρονιάστηκε στην εξουσία δια παντός. Και φυσικά δεν τα κατάφερε να κάνει διαρθρωτικές αλλαγές, να πατάξει την φοροδιαφυγή, να εξυγιάνει το υδροκέφαλο δημόσιο, να υλοποιήσει την ανάπτυξη. Και τούτο , διότι πίστευε, ότι η ανοχή είναι πιο βολική από τον έλεγχο.
Αλλοίμονο, ο λαός ουδέποτε ήταν στην εξουσία. Ουδέποτε θα είναι. Αρκεί να το καταλάβει, ώστε να ιδεί ποιος τον εξουσιάζει. Να ανακαλύψει τι σημαίνει οικονομική elite. Τι τραπεζίτης . Τι χρηματοδότης της εξουσίας. Τι απαιτήσεις έχει ο χρηματοδότης από τον χρηματοδοτούμενο και τι επιπτώσεις έχει αυτός ο κύκλος των αδιαφανών δοσοληψιών στον εύπιστο πολίτη; Αυτά συνέβαιναν το 2012».
Τελειώνοντας ο κ. Κ. Αργυρόπουλος επισημαίνει ένα βασικό δίδαγμα, πως «έχουμε παραλείψει να μιλήσουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας, για το πώς οι πρόγονοί μας επάνω στις δυσκολίες τους δημιούργησαν το θαύμα. Πώς πρέπει να επανενεργοποιήσουμε την σκέψη μας, η οποία έχει κοιμηθεί … Άς μιλήσουμε στα παιδιά μας λέγοντας τους, ότι η ιστορία διδάσκει. Άς τους μιλήσουμε για τους προηγηθέντες Έλληνες , που πολέμησαν για την απελευθέρωση μας . Αυτούς , που εμείς σήμερα τιμούμε.
Άς μιλήσουμε στα παιδιά μας ότι πρέπει να σεβόμαστε το όνομα Έλλην. Να τους διδάξουμε την παράδοση την οποία θέλουμε να είναι σαν ένας ενωτικός κρίκος που συνδέει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Διότι άλλως θα ευρεθούμε αντιμέτωποι με μία ακόμη αλήθεια. Αυτή την αλήθεια, που επισημαίνει ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς , ότι «Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί ».
Διαμαντής Θ. Βαχτσιαβάνος
