Γράφει η Συρματένια (Τούλα) Καλογήρου
Φιλόλογος- Παιδαγωγός
Τον πολιτισμό μας τον τιμά η Ευρώπη και ο κόσμος όλος, αλλά δεν τον τιμάμε εμείς οι Έλληνες.
Οι φρουροί προτάσσουν τον εαυτό τους για τον διορισμό τους στο δημόσιο λέγοντας πως προέχουν οι «άνθρωποι» και μετά οι «πέτρες»!!! Προς Θεού τον κλασικό μας πολιτισμό- και όχι μόνον- να τον αποκαλούν με τη λέξη πέτρες. Τότε ξεχνούν την ιστορία μας όλη, για την οποία μας τιμά η οικουμένη απ’ άκρου εις άκρον.
Κάτι αξιοσημείωτο είναι να σκεφτούν οι αρμόδιοι του πολιτισμού μας, τα υπουργεία μας, να καθιερώσουν μια όμοια ενδυμασία για όλους τους υπαλλήλους- φρουρούς και ξεναγούς- στους χώρους των αρχαιοτήτων και των μουσείων. Ίσως το εισόδημά τους να είναι πενιχρό και δεν τους φτάνει για τα απαραίτητα, όμως πρέπει να το ζητήσουν από την πολιτεία, για να είναι ομοιόμορφοι, όπως συμβαίνει στα περισσότερα μουσεία του κόσμου.
Εδώ στην Ελλάδα έχουμε τη συνήθεια να φωτογραφίζουμε με φλας τα αρχαιολογικά μας ευρήματα στα μουσεία και σχεδόν κανείς ποτέ δεν αντιδρά για τη φθορά τους, ενώ απαγορεύεται να απαθανατίσουν τα ευρήματα σε ξένα μουσεία π.χ. του Λούβρου (Τζοκόντα). Εκεί οι φύλακες στην κυριολεξία σε κυνηγούν και σε προσβάλλουν όταν τα φωτογραφίζεις, κάτι που συμβαίνει στα περισσότερα.
Πάντως ένα πράγμα πρέπει να γνωρίζουμε, ότι υποτιμάμε τον πολιτισμό μας σε μεγάλο βαθμό.
Όταν στην Β.Δ. Γαλικία της Ισπανίας -όπου τιμούν πολύ τους Έλληνες- γνώρισα μια Ισπανίδα καθηγήτρια πανεπιστημίου, με έδρα στην ελληνική φιλολογία, γνώριζε όλο σχεδόν τον Όμηρο απ’ έξω, τον Ηρόδοτο, τους κλασικούς μας, ντράπηκα που δήλωσα την ιδιότητά μου ως φιλόλογος, εδώ δυστυχώς η παιδεία μας χωλαίνει τόσο, που εμείς οι φιλόλογοι και περισσότεροι οι νέοι ούτε τα προοίμια της Ιλιάδας και Οδύσσειας δεν γνωρίζουν.
Επανέρχομαι στο αρχικό θέμα μου για τους φρουρούς του πολιτισμού, για να πω, πως επιβάλλεται εμείς οι έλληνες να τιμήσουμε το παρελθόν, την ιστορία μας, τον πολιτισμό και την παράδοσή μας. Τότε ακόμη πιότερο θα μας τιμούν οι ξένοι, που θαυμάζουν τους κλασικούς μας- και όχι μόνον- ενώ εμείς πέραν που δεν τους διαβάζουμε, είναι φορές που τους αγνοούμε κιόλας. Οι νέοι μας τελειώνουν το Λύκειο και δυστυχώς αγνοούν όχι μόνο τον Όμηρο και το Θουκυδίδη, αλλά και τους τραγικούς μας, Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη και είναι πολύ λυπηρό.
Το θέμα πρέπει να επιληφθεί η πολιτεία, για να μας σέβονται όλοι ο λαοί.
