«Η διαφθορά και η ηθική απαξία που χαρακτηρίζουν το πολιτικό σύστημα τείνουν να ακυρώσουν όχι μόνο το νόημα της Επανάστασης του 1821, αλλά και το αποτέλεσμά της, που ήταν η ίδρυση του ελληνικού κράτους». (Σάββας Καλεντερίδης).
Έτσι σαν παραμύθι με τις καλές και κακές στιγμές του, κάποτε λειτουργούσε σε κάποιο σημείο του πλανήτη ο «υπαρκτός σοσιαλισμός».
Όσο υπήρχε αυτός εκεί, στην «απέναντι» πλευρά ο καπιταλισμός ήταν “πιο ανθρώπινος” και λειτουργούσε με ευαισθησίες κοινωνικές. Λες και ‘’ο υπαρκτός’’ κρατούσε τα χαλινάρια του καπιταλισμού μην και αφηνιάσει, σαρώνοντας τα πάντα στο δρόμο του, σαν τρελό άλογο. Έτσι είχαμε στην άλλη πλευρά μια κοινωνία “δυτικού τύπου”, πραγματικά ευαίσθητη, με το κράτος να εξασφαλίζει στους πολίτες ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προστασία της εργασίας με κατώτατα όρια αμοιβών και Σ.Σ.Ε. που καθόριζαν τα ανώτερα όρια εργασίας, γήινα όρια ηλικίας για σύνταξη, επιδόματα ανεργίας, ΟΑΕΔ στην υπηρεσία του πολίτη, προστασία της μητρότητας κλπ.
Με το που κατέρρευσε ο “υπαρκτός σοσιαλισμός”, ανάσχεση πυρός ουσιαστικά απέναντι στα πυρά του καπιταλισμού, η “ελεύθερη αγορά” έβγαλε γλώσσα, έσπασε το χαλινάρι και το άλογο αφηνίασε!
Το κράτος από θεσμός κοινωνικής λειτουργίας, έδειξε πως βρήκε την ευκαιρία να (από)δείξει πώς είναι ένα “σύστημα” στην υπηρεσία των ιδιωτών, σε μια “ακυβέρνητη κοινωνία ! ’’
«Μειώστε τον δημόσιο τομέα με κάθε τρόπο –μειώστε τους μισθούς στα επίπεδα του ιδιωτικού τομέα– μειώστε τα επιδόματα– ξαναδείτε μία προς μία τις φοροαπαλλαγές– κάντε το “φακελάκι” νόμιμη αμοιβή στο ΕΣΥ», είναι ο νέος λογαριασμός του ΔΝΤ μέσω του Μνημονίου με την εκποίηση των τελευταίων ασημικών!”.
Αρχές δεκαετίας του ’80, όταν το “σύστημα” της παγκοσμιοποίησης άρχισε “πιλοτικά” την εφαρμογή των κανόνων της “ελεύθερης αγοράς”, για να καταντήσει ο πλανήτης σαν ένα μεγάλο καζίνο εκμετάλλευσης των πολλών από τους λίγους. Τα φθηνά εργατικά χέρια και η μεγάλη ανεργία ήταν το νέο σήμα κατατεθέν.
Ζούμε για χρόνια την εικονική πραγματικότητα της δημοκρατικής –τάχα – κοινωνίας. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης καταθέτει επ’ αυτού μια μεγάλη αλήθεια. Μπορεί το πολίτευμα στις δυτικές κοινωνίες να αυτοαποκαλείται Δημοκρατία, αλλά εν τούτοις πρόκειται για Ολιγαρχία! «Διότι η άσκηση της εξουσίας, η λήψη των αποφάσεων και η νομοθετική δραστηριότητα ανήκουν αποκλειστικά στους λίγους και στα κόμματα».
Ας δούμε πώς λειτουργεί το “σύστημα”. Για να έχουν το πάνω χέρι οι λίγοι (ολιγαρχία), δεν πρέπει να έχει λόγο στα κοινά η κοινωνία. Η αποχή από τα κοινά με την αδιαφορία, την απάθεια και την γενίκευση του ατομικισμού, ευνοεί στην επικράτηση της άποψης των λίγων. Ίσως εδώ να βρίσκεται και το πρόβλημα. Η αποχώρηση των πολιτών από την πολιτική οδηγεί στην αδιαφορία και στην απάθεια και αυτό να επιτρέπει στην οικονομική ολιγαρχία, μέσω της “στημένης” πολιτικής και των ΜΜΕ, να κυβερνά με αυθαιρεσία και αλαζονεία.
Όταν όλες οι αξίες καταρρέουν και το μαύρο χρήμα είναι αρχηγός, παρατηρούνται και φαινόμενα με …γιαούρτια! Αυτά (τα γιαούρτια) όμως δεν φέρνουν ανατροπές. Ανατρέπει ο λαός όταν μιλάμε όλοι μαζί!
