Ο δεύτερος Έλληνας
Master Chef
μιλάει αποκλειστικά στη Νατάσσα Παύλου
Όταν στις … 31 Ιουλίου 2010, ο Μιχάλης Καλαβρινός χόρευε το χορό του Ησαΐα με την αγαπημένη του Χριστίνα, ούτε, που το φανταζόταν ότι τρεις μέρες μετά, αντί για ταξίδι του μέλιτος, θα ξεκινούσε μόνος το «ταξίδι του» στον διαγωνισμό μαγειρικής, για να φτάσει τέσσερις μήνες αργότερα να αναδειχθεί ως ο δεύτερος Έλληνας Master Chef!
Όλοι μας είχαμε δει το τηλεοπτικό τρέιλερ στο Mega, στο διαγωνισμό μαγειρικής, για την αναζήτηση του πρώτου Έλληνα Master Chef, στον οποίο χιλιάδες γυναίκες και άνδρες έσπευσαν να δηλώσουν συμμετοχή, ανάμεσά τους και ο δικός μας Μιχάλης.
Το «παιδί» μας, ξεχώρισε για το ήθος, την μεθοδικότητα, το ταλέντο και την αγάπη του για την μαγειρική.
Ο Μιχάλης είναι γέννημα – θρέμμα της Ευγενίας και του Νίκου, αλλά και της Πτολεμαΐδας.
Η αναζήτηση του πρώτου Έλληνα Master Chef, ολοκληρώθηκε το βράδυ της Τρίτης 28 Δεκεμβρίου 2010. Μετά την μονομαχία με τον Άκη Πετρετζίκη, που αναδείχθηκε πρώτος, σε ένα τελικό «θρίλερ», εμείς συναντήσαμε τον δεύτερο Έλληνα Master Chef, «τον πρώτο στην Πτολεμαΐδα και την καρδιά μας», τον Μιχάλη Καλαβρινό, χαρούμενο και ευδιάθετο, για να μας αποκαλύψει το μυστικό της επιτυχίας του και όχι μόνο…
Πότε προέκυψε η μαγειρική στη ζωή σου;
Από μικρός, μου άρεσε κι ανακατευόμουν στην κουζίνα της μαμάς. Όταν τελείωσα τη θητεία μου στο στρατό, όπου η ειδικότητά μου δεν είχε καμία σχέση με τη μαγειρική, η μητέρα μου, διέκρινε το ταλέντο μου, με παρότρυνε να πάω σε σχολή κι ευτυχώς, που πήγα. Αποφοίτησα μετά από δύο χρόνια, αλλά η σχολή προσφέρει μόνο θεωρητική κατάρτιση κι όταν τελείωσα δεν ήξερα να κόβω ούτε κρεμμύδι. Γι’ αυτό ακολουθεί η σκληρή πρακτική, όπου εκεί κάνεις υπομονή ή αλλιώς τα παρατάς. Δεν ακολούθησα την πρακτική της σχολής, είχα γνωστό τον κύριο Γιώργο Αντωνιάδη, Πτολεμαϊδιώτη μάγειρα, ο οποίος εργαζόταν σε ξενοδοχείο της Κω και με πήρε μαζί του. Εκεί γνώρισα έναν υπέροχο άνθρωπο τον Κυριάκο από την Κάλυμνο, ο οποίος μου έμαθε τα πάντα από την αρχή, ίσως αυτός τελικά να είναι η «σχολή μου», τον ευχαριστώ και του είμαι ευγνώμον γι’ αυτό. Μετά από τρία χρόνια στο νησί, έφυγα για έναν άλλο μακρινό προορισμό την Κύπρο. Στην Πάφο γνώρισα άλλους ανθρώπους, καταπληκτικούς χαρακτήρες, αλλά και μάγειρες, οι οποίοι με βοήθησαν και μου δίδαξαν τα μυστικά της κουζίνας. Είναι ευτύχημα, που η νέα γενιά δεν είναι ανταγωνιστική κι έτσι πήρα τα απαραίτητα εφόδια για να προχωρήσω. Μετά από τρία χρόνια, βρέθηκα στην Κρήτη, όπου έμεινα για ένα χρόνο, αλλά ήταν πολύ δύσκολα. Επέστρεψα λοιπόν στην πόλη μου κι αναζητούσα τα επόμενα επαγγελματικά μου βήματα.
