Ποντιακή παροιμία
΄΄Άλ τρώνε και σπάν’νε
και άλλ’ τερούν και σπάν’νε΄΄
του Μωυσιάδη Παναγιώτη
Ο αλτρουϊσμός και η ανθρώπινη αλληλεγγύη στον Πόντο σε ώρες δύσκολες ήταν επιτακτικό καθήκον των δυνατών υπέρ των αδυνάτων.
Γι αυτό η λαϊκή αντίληψη για το κοινωνικά άδικο εκφραζόταν με σοφά και γνωμικά μνημεία του λόγου αντίστοιχα με αυτό του πανωγράμματος.
Το οικονομικό χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών ήταν ανεπίτρεπτο και καταδικαστέο. Η κοινωνική αλληλεγγύη και συνοχή δεν επέτρεπε να αναπτυχθούν οι μεγάλες κοινωνικές ανισότητες.
Οι παραπάνω σκέψεις έρχονται σε αντίθεση με τη σημερινή αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, που μαστίζει τη χώρα.
Η κρίση αυτή είναι αποτέλεσμα μιας βαθειάς ηθικής και πολιτισμικής ευτέλειας, που καλλιέργησε το κομματικό πελατειακό κράτος της μεταπολίτευσης.
Η καταστροφή των παραδοσιακών παραγωγικών δομών της χώρας και η κατασπατάληση των κοινοτικών δανείων σε μη παραγωγικά και αναπτυξιακά έργα οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο.
Την κρίση διόγκωσε και η μεγάλη πληθυσμιακή συσσώρευση στο Αττικό λεκανοπέδιο, που δημιούργησε ένα (Υδροκέφαλο ) Αθηναϊκό κράτος.
Το Αθηναϊκό κράτος, ευνουχισμένο από τα παραγωγικά του άκρα, έπαψε να αυτοσυντηρείται και να αναπαράγεται.
Η εγκατελημένη ελληνική περιφέρεια, αποκομμένη αναπτυξιακά από το εθνικό γίγνεσθαι, αδυνατεί σήμερα να περιθάλψει το αθηναϊκό κράτος με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Η πολιτική, δομημένη με τα μεταπολιτευτικά ανομήματα της εξουσίας, δεν μπορεί σήμερα να προτάξει εθνικό πολιτικό λόγο και σύρεται πίσω από τις βουλές του τραπεζικού παγκόσμιου λόμπι.
Τα αρχηγικά πολιτικά κόμματα και ιδιαίτερα το ΠΑ.ΣΟ.Κ μέχρι τώρα παρέμειναν ένας μηχανισμός διαχείρισης μιας επίπλαστης εικονικής πραγματικότητας.
Ο οικονομικός πόλεμος που δεχόμαστε και η μεγάλη ηττοπάθεια, που διαχέεται σ’ όλη τη χώρα , μας παραπέμπει στο 1922, τότε που η Ελλάδα, άβουλη και ανήμπορη, αναζητούσε μια νίκη χωρίς συμμάχους και στρατηγική, για να οδηγηθεί στο τέλος στην πιο μεγάλη εθνική ήττα.
Οι ιστορικοί σήμερα ομονοούν το μεγάλο εθνικό – ιστορικό λάθος του Βενιζέλου, να κάνει εκλογές εν μέσω πολέμου.
Του προσάπτουν ακόμα και σκοπιμότητα για μια δημοκρατική λύτρωση από τα πολεμικά αδιέξοδα της εποχής.
Μήπως στις μέρες μας επιχειρείται το ίδιο σενάριο με μετάθεση ευθυνών σε τρίτα πρόσωπα εκτός πολιτικής, που θα κλιθούν να σώσουν τη χώρα έχοντας μειωμένη ευθύνή απέναντι στο λαό και το έθνος;
Μήπως από τη δημοκρατία του δαχτυλιδιού, έχουμε μεταπέσει στη δημοκρατία της χαρτορίχτρας;
Το κομματικό αδιέξοδο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σήμερα ίσως δικαιολογεί και το κυβερνητικό Βατερλώ που προηγήθηκε…..
Αποτελεί εκτροπή για ένα κόμμα, που στηρίζει τη λειτουργία του σε δημοκρατικούς θεσμούς, να σύρεται δέσμιο στις ψυχεδελικές διαθέσεις ενός ηγέτη, που έκλεισε βίαια τον πολιτικό του κύκλο.