Η διαφθορά και ο κυνισμός είναι φαινόμενα σήψης, αλλά όταν μια Δημοκρατία δεν τιμωρεί τους κλέφτες, έχει από μόνη της αυτοκαταργηθεί! Ίσως η μόνη λύση, να είναι η αφύπνιση της κοινωνίας με την ενασχόλησή της με την πολιτική, ξεπερνώντας κομματικές γραφειοκρατίες, ιδεολογικούς εγκλωβισμούς και συνδικαλιστικές συντεχνίες. Όλα εξαρτώνται από τη συμμετοχή των πολλών, μέσα από τον αγώνα και τη θέληση όλων αυτών.
Αν αποδεχτούμε πως η κοινωνία βρίσκεται πολιορκημένη και η αποχή από τα κοινά είναι κανόνας, τότε το παιχνίδι είναι χαμένο. Αν όμως η αντίδραση γίνει σημαία, αν τα νέα παιδιά –χωρίς κομματική ομπρέλα– βγουν στο δρόμο, αν η κοινωνία “παίξει” στην πολιτική, τότε υπάρχει ελπίδα. Πρέπει να “σπάσει” αυτή η περίεργη σιωπή της κοινωνίας και τον τόνο να δώσει η νέα γενιά.
Σημειώνουμε την άποψη του Στ. Ξαρχάκου γιατί οι λίγοι, οι «ανεπαρκείς» άνθρωποι, κυβερνούν: «Οι ανεπαρκείς κυριαρχούν όχι γιατί είναι περισσότεροι, αλλά επειδή το σύστημα στηρίζεται σε αυτούς για να ηγεμονεύσει. Διότι αυτοί δίνουν αυτό που οι άλλοι δε διαθέτουν: χρόνο και ετοιμότητα για να υπηρετήσουν ανθρώπους εξουσίας και έκννομες καταστάσεις, λειτουργώντας έτσι παρασιτικά. Πρέπει οι έντιμοι, οι «επαρκείς» να αλλάξουν στάση, ώστε να ανατρέψουν αυτή την κατάσταση και τότε όπως λέει ο ποιητής, “θα έρθουν άλλα χρόνια με όνειρα και οράματα, δίχως λόγους σε μπαλκόνια και άχρηστα πράγματα ”.
Πρέπει οι πολίτες με μαζική συμμετοχή να αλλάξουν ρότα στην πολιτική, που αντί να υπηρετεί συμφέροντα και να νέμεται τα δημόσια αγαθά, αντί η συνάντηση της πολιτικής με την κοινωνία να γίνεται μια φορά στα τέσσερα χρόνια, να εναρμονιστεί με τα συμφέροντα των πολλών… Με την κοινωνική πλειοψηφία!
Μπορεί η βαρβαρότητα των αγορών να αποτελεί ένα σοβαρό πρόβλημα, μπορεί την κρίση να τη δημιούργησε το κράτος και όχι η κοινωνία –διότι η εξουσία εξουσιάζει– αλλά ο πολίτης έχει και αυτός ευθύνη. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως δεν φταίνε πάντα οι άλλοι, αλλά υπάρχει και η ατομική ευθύνη!
Επιβάλλεται στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, η συμμετοχή των πολλών να ξανασυναντήσει την πολιτική και να την κατευθύνει σε άλλους δρόμους. Να οδηγήσει την πολιτική και να την κατευθύνει όπως αυτό ήταν κανόνας σε άλλες εποχές.
Τότε που οι πολιτικοί ξόδευαν τις περιουσίες τους για να μπουν στη Βουλή και όχι το αντίθετο, όταν πολιτικοί κάνουν βασιλικούς γάμους στην πόλη του φωτός, έχουν ιδιόκτητο νεοκλασικό και of shore εταιρείες! Πολιτικές συμπεριφοράς που κάνουν ακόμα και τα υποβρύχια να γέρνουν, λες και υποκλίνονται χαμογελώντας σε κάτι!
Πρέπει να αλλάξουν οι σχέσεις και να διασφαλιστεί η αναγκαστική προσήλωση της πολιτικής στο κοινό συμφέρον, διότι αλλιώς η αμφισβήτηση, σαν το σαράκι, θα κυριαρχεί και η χώρα θα βουλιάζει.
Μετά από χρόνια ξανά το αίτημα για “αλλαγή”, επίκαιρο όσο ποτέ, αυτή τη φορά με αληθινό περιεχόμενο.
Όπου η “αλλαγή” στο πολιτικό σύστημα θα ξαναφέρει την κοινωνία στην πολιτική.
Με σύμμαχο την κοινωνία, ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε!
Διαμαντής Θ. Βαχτσιαβάνος
