Γράφει:
η Χρυσάνθη Νικολαϊδου
– Θραψανιωτάκη
Καθηγήτρια – Φιλόλογος
Έχουν λοιπόν να επιλέξουν οι Έλληνες πολίτες και υπεύθυνοι ψηφοφόροι των αυριανών επαναληπτικών εκλογών.
Η Ευρώπη μας συνιστά την λιτότητα και γενικά τις περικοπές δαπανών ως μέσον διά την έξοδο μας από το σημερινό αδιέξοδο της ανεργίας και της δημόσιας και ιδιωτικής στασιμότητας.
Οι αριστεροί, τα ποσοστά των οποίων ανεβάσαμε, τι μπορούν να μας υποσχεθούν; Την διαγραφή του ελληνικού χρέους προς αυτούς που εις κάποιες ανάγκες της χώρας μας εστάθησαν στο πλευρό μας και μας εβοήθησαν; Δεν είναι πράξη απατεώνων αυτή;
Είναι αυτός ο σωστός δρόμος που θα πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα;
Και πως είναι δυνατόν να αθετήσουμε τις συμφωνίες μας με τους εταίρους μας εις μία περίοδο κατά την οποία τους χρειαζόμεθα και πάλι να μας βοηθήσουν ώσπου να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας μετά την ομαλή και τίμια απόσβεση του χρέους μας;
Τολμούν με τέτοια στενά και ανεύθυνα μυαλά οι αριστεροί να ομιλούν δια δήθεν κυβέρνηση της αριστεράς, καθώς και άλλα δημιουργήματα της αχαλίνωτης φαντασίας τους; Ή υπολογίζουν οι Αριστεροί Αρχηγίσκοι κομμάτων εις τις περιουσίες του ιδρώτα και τις καταθέσεις του μόχθου των ελλήνων πολιτών;
Διότι, πώς διαφορετικά θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις αύριο κα πώς θα κρατηθούν στη ζωή Νοσοκομεία, Σχολεία και όλες οι Δημόσιες υπηρεσίες;
Αυτή είναι η πρόκληση στην οποία πρέπει να ανταποκριθεί η Αριστερά του Τσίπρα όπως και οι αγανακτισμένοι του Καμμένου.
Όσο δια το γνήσιο Κ.Κ.Ε, καθώς είναι η μάνα, από τα σπλάχνα της οποίας εβγήκαν οι νεογέννητοι πολιτικοί αρχηγίσκοι, γνωρίζει ότι η χώρα απειλείται με τα χειρότερα. Δηλαδή, συγκρούσεις στους δρόμους, χρεοκοπία και κατρακύλα προς το χάος και την καταστροφή, αν εφαρμοσθούν τα μέτρα των ανωτέρω αρχηγίσκων. Με τους οποίους φυσικά εις καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να συνεργασθεί, θεωρώντας τους πολιτικά ανώριμους, επιπόλαιους και άκρως επικίνδυνους.
Ακόμη λοιπόν και η κ. Παπαρήγα δεν τους εμπιστεύεται, αν και η ίδια τους εδίδαξε το θράσος του «δεν χρωστάω τίποτε», «δεν πληρώνω τίποτε», «να πεθάνουν οι έχοντες για να ζήσουν οι μη έχοντες» και πολλές άλλες ασχήμιες της απειθαρχίας και της εις τους νόμους ανυπακοής. Εμείς πως θα ήταν ποτέ δυνατόν να τους εμπιστευθούμε; Πολλοί οργισμένοι έλληνες, υπηρέτες μόνο της απόλυτης οικονομικής τους επάρκειας, της καλοζωίας τους και του ωχαδελφισμού τους, έδειξαν να ικανοποιούνται από την υπόσχεση των αριστερών αρχηγίσκων δια απομνημονοποίηση της Ελλάδος και την απομάκρυνσή της από το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Όμως ένας λαός ευρισκόμενος εις παρακμή ηθική, ιδεολογική, κοινωνική, πολιτική και οικονομική ως συνέπεια, δεν είναι δυνατόν να επιτύχει ποτέ κάποια βελτίωση των συνθηκών της ζωής του αν δεν αλλάξει πορεία.
Ο δρόμος της δημόσιας και ιδιωτικής σπατάλης που ακολουθήσαμε επί σειράν ετών, μας έφερε εδώ που μας έφερε. Κάτι λοιπόν θα έπρεπε να αλλάξει εις αυτόν τον τόπο, πριν έρθει η απόλυτη διάλυση και η τελειωτική καταστροφή.
Και αυτή την αλλαγή, μας έδωσε την ευκαιρία να την επιβάλουμε εις τους εαυτούς μας η προληπτική πολιτική των Ευρωπαίων Ηγετών, οι οποίοι έβαλαν τα χέρια τους προκειμένου να μας σώσουν την ώρα ακριβώς που παλεύοντας μέσα στα νερά της απληστίας μας κινδυνεύαμε να βυθιστούμε και να πνιγούμε.
Δεν είναι η πρώτη φορά που τα ακραία φιλοανατολικά κόμματα της αριστεράς και της δεξιάς προσπαθούν να διασύρουν τον αφελή λαός μας με τα ψευδή και ανυπόστατα κηρύγματα τους και τις εκλογολογίες τους της ανευθυνότητας και της απάτης.
