Εκείνο το τελευταίο επί Γης Πάσχα, ο Ιησούς Χριστός ήρθε για να εξυπηρετήσει το σχέδιο της σωτηρίας. Οι Ισραηλίτες είχαν τότε ένα ναό (οι συναγωγές δεν είναι ναοί) και όφειλαν να προσέρχονται ως προσκυνητές στις 3 μεγάλες εβραϊκές εορτές, ειδικά όμως σε αυτή του Πεσάχ/Πάσχα. Όμως αυτός ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα, για να εκπληρώσει τις προφητείες και να θυσιασθεί. Για τον χρόνο είμαστε βέβαιοι, παρότι διάφοροι θεολόγοι και μη επιμένουν ανόητα. Γεννήθηκε κοντά ή λίγο μετά την έκλειψη σελήνης του Ιανουαρίου του 1 π.Χ., είχε έξι μήνες διαφορά από τον Ιωάννη Πρόδρομο που 30ετής εμφανίστηκε ως προάγγελος το 29 μ.Χ., ως Μεσσίας κήρυξε περί τα 3 χρόνια (βλ. Λουκά ΙΓ΄, 6-9) και σταυρώθηκε παραμονές Πάσχα που πρώτη ημέρα ήταν Σάββατο, όπως ήταν το Πάσχα του Σαββάτου της 5ης Απριλίου του 33 μ.Χ.
Η θανάτωσή του αποφασίστηκε κυρίως από τους αρνητές της Αναστάσεως Σαδδουκαίους Αρχιερείς, μετά την Ανάσταση του Λαζάρου. Επέκρινε την κατάντια του Ναού, ενώ με το περιστατικό της ξηρανθείσης συκής, προανήγγειλε στην ουσία τον διασκορπισμό των Ισραηλιτών έξω από την Παλαιστίνη, όπως περιγράφει ο Ιερεμίας στην περί συκής προφητεία του στο ΚΔ΄ κεφάλαιό του.
Ο Μυστικός Δείπνος, έλαβε χώρα το βράδυ της 3ης προς 4η Απριλίου του 33 (η ημέρα άλλαζε στις 6 το απόγευμα). Τι ήταν όμως αυτός ο μυστικός δείπνος; Οι Εβραίοι έτρωγαν πασχάλιο γεύμα (και άρα ημέρα) την πρώτη ημέρα του Πάσχα (8 ημέρες ήταν η εορτή). Το Εβραϊκό Πάσχα εορτάζονταν σε σταθερή ημερομηνία, την 14η του μηνός Νισάν και άρα σε μεταβλητή ημέρα (εμείς σε αντιδιαστολή έχουμε , Πάσχα πάντα Κυριακή). Ο Χριστός γνώριζε πως δεν θα ζούσε έως το Πάσχα. Την παραμονή, οι Ισραηλίτες προσέρχονταν με τα αμνοερίφια τους στο Ναό, όπου τελούνταν όλες οι σφαγές. Περιχαρείς επέστρεφαν, παραδίδοντας τον σφαγιασθέντα αμνό για προετοιμασία. Κατ΄ αντιστοιχία ο Χριστός, θυσιάστηκε παραμονές του Πάσχα ως άλλος αμνός.
Στην εβραϊκή πασχάλια τράπεζα, πρώτα ένας υπηρέτης έπλενε τα χέρια των συνδαιτημόνων και προαιρετικά ή ανάλογα με την οικογενειακή παράδοση και τα πόδια. Στην περίπτωσή μας τον νιπτήρα τέλεσε ο ίδιος ο Κύριος, οπότε έκανε ερμηνεία, δικαιολόγησε δηλαδή το αδιανόητο, την ώρα που οι μαθητές φιλονικούσαν περί του ποιος ήταν ο μεγαλύτερος! Μετά τον νιπτήρα, ο επικεφαλής μοίραζε τα παρατιθέμενα είδη και ερμήνευε τη συμβολική τους. Έκοβε με τα χέρια το άζυμο ψωμί, λέγοντας πως κατά την αναχώρηση από την Αίγυπτο δεν πρόλαβαν να ζυμώσουν ψωμί και έτσι ο άρτος παρέμεινε άζυμος. Έτρωγαν πικρά χόρτα, ως ανάμνηση της πικράς δουλείας της Αιγύπτου. Έπρεπε να φάνε όλο τον προσφερόμενο αμνό, χωρίς να σπάσουν τα σκέλη του. Ο Χριστός ακολουθώντας ως φιλοσοφία την ερμηνευτική παράδοση, παρέδωσε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ερμηνεύοντας τα προσφερόμενα. Έτσι αντικαταστάθηκε η ανάμνηση της δουλείας της Αιγύπτου, με την συγχώρεση των κεκλημένων στην πίστη ανθρώπων από τη δουλεία του θανάτου. Στους συνοπτικούς ευαγγελιστές, διασώθηκε η ερμηνεία της προσφοράς του τιμίου αίματος Του: ως αντίλυτρο για την συγχώρεση των αμαρτημάτων πολλών. Στον Λουκά και κυρίως στον Παύλο (Προς Κορινθίους ΙΑ΄, 23-25), απαντά η ερμηνεία της προσφοράς του τίμιου σώματος Του, ως ζωοποιό τελετή εις μνημόσυνο της σταυρικής θυσίας, της αναστάσεως και της δευτέρας παρουσίας Του.