Στο Master Chef πως βρέθηκες;
Εντελώς τυχαία, οι συγκυρίες και η τύχη είναι που σε οδηγούν στη ζωή. Είδαμε με την γυναίκα μου, την διαφήμιση και χωρίς πολύ σκέψη, αλλά ούτε και ελπίδα, στείλαμε την αίτηση συμμετοχής. Τρεις μέρες μετά το γάμο μας, ειδοποιήθηκα ότι είμαι στην 50άδα. Πήγα χωρίς να σκέφτομαι τη συνέχεια. Βρέθηκα στην 20άδα κι από κι από κει επί της οθόνης…νιόπαντρος και μάλιστα στη διάρκεια του διαγωνισμού έμαθα ότι θα γίνω και πατέρας.
Έβλεπες το ξένο Master Chef;
Ναι, το έχω δει, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το δικό μας. Το ελληνικό, είναι πολύ ανώτερο. Εμείς συμμετείχαμε και ήμασταν ο εαυτός μας, οι αυθεντικοί χαρακτήρες μας, χωρίς σκηνοθεσία και οδηγίες και το αποτέλεσμα ήταν αληθινό. Όπως επίσης, θεωρώ ότι το Master Chef το επόμενο δεν θα είναι το ίδιο, γιατί θα έχει μέτρο σύγκρισης το δικό μας.
Οι άνθρωποι της παραγωγής πως ήταν;
Η συνεργασίας της παραγωγής ήταν φιλική και ξεχωριστή, εβδομήντα άτομα, όλοι σαν μια παρέα ήμασταν δεμένοι και το συνεργείο των τεχνικών είχε τη χαρά, να τρώει τα φαγητά, που είχαμε μαγειρέψει.
Πιστεύεις ότι έγιναν αδικίες στην αποχώρηση των συμπαικτών σου;
Αδικίες δεν έγιναν σε κανέναν παίκτη, απλά ατυχίες. Μπορεί κάποιος να είναι καλός, αλλά σε μια δοκιμασία αποχώρησης να πάει κάτι στραβά. Όπως παράδειγμα αφ’ ενός μεν δεν ψήθηκε καλά το κοτόπουλο του Γιάννη, αφ’ ετέρου διαγωνίστηκε με τον Αντώνη, έναν καλό παίχτη κι έτσι αποχώρησε.
Υπήρχε εξέλιξη μέσα από το διαγωνισμό;
Μεγάλη εξέλιξη για όλους και για μένα. Ο Αντώνης και ο Ιερεμίας, αλλά και άλλοι, ήταν μάγειρες σπιτιού και εξελίχτηκαν πολύ.
Στο σπίτι ποιος μαγειρεύει;
Κυρίως η Χριστίνα, όταν όμως πρόκειται για κάτι διαφορετικό και ιδιαίτερο το αναλαμβάνω και μάλιστα με πολύ κέφι. Μου αρέσει να έχω κόσμο και να με επιβραβεύουν για τα πιάτα μου, όμως και στο αντίθετο, αν κάτι δεν πάει καλά στενοχωριέμαι.
Ο πιο αυστηρός κριτής σου;
Είναι η γυναίκα μου, γιατί κι εκείνη πλέον έχει μάθει να ξεχωρίζει γεύσεις και να κρίνει όχι μόνο εμένα, αλλά και τα μαγαζιά στα οποία πηγαίνουμε.
