Το στάδιο Φίλιππος Αμοιρίδης ήτανε κατάμεστο, στις κερκίδες άνθρωποι όλων των ηλικιών. Για τους χορούς τι να γράψεις και πως να τους περιγράψεις με λόγια. Άλλωστε κάποιοι άλλοι γράψανε «μαγεία μπροστά μου», ακουμπισμένο στο κιγκλίδωμα των κερκίδων ένα κοριτσάκι , ποντιάκι, οκτώ περίπου ετών φωτογράφιζε τους χορούς από την αρχή έως το τέλος. Φωτογράφιζε και το κορμάκι του δεν σταμάτησε στιγμή να δονείται στους ρυθμούς της μουσικής που ακουγότανε .Μία δόνηση , μία κίνηση του σώματος ανεπιτήδευτη , αλλά που πήγαζε που έβγαινε από τα εσώψυχα της καταγωγής του. Μία κίνηση αρχέγονη , ρυθμική, αυθάδικη με αυτοπεποίθηση, γήινη και οικουμενικά μοναχική. Σαν να άνοιγε το κορίτσι πέρασμα για να εντάξουμε στο χώρο της συλλογικής μας μνήμης , εμπειρίας και γνώσης τις δύο θάλασσες πέρα από την Προποντίδα. Δίπλα μου καθότανε μια γιαγιούλα, αμίλητη, σιωπηλή, προσηλωμένη στους ποντιακούς χορούς, δεν χειροκρότησε ούτε μία στιγμή . Κάθε φορά όμως που όλο το στάδιο χειροκροτούσε με ενθουσιασμό η γιαγιούλα σταυροκοπιότανε με κατάνυξη σαν σε μπροστά σε εικόνισμα ένας σταυρός με κατάνυξη -προσκύνημα – θαρρείς ,που απέδιδε φόρο τιμής στις εκατό γενιές των προγόνων μας που φύτεψαν την Ελλάδα σε χώρες μακρινές και ξένες. Που ταξίδεψαν το Ελληνικό πνεύμα και την ορθόδοξη πίστη σε εκείνα τα πέλαγα όπου δημιούργησαν Ελληνικές πατρίδες , εστίες και κοινότητες διαμορφώνοντας την πολιτιστική φυσιογνωμία της Προποντίδας και του Εύξεινου Πόντου. Άγουροι έφηβοι, από σχολή ποντιακής μουσικής, παρατεταγμένοι ημικυκλικά μπροστά από την σκηνή των μουσικών της ορχήστρας, χτυπάγανε ρυθμικά τα τύμπανά τους , ακολουθώντας το ρυθμό της μουσικής της ορχήστρας. Ο ήχος των τυμπάνων δεν ήτανε μετά από κάποια στιγμή κρότος τυμπάνων. Όρκος ήτανε ομνύω ελάχιστο χρέος μας να μην τους αγνοήσουμε. Σήμερα ας αφήσουμε τουλάχιστον μία γωνιά στην σκέψη μας για να ακουμπήσει η μνήμη τους μερικά πράγματα πρέπει ακόμα να γίνουν, το πιο οδυνηρό κεφάλαιο της ιστορίας μας δεν μπορεί να κλείσει , αν ένα μεγάλο κομμάτι της αγνοηθεί κανένας δεν θέτει σήμερα ζήτημα εκδίκησης. Είναι απλά θέμα αποκατάστασης και δικαίωσης. Σκέψη πρώτη παρατηρήσατε την αρχιτεκτονική του προσώπου των ποντίων, δεν έχουν όλα αρχαιοελληνική κατατομή. Σκέψη δεύτερη τί γυρεύει η λέξη Φεστιβάλ στους Πόντιους, μία Ποντιακή λέξη μήπως θα έδενε οργανικά με τους χορούς μας.
