Πως η λαϊκή έκφραση περιγράφει την αδιέξοδη ρητορική των Δημάρχων
Γράφει ο Αντώνης Πουγαρίδης
Μέσα στον πόλεμο που εξελίσσεται γύρω μας, έχουν πέσει τα αντανακλαστικά και δεχόμαστε χωρίς αντίδραση μεγαλόσχημες πολιτικές κυβιστήσεις. Επειδή όταν έρθει η ώρα της κρίσης ΤΟΥΣ, θα βρεθούΜΕ για άλλη μια φορά προ τετελεσμένων γεγονότων, πρέπει να προσεγγίσουμε νωρίτερα το θέμα της μη στήριξης των γαλάζιων και πράσινων δημάρχων στην κυβέρνηση.
Το ότι δεν υπάρχει μία στα κομματικά ταμεία, αλλά και το ότι δεν θέλουν οι αυτοδιοικητικοί να κληρονομήσουν τη φθορά των κεντρικών (τους), κάνει δύσκολη την επιβίωση των δημάρχων, στους κομματικούς σωλήνες στους οποίους γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Ούτως ή άλλως, είναι σημαντικό να μπορείς κατά περίπτωση να αποφεύγεις να γίνεσαι δυσάρεστος στον πολύ κόσμο, λίγους μήνες πριν τις εκλογές.
Οι Δήμαρχοι διαφωνούν εκ του ασφαλούς εδώ και καιρό, δαγκώνοντας τα χέρια που τους τάιζαν και που τους ταΐζουν. Καλά κάνουν, αφού όπως φαίνεται θα προκύψουν φοβερές δυσλειτουργίες στους Δήμους. Με τον τρόπο όμως που αντέδρασαν, προσπέρασαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες, χρησιμοποιώντας την επαναστατική ρητορική τους, η οποία όμως εκφράζεται από τους μηχανισμούς που υπάρχουν στα πέριξ των ΟΤΑ.
Όλα ωραία μέχρι τα εδώ, και ενώ ο χορός των κινητοποιήσεων καλά κρατεί. Επειδή όμως η ώρα της κρίσης πλησιάζει όπως είπαμε, μένει να δούμε τις ισορροπίες που θα διαμορφωθούν μεταξύ των (φιλόδοξων) Δημάρχων και των πολιτικών τους φορέων.
Μπορεί επικοινωνιακά να ξεπεράστηκε ο σκόπελος των χρισμάτων, τα οποία όπως λέγεται δεν θα δοθούν, αλλά είναι αδύνατον ένας πολιτικός χώρος να μην αναζητά πάτημα στις τοπικές κοινωνίες. Είναι πασιφανές πως οι Δήμαρχοι θα επιστρέψουν στις αυλές τους, πως θα “τα γυρίσουν” πάλι, πως θα προσπαθήσουν να είναι και πάλι οι εκλεκτοί.
Το δεδομένο είναι ότι η σχέση εκλεκτών και κομμάτων είναι αμφίδρομη. Τίθεται όμως το εξής ερώτημα: Ποιος πόλος χρειάζεται περισσότερο τον άλλο; Τα κόμματα τους εκλεκτούς ή οι εκλεκτοί τα κόμματα;
Ίσως εμείς να μην το πάρουμε χαμπάρι, αλλά οι οι εκλεκτοί θα απλώσουν το χέρι παίζοντας το κομματικοί. Θα ζητήσουν και θα πάρουν.
Υπολογίζουν πως τότε, θα έχουν ξεχαστεί τα πολυνομοσχέδια και θα είναι όλα μέλι γάλα. Δεν μπορούν να καταλάβουν όμως ότι εκτός από τους “συνεπείς” κομματικούς, τους έχουν καταλάβει και μεγάλες μερίδες κόσμου, που δεν μπορούν να ανεχτούν τους μόνιμα αρεστούς. Δεν μπορούν να καταλάβουν πως όταν πατάς σε δύο βάρκες, το επόμενο βήμα είναι να βρεθείς στην απέραντη θάλασσα. Απόδειξη, το πρόσφατο παράδειγμα του Φώτη Κουβέλη.