Οι κριτές του διαγωνισμού πως ήταν;
Εξαιρετικοί και οι τρεις, αλλά ο καθένας με τον δικό του χαρακτήρα. Το χιούμορ και οι συμβουλές του κ. Λευτέρη Λαζάρου, η αυστηρότητα και η δικαιοσύνη του κ. Γιάννη Λουκάκου και η ελαστικότητα του κ. Δημήτρη Σκαρμούτσου, ήταν η χημεία για την επιτυχία του διαγωνισμού και την άψογη συνεργασία μεταξύ μας. Όσο για την παρουσιάστρια, την κυρία Ευγενία Μανωλίδου, εκτός από πανέμορφη , είναι μια ήρεμη δύναμη, ακούραστη, φιλική και άψογη επαγγελματίας.
Πως έφτασες στη δυάδα;
Απρόσμενα έφτασα στον τελικό. Ούτε στην 20άδα δεν περίμενα. Όσο όμως περνούσε ο καιρός και λιγόστευαν τα άτομα, πίστευα ότι έμεναν πραγματικά οι καλύτεροι του διαγωνισμού και το ηθικό μου, ανέβαινε συνεχώς. Διαπίστωσα ότι η παραγωγής της εκπομπής δεν είναι κάτι στημένο κι ότι στόχος της, είναι πραγματικά να βγάλει μάγειρες. Κάποιοι συμμετείχαν γιατί ήθελαν να μαγειρέψουν και μερικοί για να κάνουν τηλεόραση. Στόχος μου, ήταν μόνο η μαγειρική κι όταν είδα τους συμπαίκτες μου, σκέφτηκα ότι μπορώ να τα καταφέρω και να φτάσω κάπου.
Είσαι ικανοποιημένος με την δεύτερη θέση;
Πάρα πολύ ικανοποιημένος, δόξα τω Θεώ! Χάρηκα που ο Άκης πήρε την πρώτη θέση, γιατί νικητές πιστεύω, ότι είμαστε όλη η τετράδα, αξίζαμε, που μείναμε στο τέλος, ο Γιάννης Μάργαρης, με τον οποίο έχω αναπτύξει ιδιαίτερη σχέση και συγκινήθηκα όταν αποχώρησε και ο Γιάννης Αποστολάκης, ο οποίος ενώ είναι μοντέλο, δεν είχε ποτέ την έπαρση. Αυτή η σχέση των τεσσάρων μας, θα μείνει ανεξίτηλη στη ζωή μου.
Έχει αναπτυχθεί φιλία μεταξύ σας δηλαδή;
Δυνατή φιλία, ίσως πιο δυνατή κι από εκείνες που έχω από το στρατό..
Το έπαθλο είναι 50.000 ευρώ για τον πρώτο, αλλά για τον δεύτερο τίποτα;
Ναι, έτσι είναι, αλλά το χρηματικό δεν ήταν το κίνητρό μου ποτέ, ούτε και κάποιου συμπαίκτη, η αγάπη μας για τη μαγειρική, η συγκυρία και η τύχη, ήταν αυτά που μας οδήγησαν τον καθένα στην «θέση» του. Ίσως η δόξα και τιμή για τον τίτλο του «πρώτου Έλληνα Master Chef» να ήταν μεγαλύτερος στόχος όλων μας. Μέσα σε ελάχιστους μήνες, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, ζήσαμε πράγματα και καταστάσεις, που με φίλους δεν τα περνάς ούτε σε δύο χρόνια. Οι γνωριμίες και η εμπειρία είναι το έπαθλο για μένα..
Τα επαγγελματικά σου σχέδια για το μέλλον;
Υπάρχουν διάφορες προτάσεις. Μια σκέψη ήταν να πάμε Αθήνα με την οικογένειά μου, αλλά είναι αρκετά δύσκολο το οικονομικό μέρος και οι ρυθμοί της πρωτεύουσας. Άλλη σκέψη να συνεργαστούμε με τον Άκη και τον Γ. Μάργαρη ανοίγοντας το δικό μας μαγαζί στην Θεσσαλονίκη. Όμως η δική μου «κρυφή» επιθυμία και η αγάπη μου, για την πόλη, που γεννήθηκα και μεγάλωσα, να με οδηγήσει να ανοίξω το δικό μου μαγαζί. Κάτι ίσως λίγο διαφορετικό από τα υπάρχοντα, που πιστεύω ότι λείπει από τον τόπο μας.
