Γράφει η Αθηνά Τερζοπούλου
(ΕΥΡΩ Η ΔΡΑΧΜΗ, 1ο μέρος) To Ψέμα θα το πληρώσουμε ακριβά. Το φάγαμε καλομαγειρεμένο , αλλά η αλήθεια που τρώγεται ωμή είναι μία :
Oιαδήποτε μέτρα λαμβάνονται στο εξής κατά την προδιαγεγραμμένη πορεία θα έχουν κοινωνικό κόστος. Η κοινωνία θα κοιτά αποσβολωμένη. Άραγε θ αντιδράσει ; πώς και πότε !. Αυτή η δύσκολή οικονομική συγκυρία την οποία θα κληθούμε όλοι ν αντιμετωπίσουμε ξεκινάει στη σύγχρονη ελληνική ιστορία ως εξής:
Μια ωραία άνοιξη αυτήν του 1998 επτά κράτη από τα έντεκα της Ευρωπαϊκής ένωσης είπαν ψέματα ότι πληρούν τα κριτήρια σύγκλισης της συνθήκης του ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ. Αυτά τα κριτήρια, αν τα πληρούσαν τότε τα 11 κράτη μέλη της Ε.Ε θα πετύχαιναν και τη νομισματική των ένωση. Θ’αποκτούσαν κοινό νόμισμα , το ευρώ. Όπερ και έγινε .Τα κριτήρια αυτά συνοπτικά ήταν ότι: 1) Το κάθε κράτος μέλος Έπρεπε να έχει δημοσιονομικό έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ και 2) Το δημόσιο χρέος κάθε κράτους-μέλους Έπρεπε να είναι κάτω από το 60% του ΑΕΠ.
Επτά (7) κράτη μέλη λοιπόν είπαν ψέματα .
π.χ. Το Βέλγιο στο τέλος του ‘93 είχε δημόσιο χρέος 141% του ΑΕΠ, ενώ το δημοσιονομικό του έλλειμμα (δηλαδή οι δημόσιες δαπάνες ήταν περισσότερες από τα κρατικά έσοδα) ήταν 7% του ΑΕΠ.
Η Ιταλία είχε δημόσιο χρέος 116% του ΑΕΠ και δημοσιονομικό έλλειμμα 10% του ΑΕΠ. Σήμερα η Ιταλία έχει 1,800 δισεκ.ευρώ δημόσιο χρέος . Δηλαδή χρωστά σε τρίτους 1,800 δισεκ.ευρώ. Είναι το 3ο μεγαλύτερο χρέος στον κόσμο.
Η Ισπανία είχε έλλειμμα 7% του ΑΕΠ.
Και τελικά μολονότι σύμφωνα με τις εκθέσεις σύγκλισης του Μαρτίου 1998 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ινστιτούτου, μόνον η Δανία, Το Ηνωμένο Βασίλειο , το Λουξεμβούργο και η Γαλλία ικανοποιούσαν με την αυστηρή τους έννοια τα κριτήρια της συνθήκης Μάαστριχτ, το έτος 1999 υιοθέτησαν το ευρώ το Βέλγιο,η Γερμανία, Ιρλανδία, Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Αυστρία, Πορτογαλία και Φινλανδία, ενώ το 2001 η Ελλάδα, το 2007 η Σλοβενία, το 2008 η Κύπρος και η Μάλτα, το 2009 η Σλοβακία και το 2011 η Εσθονία. Είναι γνωστό δε πως και στην Ελλάδα με την μέθοδο της δημιουργικής λογιστικής, παλιά θα το λέγαμε Δούρειο ίππο, αλλά και στην Ιταλία, Ισπανία και Βέλγιο για να γίνει η ένταξη στην ΟΝΕ κατασκευάστηκαν τα εξής ψέματα.
α) Δεν εμφανίστηκαν έξοδα στους προϋπ/σμούς, β) Πουλήθηκε κρατική περιουσία και τ αντίστοιχα ποσά αναγράφησαν ως τακτικό έσοδο στον προϋπ/σμό, γ) προβλέφθηκαν έσοδα που δεν θα εισπράττονταν λόγω εισφοροδιαφυγής, δ) προβλέφθηκαν μεγάλα ποσά μείωσης δημοσίων δαπανών, που στην πραγματικότητα αυξήθηκαν, ε) αλλοιώθηκε το ΑΕΠ έτσι ώστε τα ελλείμματα και το κρατικό χρέος να φαίνονται με μικρότερο ποσοστό έναντι αυτού.
Βέβαια η Μεγάλη Βρετανία και η Δανία μολονότι τηρούσαν τα κριτήρια σύγκλισης του Μάαστριχτ , κράτησαν “στάση” και δεν δέχθηκαν το ευρώ. Η Δανία κράτησε την “κορώνα” στο κεφάλι της και η Αγγλία την λίρα στην τσέπη της.
Το πλοίο όμως που λέγεται Ελλάς ξεκίνησε να ταξιδεύει, μολονότι ο καπετάνιος του ήξερε καλά πως ο άνεμος δεν ήταν ούριος. Και όχι μόνον αυτό. Οι επιβάτες ξένοιαστοι και ανυποψίαστοι απολάμβαναν την καλοκαιρία κάτω από την ομπρέλα, μη συνειδητοποιώντας ότι στα μέσα της διαδρομής θα τους παίρναν την ομπρέλα και σιγά – σιγά τις αποσκευές. (συνεχ.)
