Του παπαδάσκαλου
Κωνσταντίνου Ι. Κώστα
Στα Σέρβια, έδρα Επισκοπής και Δήμου, ο Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης κ. Παύλος παίρνοντας πρωτοβουλία με πρακτική κοινωνική αιχμή, υπολογίζοντας στα φιλάδελφα αισθήματα των χριστιανών της Επαρχίας μας και ακουμπώντας την ελπίδα στο Θεό, ίδρυσε μονάδα ‘’κοινωνικού παντοπωλείου’’ (Κέντρο διανομής αγαθών) για την δωρεάν διανομή, με αγάπη και σεβασμό πάνω απ’ όλα προσφερόμενη, προς συνανθρώπους μας, που αντιμετωπίζουν το οξύ πρόβλημα προσωπικής ή οικογενειακής επιβίωσης. Ο αγιασμός για τη λειτουργία του Κ.Π. έγινε τη Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011, από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. Παύλο με την παρουσία Κληρικών από τις Αρχιερατικές Περιφέρειες Κοζάνης, Σερβίων και Βελβεντού, του Βουλευτή Π. Ενότητας Κοζάνης κ. Γ. Κασαπίδη, του Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας κ. Γ. Δακή, του Αντιπεριφαρειάρχη Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης κ. Γ. Σόκουτη, του Δημάρχου Σερβίων-Βελβεντού κ. Β. Κωνσταντόπουλου και πολλού λαού.
Ο καθένας από εδώ και στο εξής θα έχει τη μικρή ή τη μεγαλύτερη δυνατότητα να στηρίζει το Κ.Π. ‘’έργω’’, με τα λόγια δε γεμίζει το στομάχι, για να ενισχύει στην πράξη, μέσα και από χορηγίες ή αφιερώσεις στη μνήμη οικείων προσώπων, τον αδελφό. Επουλώνουμε πληγές, αμφισβητώντας το ταξικό κοινωνικό σύστημα.
Η ενδεχόμενη και εκ των προτέρων αμφισβήτηση με τη γνωστή δόση της εκ του ασφαλούς ειρωνείας ή η παθητική και ανενεργός στάση, απέναντι σε κάθε εκκλησιαστική δράση με αιτιολογία τις θεσμικές ελλείψεις και ιδιομορφίες του εκκλησιαστικού χώρου και με συλλήβδην απόρριψη οποιασδήποτε, από την εκκλησιαστική Ιεραρχία προερχόμενη κοινωνική πραχτική, πέρα από τα καθιερωμένα παρέμβασης, θα αδικήσει πρώτ’ απ’ όλα τους σκεπτόμενους αμφισβητούντες, που θα όφειλαν να συνδράμουν ηθικά και ενισχυτικά υλικά στο νέο εγχείρημα της Τοπικής Εκκλησίας, διατηρώντας μαζί με την αμφισβήτησή τους και τον απαραίτητο έλεγχο. Εύχομαι να διαψευστούν οι κακές σκέψεις μου και να δώσει ο σαρκωθείς Λόγος και ο λαός την ευκαιρία να βρουν πραγματική ενίσχυση, βιοτική και πνευματική, χωρίς να θιχτεί ούτε στο ελάχιστο η αξιοπρέπεια των προσώπων τους, δίχως διάκριση εθνικής ή θρησκευτικής διαφοροποίησης οι ‘’ελάχιστοι’’ αδελφοί.
Σε επίπεδο Κοινοτήτων, νέων Δήμων και Περιφερειακών Ενοτήτων πρέπει (η πείνα κατακλύζει ήδη το λαό) να αναπτύξουμε και εδώ δίκτυα ανοιχτής κοινωνικής αλληλεγγύης. Με υψωμένα τα τείχη της έπαρσης, του εγωκεντρισμού και της κλειστής αυτάρκειας οι τοπικές κοινωνίες (όσες από αυτές ή τμήματά τους, τυφλά και φανατικά εγκλωβισμένα παραδέρνουν μέσα σ’ αυτή τη φριχτή περιστρεφόμενη παραζάλη) δεν μπορούν να δουν τον ‘’ήλιο της δικαιοσύνης’’, που ανατέλλει διαρκώς και αυτοπροσφέρεται ακαταπαύστως για όλα τα πλάσματά του, για μια κοινωνία χαράς με τους ‘’άλλους’’ και ισότητας.
Στα δύσκολα χρόνια (κοινωνικά και όχι μόνο) που έρχονται, το ζήτημα είναι, κατά το Διονύση Σαββόπουλο: ‘’πώς να μην χάσουμε τον άλλον’’, λέει και συνεχίζει: ‘’Έρχονται δυσκολίες πάλι στην Ελλάδα. Όλοι το ξέρουν. Το θέμα είναι, πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτή τη δυσκολία, γιατί αν κλειστούμε ο καθένας στον εαυτό του, ε, έχουμε διαλυθεί ως κοινωνία, και…χαίρεται η Ελλάς. Το θέμα είναι μέσα σ’ αυτή τη δυσκολία να μη χάσουμε τον άλλον και να μπορούμε να καθρεφτιζόμαστε στα μάτια του, χωρίς να ντρεπόμαστε. Πώς θα αντιμετωπίσουμε το σκοτάδι με αξιοπρέπεια’’. (ΝΕΤ, 27-11-2010). Αν μπορούσαμε να σκεφτούμε πόση εσωτερική δύναμη και δραστικότητα έχει ο θείος λόγος, τότε μόνο θα καταλαβαίναμε τη θαυμαστή αλλοίωση και τη ριζική μεταβολή που μπορεί να επιφέρει στις συνειδήσεις των ανθρώπων για την, χωρίς εμπάθειες, συνύπαρξή τους.
Εύχομαι ο σαρκωθείς Λόγος, ο επαναστατικός, να σαρκώσει μέσα μας, ό,τι απόμεινε από φιλότιμο, μεράκι, καλοσύνη, αφοβία, ανοιχτότητα και δυναμισμό, ώστε με πνεύμα αλληλεγγύης και αλληλοσεβασμού να ελπίσουμε στην επαναφορά στο προσκήνιο για την πολιτική που νοιάζεται για τον ‘’Άλλον’’, τον όποιον άλλον, κυρίως γι’ αυτόν που πεινά, που διψά, που είναι γυμνός, άρρωστος και στη φυλακή, ξένος και κυνηγημένος, που δεν έχει ‘’πού την κεφαλήν κλίνη’’.
Χριστός επί γης. Υψώθητε!
