Δεν γνωρίζω κανέναν – μα κανέναν – που να κινείται στην αγορά και να μην έχει οικονομικό πρόβλημα, να μην χρωστάει κάπου, γενικώς να μην πιέζεται. Όπως, λέγαμε και στο πανεπιστήμιο, όταν το 80% των φοιτητών κόβεται σε ένα μάθημα, τότε το πρόβλημα δεν το έχουν οι φοιτητές, αλλά ο καθηγητής. Είναι ποτέ δυνατόν, όλοι οι επιχειρηματίες να είναι προβληματικοί, μπαταχτσήδες, λαμόγια και τα συναφή; Δεν θα έπρεπε οι μισοί ή έστω ένα μικρό ποσοστό να πηγαίνει καλά και να μην χρωστάει; Είναι σαφές ότι το πρόβλημα δεν το έχουν όσοι επιχειρούν αλλά το κράτος – μπαταχσής. Το κράτος που δεν σε πληρώνει στην ώρα του, το κράτος που κόβεις τιμολόγια, σου ζητάει το ΦΠΑ ακόμη και εάν δεν σε έχει πληρώσει, το κράτος που δεν σου δίνει φορολογική ενημέρωση γίατι έχεις “οφειλή ΕΝΦΙΑ”, που το ίδιο το κράτος την υπολόγισε λάθος.
Συζητάτε όλο και πιο έντονα το πρόβλημα των επιχειρηματικών και επαγγελματικών δανείων. Μια λυση τύπου “Νόμου Υπερχρεωμένων” για φυσικά πρόσωπα θα ήταν μια λύση. Ο νόμος για τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα, έσωσε πολύ κόσμο. Προστάτευσε την πρώτη κατοικία, ο κόσμος ανέκτησε τις δυνάμεις, του και άρχισε να πληρώνει. Μια τέτοια λύση για επιχειρήσεις θα ήταν ιδανική. Ένα κούρεμα, ενα νοικούρεμα, μια περίοδος εξωμάλυνσής, ώστε η επιχείρησή να συνεχίσει να παράγει κέρδος και ταυτοχρόνως μια περίοδος χάριτος για να μπορέσει να ανασάνει ο επιχειρηματίας.
Που χρωστάνε οι επιχειρήσεις; Στις τράπεζες, την εφορία και στο ΙΚΑ. Πως θα μπορούσε να είναι ο νόμος; Η κάθε επιχείρηση να υποβάλλει σχέδιο εξυγίανσης -όπως και στα υπερχρεωμένα- και αν δεν το δέχοταν οι δανειστές, να πηγαίναμε στο Ειρηνοδικείο. Και εκεί να δινόταν η τελική λύση: όλοι μαζί, επιχειρηματίες, δανειστές, οφειλέτες, εργαζόμενοι. Το know how το έχουν τόσο τα ειρηνοδικεία, όσο και οι τράπεζες. Μάλιστα αυτήν την τακτική την εφαρμόζουν στις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις. Το ίδιο δεν γίνεται και με τα εκδοτικά συγκροτήματα;
Αντίθετα, σχεδιάζουν ξαφνικό θάνατο σε επιχειρήσεις. Γιατί δεν το κάνουν και στις μέγαλες επιχειρήσεις, και στα μεγάλα κανάλια που χρωστάνε εκατομύρια; Προφανώς και μια τέτοια λύση τύπου “Νόμου Υπερχρεωμένων Φυσικών Προσώπων” δεν είναι η ενδεδειγμένη για τις τράπεζες. Γιατί; Γιατί πρόκειται να χάσουν και οι ίδιες. Θα χάσουν χρήματα και θα ανοίξουν και άλλες μεγάλες τρύπες που θα απειλήσουν την βιώσιμότητα τους. Λύση, όμως, που να είναι ευχαριστημένος μόνο ο ένας, δεν είναι λύση. Είναι επιβολή. Και ο επιχειρηματικός κόσμος πρέπει να αντιδράσει απέναντι στις “αγαθές” προθέσεις. Από το να κάνουν το κακό που ετοιμάζουν, καλύτερα να μην κάνουν τίποτα. Εξάλλου η αγορά κατά την οικονομίκη θεωρία της σχολής του Σκάγο, δεν αυτορυθμίζεται; Γιατί να επέμβουν πολιτικοί που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη μας;
Ηλίας Γ. Σιδέρης
Δικηγόρος
