Αδίστακτος εγκληματίας του Συριακού λαού ο Άσαντ, από την αρχή των συγκρούσεων εις την χώρα, έχει εξολοθρεύσει μέχρι σήμερα περισσότερους από 16.000 άμαχους πολίτες με αεροπορικούς βομβαρδισμούς και μηχανοκίνητες μονάδες βαρέων όπλων.
Πάμπολλες υπήρξαν οι εκκλήσεις από ολόκληρο το δυτικό κόσμο, καθώς και από όλες σχεδόν τις Αραβικές χώρες δια τερματισμό αυτού του παράλογου, εξοντωτικού πολέμου.
Η εμμονή του Άσαντ να συνεχίσει την τρομερή αιματοχυσία είναι η εντολή της Μόσχας, ώστε αυτή να μπορέσει να επιβάλλει την συνεχή επιρροή της αφ’ ενός στον Συριακό πληθυσμό και αφ’ ετέρου να διατηρήσει την ναυτική παρουσία της εις την Ανατολική Μεσόγειο. Ενώ παράλληλα σκοπεύει, εις περίπτωση αποτυχίας των σχεδίων της, όχι μόνο να μεταφέρει τον ελλιμενισμό των πλοίων της εις τα παράλια των αρπαγέντων από αυτήν Γεωργιανών περιοχών, αλλά και την μεταφορά φιλορώσων κατοίκων της Συρίας εις τα γεωργιανά εδάφη προκειμένου να ενισχύσει το φιλορώσο πληθυσμό τους.
Η υπέρμετρη υποστήριξη της Μόσχας προς την Συρία έχει αποβεί εις βάρος των συμφερόντων της Ρωσίας, καθώς έχει απομακρύνει τον Αραβικό κόσμο, ο οποίος δεν έχει πλέον καμία σχέση μαζί της. Σχεδόν από τις 22 Αραβικές χώρες, της έχει μείνει μόνον η Συρία. Αυτή σημαίνει ότι έχει χάσει όλους τους Άραβες.
Η Μόσχα κατά πάσα πιθανότητα θα δεχθεί στο τέλος την αποχώρηση του Άσαντ από την εξουσία, αλλά ίσως ζητήσει κάποιες οριακές εγγυήσεις παρουσίας, καθώς τα έχει χάσει όλα στην Μ. Ανατολή.
Οι Η.Π.Α. κατάφεραν να κερδίσουν τον Αραβικό κόσμο και να πριμοδοτήσουν όλες τις επαναστάσεις του Αραβικού ξεσηκωμού.
Είναι βέβαιο ότι ο Άσαντ θα ανατραπεί σε κάποιο διάστημα αλλά η κατάσταση δεν θα είναι καθόλου εύκολη.
Διότι, οι στρατιωτικές δυνάμεις της Συρίας υπερέχουν σε δυνατότητες από εκείνες του άλλου ρωσοδικτάτορα Καντάφη της Λιβύης.
Το καθεστώς Άσαντ δεν θα μπορέσει να επιβιώσει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα σταματήσουν αμέσως οι κατά τόπους συμπλοκές και οι ανθρώπινες απώλειες.
Οι Δυτικές Συμμαχίες και οι Άραβες δεν επιθυμούν να φθάσουν σε ακραίες καταστάσεις, αλλά η Συρία δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Παράλληλα ο Πούτιν ανησυχεί, καθώς παρόμοιες εκρηκτικές καταστάσεις, σαν αυτές της Λιβύης και της Συρίας, μπορούν να ξεσπάσουν κάποια στιγμή στο εσωτερικό της Ρωσίας και μάλιστα σε Ισλαμογενείς περιοχές της, όπως είναι η Τσετσενία και άλλες. Γνωρίζει βέβαια ο Ρώσος πρόεδρος ότι τέτοιοι ξεσηκωμοί και συγκρούσεις έχουν σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις εις το εσωτερικό των χωρών. Και η Ρωσία εις περίπτωση αναταραχής δεν θα γλιτώσει από το οικονομικό χάος που θα δημιουργηθεί.
Αυτός ο φόβος που τον διακατέχει, τον αναγκάζει να στέλλει ορισμένα καράβια του προς επίδειξη στην Μεσόγειο.
Τα οποία όμως ακολουθώνται και παρακολουθούνται εκ του πλησίον από τον 6ο Αμερικανικό Στόλο.
Εν τω μεταξύ ορισμένα στελέχη της Συριακής κυβέρνησης εγκαταλείπουν σταδιακά τον Δικτάτορα Άσαντ ενώ λαός και κυβερνητικοί παράγοντες ζητούν από τον στρατό να στρέψει τα όπλα κατά του απάνθρωπου καθεστώτος.
Γράφει η Χρυσάνθη Νικολαϊδου –
Θραψανιωτάκη
Καθηγήτρια – Φιλόλογος
