Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ένα ανεξήγητο αντιθρησκευτικό μένος από ορισμένους κύκλους, που βάλλει κατά της θρησκείας των συμβόλων της και κατά του μαθήματος των θρησκευτικών.
Ξεχνούν ηθελημένα ότι όταν η ορθοδοξία και ο Ελληνισμός συμπορεύθηκαν, η πατρίδα μας γνώρισε ημέρες μεγαλείου και δόξας και πως με τη διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία επιτυγχάνεται ηθικοπλαστική ανάπτυξη των μαθητών.
Η σημασία του μαθήματος των θρησκευτικών ανάγεται στη σημασία της θρησκείας για την ολοκλήρωση του ανθρώπου.
Η θρησκεία και κύρια η εξ αποκαλύψεως χριστιανική θρησκεία αποτελεί ένα πλήρες σύστημα παραστάσεων για τον μεταφυσικό χώρο και για τη δημιουργία του κόσμου, παραστάσεων που έχουν αποκαλυφθεί από το Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό. Γι αυτό έχει όλη την πειστική δύναμη να ικανοποιεί τη συνειδησιακή αγωνία του ανθρώπου για τις πρώτες αρχές του κόσμου, για τη δική του ουσία και τον δικό του προορισμό.
Το άτομο όταν μελετάει και αποδέχεται τη χριστιανική θρησκεία, ολοκληρώνει τη συνείδησή του, το πνεύμα του, με την αφύπνιση και ικανοποίηση της μεταφυσικής συνείδησης. Συνθέτει πλήρη τη θέα της ύπαρξής του στον εγκόσμιο και υπερκόσμιο χώρο και οπλίζεται με τη δύναμη της αισιοδοξίας για τα επίγεια και επουράνια και με την αρετή της ευγνωμοσύνης και ευσέβειας για το Δημιουργό από τον οποίο ορίζεται η θέση του και ο προορισμός του για την αιώνια ζωή.
Η χριστιανική θρησκεία παρέχει ως γνωστό, ένα σύνολο οδηγιών για τον επίγειο βίο, οδηγιών που επεκυρώθηκαν με τον βίο, τα πάθη και το σταυρικό θάνατο του Ιησού Χριστού και με τη ζωή των Αποστόλων και Μαρτύρων της πίστης οδηγιών που στρέφονται γύρω από την αρετή της αγάπης για το συνάνθρωπο και το Θεό. Έτσι μπορεί να βοηθήσει το μεν άτομο να χαράξει τους δρόμους του και τη συμπεριφορά του στη συγκεκριμένη ζωή του, με κάθε ασφάλεια και βεβαιότητα για την ευόδωσή τους, τις δε κοινωνικές ομάδες να ανυψώσουν τους οργανισμούς των, σε συγκροτήματα αδελφικών κοινωνιών.
Η χριστιανική θρησκεία διδάσκει επίσης τη δικαίωση του ανθρώπου στη μέλλουσα κρίση και ζωή και παρέχει τη διαβεβαίωση γι αυτό με το λόγο του Ιησού και με το παράδειγμα της πίστης σ’ αυτό μεγάλης χορείας αγίων και μαρτύρων. Έτσι ωθεί το άτομο να βρίσκει την αγνότητα των προθέσεών του στις κατά Χριστού πράξεις του, να αισθάνεται την ελευθερία του με την έννοια της ευθύνης του στις επιδιώξεις, τους τρόπους και τα μέσα των ενεργειών του ν’ αναδεικνύεται σε κυρίαρχο επι του εαυτού του, πρόσωπο, να κρατεί σε εγρήγορση την ηθική του συνείδηση και να τρέφει κάθε βεβαιότητα στο όραμα της αιωνιότητας και κάθε ελπίδα για την καταξίωση της πνευματικής του προσωπικότητας.
