Τα τελευταία σχεδόν 30 – 40 χρόνια τα ζήσαμε οικονομικά άνετα μεν, αλλά σε πλήρη αταξία, αχαλίνωτη σπατάλη, ασυδοσία, κρατική αποδιοργάνωση και δημοσιονομική και κοινωνική ατασθαλία.
Είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε αυτή την χώρα σε χέρια καλών και άξιων νοικοκυραίων πολιτικών.
Αρχής γενομένης βεβαίως από τον πολιτικά πανέντιμο άνδρα και εθνικά εξαίρετο Πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, ο οποίος σε συνεργασία με τους Ευρωπαίους φίλους και αιώνιους συμμάχους μας, έβαλε εις αυτή την χώρα τα θεμέλια του νέου, στέρεου πολιτικά και κοινωνικά οικοδομήματος της ασφάλειας, της ευπρέπειας και της μελλοντικής ανάπτυξης και προόδου.
Δεν ήταν δυνατόν φυσικά όλη αυτή η προσπάθεια να μην συναντήσει και να μην χρειασθεί να αντιμετωπίσει τις ανάλογες αντιρρήσεις που πάντοτε δημιουργούνται κατά την πορεία μιάς παρόμοιας μεταρρυθμιστικής αλλαγής. Η αρχή της οποίας δεν γίνεται συνήθως από όλους κατανοητή.
Υπάρχει ο όχλος από την μία πλευρά που ή δεν μπορεί ή δεν θέλει να κατανοήσει κάποια σοβαρά προβλήματα που περιμένουν να επιλυθούν οπωσδήποτε και χωρίς περισσότερες χρονοτριβές. Και υπάρχουν οι πολιτικοί και αρχηγοί κομμάτων από την άλλη, που πάντοτε περιμένουν κάποια ευκαιρία διά να αρπάξουν της εξουσίας την σκυτάλη.
Μέσα εις όλους αυτούς, δεν λείπουν ποτέ και κάποια γεράκια του εύκολου, ανέντιμου και παράνομου πλουτισμού.
Αυτοί είναι οι άρπαγες των εκάστοτε ποικίλων ευκαιριών τις οποίες ποτέ δεν αφήνουν ανεκμετάλλευτες.
Αυτοί όλοι υπήρξαν η αιτία της παραίτησης του Γ. Παπανδρέου ο οποίος έκρινε ότι θα έπρεπε μάλλον να κυβερνηθεί από άλλους η χώρα ήρεμα και ομαλά, ώσπου όλοι να αντιληφθούν ότι τα πρόσωπα μπορούν να αλλάζουν. Όμως αυτό που είναι δύσκολο, δια να μην πούμε αδύνατον, είναι η πορεία της χώρας η οποία έχει χαραχθεί και από τους εντός αλλά και από τους εκτός αυτής ικανούς Ευρωπαίους Ηγέτες με μεγάλη σπουδή και πρωτοφανή υπευθυνότητα.
Η παρούσα τριμερής η καλλίτερα τρικομματική κυβέρνηση που προέκυψε από τις τελευταίες εκλογές, είναι η απόδειξη ότι τίποτε δεν άλλαξε, αλλά ούτε και πρόκειται να αλλάξει από τους αρχικούς σχεδιασμούς του Ευρωπαϊκού νοικοκυρέματος, όποιες και όσες κυβερνήσεις εις την Ελλάδα είναι δυνατόν να αλλάξουν.
Τα αισιόδοξα παραμύθια και οι άκαρπες προσδοκίες ορισμένων μικροκομματαρχών της υπεραυξημένης φαντασίας και της ανωριμότητας ή θα σβύσουν μέσα στον χρόνο, ή θα λάβουν Ευρωπαϊκή σάρκα και οστά «ώστε η Ελλάδα να πάει μπροστά!».
Γράφει:
η Χρυσάνθη Νικολαϊδου – Θραψανιωτάκη
Καθηγήτρια – Φιλόλογος