Παρότι η μαγειρική θεωρείται γυναικείο προνόμιο, πως εξηγείς το γεγονός, ότι μεγαλύτεροι και επαγγελματίες μάγειρες είναι άντρες;
Είναι διαφορετικό να μαγειρεύεις στο σπίτι, απλά φαγητά με ηρεμία και δύσκολο πολύ να μαγειρεύεις σε ένα εστιατόριο, η δουλειά είναι πολύ σκληρή και απαιτητική, οι ρυθμοί γρήγοροι, τα ωράρια εξαντλητικά γι’ αυτό δεν αντέχουν οι γυναίκες, οι οποίες έχουν κι άλλες υποχρεώσεις στο σπίτι. Έτυχε να δουλεύω εφτά μήνες ασταμάτητα χωρίς ρεπό.
Τι αποκόμισες από το διαγωνισμό;
Γνώσεις μαγειρικής και «μυστικά» των μεγάλων Σεφ, τηλεοπτική εμπειρία τόσο όσο, αλλά προ πάντων δυνατές φιλίες.
Οι γονείς σου κι ο αδελφός σου τι λένε;
Είναι περήφανοι όλοι για την εξέλιξή μου και την επιτυχία μου. Ο πατέρας μου, ως γνήσιος Θρακιώτης παραπονιάρης «διαμαρτύρεται» γιατί έχω πρότυπο τη μητέρα μου στη μαγειρική. Η δουλειά του ως δημοτικός υπάλληλος δεν με «συγκινεί» ιδιαίτερα, τον έχω όμως ως πρότυπο οικογενειάρχη. Ο αδελφός μου, ο Θανάσης, που είναι μόλις δεκατεσσάρων χρονών και μου έλλειψε πολύ, καμαρώνει, αλλά δεν θέλει να ασχοληθεί με το επάγγελμα, γιατί αν και μικρός έχει αντιληφθεί τις δυσκολίες. Όλοι όμως, ήταν και είναι πάντα στήριγμα στη ζωή μου.
Η γυναίκα σου τι λέει;
Είναι χαρούμενη και υπομονετική. Ήταν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια και συνεχίζει. Με ενθαρρύνει πάντα και πιστεύει σε μένα.
Τι σου έλλειψε περισσότερο όταν ήσουν στο διαγωνισμό;
Η γυναίκα μου, την οποία αποχωρίστηκα μόλις τρεις μέρες μετά το γάμο μας και στην οποία «χρωστάω» το γαμήλιο ταξίδι στις Μαλδίβες, οι γονείς μου, ο αδελφός μου, οι δικοί μου άνθρωποι, η Πτολεμαΐδα.
Στους δικούς του και την πόλη μας, επέστρεψε. Αυτό, που δεν ξέρει, είναι, αν τελικά ο Μιχάλης καταφέρει να πάει την Χριστίνα στις Μαλδίβες, το σίγουρο όμως είναι ότι θα πάνε στην Ισπανία, ένα ταξίδι γευσηγνωσίας, δώρο από τον Άκη, για να επισκεφτούν καλά εστιατόρια. Η γυναίκα του διανύει τον πέμπτο μήνα της εγκυμοσύνης της κι ακόμη δεν γνωρίζουν το φύλο του παιδιού. Ο Μιχάλης όμως εύχεται να είναι αγόρι, όχι για να τον κάνει μάγειρα, αλλά… Παοκτσή! Η άλλη μεγάλη αγάπη του, η ομάδα του ΠΑΟΚ, που του έλλειψε όλο αυτό τον καιρό. Τόσο μεγάλη, που την έχει.. τατουάζ στη ωμοπλάτη του!!!
Εμείς τους ευχόμαστε τα καλύτερα..
Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά…