Το μάθημα των θρησκευτικών θα αποδώσει αναμφίβολα καλύτερα εάν η όλη σχολική αγωγή είναι απαλλαγμένη από κάθε αβδηριτισμό. Οι Αβδηρίτες κατά σχετική παράδοση κατασκεύασαν καλλιτεχνικές κρήνες, οι οποίες στερούνταν νερού, διότι δεν είχαν φροντίσει να τις συνδέσουν με κάποια πηγή.
Σήμερα το σχολείο δε διδάσκει την αληθινή τέχνη της ζωής αλλ’ ούτε και αληθινά γράμματα. Αυτή είναι η χρονία νόσος των εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Όλες οι απόπειρες μεταρρυθμίσεων αρχίζουν από τα κεραμίδια και όχι από τα θεμέλια.
Η θρησκευτική αγωγή αποβλέπει τόσο στη μετάδοση γνώσεων που αυτές έχουν τη θέση τους στην ενιαία χριστιανική προσωπικότητα, όσο και στην ενσυνείδητη βίωση του χριστιανικού μυστηρίου που είναι το έσχατο θεμέλιο της ορθόδοξης μορφωτικής προσπάθειας.
Το μάθημα των θρησκευτικών πρέπει να καταστήσει συνειδητά ότι η ορθόδοξη χριστιανική βιοθεωρία δεν οδηγεί στον φυγόκοσμο ατομικιστικό νοσηρό μυστικισμό, αλλά στη φωτεινή παρουσία του χριστιανού σε ολόκληρη την κοινωνική και πολιτιστική ζωή.
Επίσης το μάθημα ικανοποιεί το αίτημα για την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, πρέπει να καλλιεργεί εντατικά το γνήσιο διάλογο με τους μαθητές.
Όσο αφορά τη θέση του μαθήματος των θρησκευτικών σε ένα σύστημα χωρισμού εκκλησίας και πολιτείας θα ήταν καίριο πλήγμα κατά της ελληνικής παιδείας, εάν επιδιώκονταν ο εξοβελισμός του μαθήματος αυτού από τα σχολεία. Αυτό μόνο μια στρατευμένη αθεϊστική κυβέρνηση θα μπορούσε να διανοηθεί.
Το μάθημα των θρησκευτικών βοηθεί στον καθολικό αξιολογικό προσανατολισμό και στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας διότι ανταποκρίνεται στα αιτήματα της αγωγής του συνόλου και ικανοποιεί θεμελιώδεις προδιαθέσεις του ανθρώπινου όντος και ιδιαίτερα τις βαθύτερες ανησυχίες της νεανικής ψυχής που απεχθάνεται το νιχιλισμό και αναζητεί πάντοτε το ύψιστο αγαθό.
Όσον αφορά τους προοδευτικούς εκείνους οι οποίοι υποστηρίζουν ότι το κράτος δεν πρέπει να επιτρέπει στην εκκλησία να έχει γνώμη σε προβλήματα καθοριστικά για τον κοινωνικό εκσυγχρονισμό της χώρας μας, πρέπει να παρατηρηθεί ότι αίτημα της αληθινής δημοκρατίας είναι να έχουν γνώμη και να ασκούν κριτική, ακόμα και πίεση όλες οι κοινωνικές ομάδες.
Το δικαίωμα αυτό έχει η εκκλησία η οποία δεν είναι απλά μια κοινωνική ομάδα, αλλά η επι αιώνες Μητέρα του έθνους η εκπροσωπούσα τη μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού και δημιουργούσα το μεγάλο κοινό παρονομαστή του ιδεολογικού και βιοθεωριακού του προσανατολισμού.
Η εκκλησία, ο κλήρος και ο λαός, με συνεχή μετάνοια, αυτοκριτική, αυτοκάθαρση και με ανανέωση και συνένωση των δυνάμεών μας, ας αγωνισθούμε να περιφρουρήσουμε και να ανυψώσουμε το μάθημα των θρησκευτικών, να αποσβήσουμε κάθε αποκοπή του Ελληνικού λαού από τις πνευματικές του ρίζες.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
