Αποτελώντας η επάρατη νόσος συνάμα με τον χρόνο μια ασθένεια ρουτίνας στα ιατρικά δελτία,υπάρχει μια κατάταξη ογκώδους πληρότητα στον τρόπο που αντιμετωπίζεται ιαματικά, απο την στιγμή που προσφεύγει ο ασθενής σε διαδικασίες να προσέλθει συντομότερα στην θεραπευτική βαθμίδα, όχι μόνο σε ένα μέγιστο επίτευγμα ιατρικής καταπολέμισης του καρκίνου ,αλλά και στον τρόπο που να νιώσει ο περίγυρος του καρκινοπαθή ,ότι πέρα από την οικογένεια και η ίδια η κοινωνία συμπαρίσταται προγεγραμμένα στην μοναδικότητα του ασθενή σαν ανθρώπινη οντότητα.
Το μεγάλο βάρος όμως αποτελεί ευθύνη της οικογένειας .Μια μητέρα λοιπόν παιδιών έρχεται στο σπίτι με το αντίκρυσμα σαν προανάκουσμα απέναντι στα προστατευόμενα μέλη της ‘’έχω καρκίνο,παιδιά μου κοιτάξτε την ζωή μπροστά σας,η μανούλα πάντα θα σας αγαπάει,εσάς έχω μόνο στην ζωή.Θα μεγαλώσετε και εσείς . Μην κοιτάτε εμένα .γίνω δεν γίνω καλά εγώ πάντα θα σας αγαπάω’’
Συμπερασματικά λοιπόν ο ίδιος ο πάσχων είναι αυτός που θα επιβιώσει μαζί με τα μικρά μέλη και αναλαμβάνει να ενθαρρύνει τα παιδιά,που όσο διάστημα κρατήσει η θεραπεία ,η επέλθει το μοιραίο θα τείνουν οι υπόλοιποι διακριτικά από την πρώτη επαφή να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα.
Ο πατέρας λοιπόν ,ο σύζυγος το πρώτο διάστημα θα αναρωτηθεί τι ακριβώς επίκειται στην στενή του σχέση με την γυναίκα του και ίσως αυτό θα του δημιουργούσε αμηχανία,το πως θα κυλήσει η μετέπειτα ροή της θέσης του σε πράγματα που ούτε καν θα είχε φανταστεί,που όμως δεν είναι και απόλυτα δραματικά τα πρέποντα.Η σύζυγος απόρθητα θα μπορούσε να του πει ,ότι είναι και αυτό μια κατάσταση που συμβαίνει και σε άλλες οικογένειες και ίσως θα μπορούσε να έχει στο θυμικό της περιπτώσεις, μέσα στην πόλη που αντιμετωπίζουν την ίδια κατάσταση.
Θα μπορούσε να φανταστεί ένας ότι τα παιδιά στο σπίτι σταδιακά θα προτίθονταν να αναλάβουν σταδιακά ευθύνες.Το μαγείρεμα λόγου χάριν με ένα ίσως μαγειρικό ενημεροποίκιλο βιβλίο,έναν τσελεμεντέ.Τα αγόρια σε μία εκδοχή θα χρειάζονταν να δαπανήσουν λιγότερο χρόνο στην άθληση και πέρα από το σχολείο να είναι βοηθοί του πατέρα τους, αν ο σύζυγος έχει τα εργασιακά του να αποπερατώσει ,με το εκδούλευμα σταθερών υποχρεώσεων.Οπωσδήποτε όμως να είναι συμπαραστάτης στην γυναίκα του, που θα μπορούσε να της πεί όταν είναι μόνοι.’’Να ξέρεις ότι δεν είσαι ούτε η πρώτη η η τελευταία που σου συμβαίνει αυτό.Ότι και να γίνει θα είσαι για εμένα η ίδια.Μαζί συναντηθήκαμε ,γνωριστήκαμε και οι πρώτες μας ματιές στο αντάμωμά μας ,θα μας συνοδέυουν.’’
Έχει μεγάλη σημασία πως η σύζυγος στις αίθουσες αναμονής του θεραπευτηρίου, θα έχει την ευκαιρία να συναντά και άλλους ένοίκοντες προς επωφελούσες ιατρικές επιστασίες,σαν την δική της περίπτωση.Ο καρκίνος είναι μια κοινή ασθένεια μέσα σε ένα εύρος εξελίξεων.Μόνο και μόνο να αναγνωρίσουμε ότι ποσοί σ΄λοογοι καρκινοπαθών έχουν οργανωμένη δράση.Που να πρωτοαρχίσουμε εδώ στην πόλη μας την Πτολεμαίδα ,στην όλη Βορεια Ελλάδα, πανελλαδικά η στο εξωτερικό.
Περίπτωση τώρα που θα τελεστει ίαση,σιγουρα μέσα απο μια τέτοια βιωματική εμπειρία η οικογένεια θα δεθεί πιο πολύ.Μια σοβαρή ασθένεια δημιουργεί αλληλενδετους δεσμούς βοηθώντας όλους στο να μιλούν όλοιπιο ελέυθερα σαν μια γνωριμία κοινωνική.Όσο αν επέλθει το μοιραίο ,που κάποτε στην ζωή όλων ανεξερέυνητα θα συμβεί ,η εικόνα της μητέρας στα παιδιά που έκανε κόπους ,θυσίες ,ίσως και μη αναγνωρίσιμες ,θα χαράξει συνειδητά περάσματα διανυσματα γνώσης του ίδιου του εαυτού τους, που με την μητέρα τους εν ζωή ισως δεν ωρίμασαν εκεί που έπρεπε{τα παραπονα των μαμαδων}.Για τον συζυγο ο θάνατος θα τον λυγισει στην αρχή ,ξεσπώντας σε κλάμα και πενθος χαμού για λίγο διάστημα.Θα ερθουν όμως στο νού του τα παιδιά και τότε πολλά άλλα πράγματα θα αγγίξουν την ψυχή του,παραμένοντας μόνος η και προβλέψημα κάτι νέο α΄πανθισμα γενογόνο μιας άλλης λαμπρύζουσας ‘’ωραιότητας’’ θα επακόλουθήσει στην ζωή του.Σαν να λέμε για όλους η ζωή συνεχίζεται .
Φίλες και φίλοι καλό απόγεμα,τα ξαναλέμε.
Νίκος Τοπούζης