Ο Χριστός προσευχήθηκε πριν την σύλληψή του στη Γεσθημανή. Η αγωνία και η ψυχολογική πίεση που βίωνε, δείχνουν αν μη τι άλλο, την ανθρώπινή του φύση. Είχε άγγελο να τον ενισχύει, όπως μαρτυρεί ο Λουκάς, ενώ ο ιδρώτας έλαβε την μορφή θρόμβων αίματος, ένα κλινικό ακραίο φαινόμενο που ιατρικά έχει επιβεβαιωθεί.
Συνελήφθη και οδηγήθηκε στο Μεγάλο Συνέδριο / Sanhedrin, που στα ρωμαϊκά χρόνια διαχειρίζονταν εσωτερικές υποθέσεις του Ισραήλ και του Ναού. Το ανώτατο αυτό σώμα, μπορούσε να ζητήσει την σύλληψη κάθε Ιουδαίου της αυτοκρατορίας, αλλά δεν μπορούσε να προβεί σε εκτέλεση, πολύ περισσότερο σε σταύρωση, χωρίς την σύμφωνη γνώμη του Ρωμαίου επιτρόπου. Για καταδίκη, απαιτούνταν πλειοψηφία 2/3 στα 71 μέλη υπό τον Αρχιερέα πρόεδρο (Nasi). Επιστρατεύθηκαν ψευδομάρτυρες, ενώ παραβιάστηκαν οι αρχές της συγκλήσεώς του, αφού συνεδρίαζε μόνο την 1η και την 5η ημέρα της εβδομάδος, μόνο ημέρα και εντός του Ναού. Το πονηρό σχέδιο ήταν να θανατωθεί σταυρικά. Μόνο η ρετσινιά θα μπορούσε να αμαυρώσει την δια τόσων θαυμάτων μνήμη του. Κατά την Torah, ο εσταυρωμένος είναι επικατάρατος. Η Σταύρωση όμως ήταν ντροπιαστική εκτέλεση και επιβάλλονταν μόνο σε περιπτώσεις ανταρσίας απέναντι στη ρωμαϊκή αρχή (βλ. Σπάρτακος). Έτσι τον κατηγόρησαν με αφορμή τις παραβολές περί Βασιλείας των Ουρανών, ως ενάντιο του Καίσαρος. Αυτό υπαινίσσεται η καταδικαστική επιγραφή επί του Σταυρού «Ιησούς Ναζωραίος βασιλεύς των Ιουδαίων». Πέραν της Σταυρώσεως, κανένας εβραίος λόγω Πάσχα δεν θα θανάτωνε εκείνη την ημέρα το Χριστό. Η εκτέλεση συνεπάγονταν ακάθαρτο και δεν θα μπορούσε να φάει το πασχάλιο. Συνεπώς η βρώμικη δουλειά έπρεπε να γίνει από αλλόθρησκους. Σταυρώθηκε με σπάνιο τρόπο, ο οποίος όμως έχει επιβεβαιωθεί ανασκαφικά. Στις σταυρώσεις ο μέλλων να σταυρωθεί δεν βασανίζονταν, για να διαρκέσει όσο περισσότερο γίνεται η σταύρωση. Η εντολή του Πιλάτου να μαστιγωθεί, δείχνει πρόθεση για να μην θανατωθεί, ώστε να καταδικασθεί ο επικίνδυνος Βαραββάς. Ο τελικός θάνατος επέρχονταν από ασφυξία. Οι εσταυρωμένοι πατούσαν στις μύτες των ποδιών για να μπορέσουν να αναπνεύσουν καλύτερα. 3 ώρες πριν έρθει το Σάββατο, δηλαδή στις 3 το μεσημέρι και αφού έχει γίνει πολύωρη έκλειψη ηλίου (!), δόθηκε εντολή λόγω του Πάσχα που έρχονταν, να σπάσουν τα πόδια των εσταυρωμένων για να πεθάνουν από ασφυξία. Ο Χριστός λόγω των βασανισμών και σε αντίθεση με τους ληστές, είχε ήδη εκπνεύσει. Λίγο πριν, με την προσφορά στην δίψα του χολής και όξους, είχε εκπληρώσει την τελευταία προφητεία και αναφώνησε «τετέλεσται». Το αντίλυτρο υπέρ των ανθρώπων είχε εκπληρωθεί. Καλή Ανάσταση !
Κόττης Κωνσταντίνος
konstantinosoa@yahoo.gr