Ένα κόμμα συρρικνούμενο κάτω από τη λαϊκή κατακραυγή αδυνατεί να προτάξει τις άφθαρτες εφεδρικές του δυνάμεις, αλλά προσπαθεί να αναγεννηθεί μέσα από τα αποκαΐδια ενός πολιτικού διασυρμού.
Η κοινωνία τραυματισμένη από το Παπανδρεϊκό πιστόλι, που εκπυρσοκρότησε, προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές της.
Δεν έχει τη διάθεση να εναποθέσει τις ελπίδες της σε πολιτικούς, που οδήγησαν στη μεγαλύτερη ηθική και πολιτική χρεοκοπία τη χώρα.
Κάθε κρίση λέγεται ότι αναγεννά νέες κοινωνικές και πνευματικές δυνάμεις, που εμπνέουν και καθοδηγούν τους λαούς μπροστά.
Σήμερα και ενώ η κρίση ολοένα και βαθαίνει στο απύθμενο βαρέλι της μεταπολιτευτικής ουτοπίας, δε διαφαίνονται στον ορίζοντα πρωτοβουλίες για μια νέα πολιτική ανασυγκρότηση της χώρας.
Από το ΄΄πολιτικό τίποτα΄΄!, και τον ΄΄πολιτικό κανένα΄΄ Οδηγείται η χώρα σε μια διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με φθαρμένους πολιτικούς, που καλούνται να δώσουν εξετάσεις σε μεταφερθέντα μαθήματα προηγηθέντων ετών.
Μέσα σ’ αυτή την εκκοφαντική αφωνία καλούνται πολιτικοί με ορθολογισμό και ορθοφρονία, αυτοί που εκδιώχθηκαν και συκοφάντηθηκαν από τα κόμματα της εξουσίας, να εμπνεύσουν το λαό και να συγκροτήσουν τον πυρήνα μιας νέας ελληνικής σκέψης.
Μιας σκέψης, που θα εδράζεται στις παραδοσιακές εμπειρίες του λαού, και θα ενστερνίζεται τα θεσμικά πλαίσια των ευρωπαϊκών χωρών.
Καλούνται πολιτικοί του αναστήματος του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, που διέβλεψε την καταστροφή της χώρας , με τη βαθυστόχαστη πολιτική του ανάλυση, να βάλουν τα θεμέλια μιας Ελλάδας, της ιστορίας και της μνήμης, της παραγωγής και της ανάπτυξης.
Μιας Ελλάδας, όπου οι λέξεις θα απηχούν το νόημα τους και ο πολιτικός λόγος θα είναι κριτής και όχι θωπευτής της εξουσίας.
Στη λογική διαδικασία, οι δυνάμεις που οδηγούν στην καταστροφή δεν μπορούν να είναι αναγεννητικές.
Το εθνικό ςος απευθύνεται στους Έλληνες του έργου και της δημιουργίας.
Η ιστορική γνώση και εμπειρία είναι καταγεγραμμένη. Η υλοποίηση της απαιτεί σοβαρούς και υπεύθυνους διαχειριστές.
Τα τραίνα των θεωριών και των ΄΄ισμών΄΄ συναντήθηκαν σε μετωπική σύγκρουση. Η Ελλάδα θα πρέπει να περάσει από το πεζοδρόμιο στο αεροδρόμιο, για να απογειωθεί από τη στασιμότητα και το τέλμα.
Οι κομμουνιστικοί γύροι του Ζαχαριάδη έκλεισαν στην αγχόνη της Τασκένδης….
Το παραμύθι, όπως θα έλεγε και ο λαός μας, τελείωσε.
Κάποτε ο Αντρέας Παπανδρέου επεσήμανε ότι η Ελλάδα δεν έχει ούτε σοσιαλισμό ούτε καπιταλισμό.
Την απάντηση την έδωσε σήμερα ο Σταύρος Λυγερός με τον τίτλο του βιβλίου του΄΄ Από την κλεπτοκρατία στη χρεοκοπία.΄΄
Έτσι διαλύθηκε ένας ακόμα γρίφος της μεταπολίτευσης…
