Η προώθηση του θεσμού της επαγγελματικής εκπαίδευσης είναι ένας τρόπος να δώσουμε απάντηση στο φλέγον θέμα της ανεργίας. Είναι απαραίτητο να έχουμε μια στέρεα βάση κατάρτισης και εξειδίκευσης μέσω της οποίας θα οργανώνεται η είσοδος ενός εργαζόμενου στην αγορά εργασίας. Χρειάζεται σοβαρότητα και προσεκτική μελέτη των δεδομένων της αγοράς και του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, προσδιορισμός των ανεπαρκειών τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στα συστήματα κατάρτισης και ιδιαίτερη προσοχή στο τί είδους κατεύθυνση θέλουμε να δώσουμε στην ελληνική αγορά εργασίας. Για το ελληνικό εμπόριο το ζήτημα της επαγγελματικής εκπαίδευσης, όπως και της σύνδεσης των δεξιοτήτων με τις ανάγκες της αγοράς πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα ακόλουθα σημεία:
– Βασική προϋπόθεση για να γεφυρώσουμε τις υπάρχουσες δεξιότητες με τις απαιτούμενες, είναι να γνωρίζουμε ποιες είναι οι απαιτούμενες. Σε σχέση με αυτό, δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή, δυστυχώς, ολοκληρωμένο σύστημα διάγνωσης δεξιοτήτων για την αγορά εργασίας στην Ελλάδα. Έγιναν το τελευταίο έτος ορισμένες ενέργειες, οι οποίες όμως δεν αρκούν. Αναγνωρίζοντας το συγκεκριμένο «κενό», οι θεσμικοί κοινωνικοί εταίροι έχουν αρχίσει από κοινού την υλοποίηση συστήματος διάγνωσης δεξιοτήτων, στο πλαίσιο κοινής δράσης.
– Επόμενο βήμα είναι η προσαρμογή του εκπαιδευτικού συστήματος (αφορά περισσότερο τη μη τυπική και την άτυπη μάθηση) στις απαιτούμενες δεξιότητες η οποία θα πρέπει να έχει την απαραίτητη αμεσότητα και ευελιξία.
– Εξίσου βασικό σημείο είναι η περιοδική ανανέωση/επικαιροποίηση των Επαγγελματικών Περιγραμμάτων, τα οποία θα πρέπει να αποτελούν σημείο αναφοράς του συστήματος ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ.
– Οι λύσεις οι οποίες πέτυχαν σε άλλες χώρες δεν σημαίνει ότι απαραίτητα θα πετύχουν και στην Ελλάδα, λόγω ορισμένων ειδικών γνωρισμάτων της ελληνικής αγοράς. Πιο συγκεκριμένα, στην Ελλάδα έχουμε μεγαλύτερο ποσοστό (πολύ) μικρών επιχειρήσεων. Η ειδοποιός διαφορά, όμως, είναι ότι από τις μικρές επιχειρήσεις στην Ελλάδα εξαρτάται το μεγαλύτερο τμήμα της απασχόλησης (Small Bussiness Act 2013), (54,5%) σε σχέση με τον ΜΟ της ΕΕ (28,7%). Κατά συνέπεια, η ελληνική αγορά, έντονα χρωματισμένη από τις ΜμΕ, δεν απαιτεί υπερ-εξειδίκευση των εργαζομένων αλλά σφαιρικότερες δεξιότητες και γνώσεις, λόγω του ότι το συνηθέστερο προφίλ του εργαζόμενου χαρακτηρίζεται από γενικότερες αρμοδιότητες.
– Στην πολύ μικρή επιχείρηση είναι πολύ πιο δύσκολο να εκπαιδευτεί κάποιος νέος εργαζόμενος αποκλειστικά μέσα στην επιχείρηση, παρόλο που είναι ιδιαίτερα σημαντικός ο εν λόγω τρόπος εκπαίδευσης. Στον τομέα αυτό υπάρχει μεγάλο πεδίο για βελτιωτικές παρεμβάσεις.
– Αναφορικά με τους απαιτούμενους τύπους συνεργασίας, απαιτείται συστημική και συστηματική συνεργασία μεταξύ κράτους, κοινωνικών εταίρων και εκπαιδευτικού συστήματος, ώστε να αποφύγουμε το χειρότερο όλων που είναι η ημιμάθεια.
Η ΕΣΕΕ πιστεύει ότι στόχος όλων των εμπλεκόμενων φορέων πρέπει να γίνει η σωστή σύνδεση εκπαίδευσης, κατάρτισης και εργασιακής εμπειρίας με την απασχόληση.
