Πάει, μπερδεύτηκαν οι λαϊκοί πανεπιστήμονες, πια.
Είχαμε τον Κορωνοϊό. Γέρο θέμα από μόνο του. Έρχεται και η εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία. Γίνανε, αμέσως – αμέσως, πολλά.
Ακούς στην ίδια πρόταση: “Παραμύθια. Με τέτοιο συνωστισμό στα Ουκρανικά καταφύγια και δεν πεθαίνει κανείς από Κορωνοϊό. Από τον πόλεμο, ίσως. Από Κορωνοϊό, κανείς”.
Και εκεί που, ήδη, πάθαμε διπολική παρακολούθηση πραγματικότητας, τρίτωσε, με το κίνημα “θάνατος στην Παιδοκτόνο”.
Να και τέταρτος ο Ντόναλντ Τραμπ, να συμβουλεύει τον Πούτιν, πως να χειριστεί το ζήτημα του Μπάιντεν υιού, για να τη φορέσει στους Αμερικάνους…
Έεε, πια! Τι να πρωτοπρολάβουν οι δύσμοιροι οι λαϊκοί αναλυτές. Ήταν που ήταν πολλά, ήρθαν και τα επόμενα. Γίνανε “στουκ”. Έμειναν οι δουλειές πίσω.
Αν είσαι ζιζάνιο, ρίχνεις και το ζήτημα της παραπληροφόρησης του Πούτιν από τους στρατηγούς και τους επιτελείς του, γαρνίρεις με το Ρούβλι που ξανανέβηκε, παρόλα τα μέτρα της δύσης κατά της Ρωσίας, και οδηγείς τα πλήθη σε παροξυσμική σύγχυση.
Αλλά, εκεί που γίνεται της Βαβυλωνίας, είναι με τα αέρια του Πούτιν. Τα πουλάει, λέει, μόνο με Ρούβλια. Ο Σολτς και οι άλλοι της ΕΕ, πατούν στο παράδειγμα του συγχωρεμένου, του Μίμη Φωτοπούλου και του λένε: ” Ρούβλια δεν δίδω”. Δίδουν, λέει, Ευρώ, που θα μετατρέπονται σε συνάλλαγμα, που θα μετατρέπεται σε Ρούβλια, για να τηρηθούν τα συμβόλαια. Εδώ, οι λαϊκοι αναλυτές λαμβάνουν διδακτορικό συναλλαγματικών ισοτιμιών.
Εν τω μεταξύ, σπέρνεις την είδηση των Λευκορώσων που μάχονται, κάποιοι, με τους Ρώσους και, κάποιοι, με τους Ουκρανούς, ρίχνεις και το ζήτημα της ήττας στο δεύτερο φιλικό της εθνικής Ελλάδας, και δρέπεις τους καρπούς της διχόνοιας.
Εδώ είναι Βαλκάνια. Δε θέλει πολύ να γίνει καυγάς. Αψίκορη ράτσα ο Έλληνας.
Εν τω μεταξύ, με λίγη δουλίτσα, βάζεις και τον Ερντογάν, να φαγωθεί με τον Πούτιν,
ποιος θα πάρει το Νόμπελ Ειρήνης.
Αν είσαι τυχερός, στην απονομή πέφτει κι ένα ξεγυρισμένο ζίλι του νικητή στον ηττημένο, ή το αντίθετο, και αρχίζουν όλοι να τρώγονται: “Όχι ο Πούτιν είχε δίκιο”, “Μωρέ τι μας λες. Το δίκιο είν’ του Ερντογάν”.
Τώρα, φαντάσου το αυτό, να παίζει στην τηλεόραση, με μουσική επένδυση “μπαλαλάικα στέπας – εναντίον αμανέ”. Είναι να κλαίνε μανούλες.
Έχει όμως και ένα καλό η συμφόρηση. Υπάρχει μια ανανέωση. Οι πανεπιστήμονες βρισκουν νέα θέματα να διαφωνήσουν. Διαφωνία μέχρι να στάξει αίμα. Και όχι σε τελειωμένα θέματα. Παράδειγμα: “ο Ζαχαριάδης ήταν προδότης, ή ήρωας”; “Το δημόσιο χρέος το φούσκωσε ο Παπανδρέου, ή ο Καραμανλής”; Οποιοιδήποτε κι αν ήταν αυτοί, απ’ αυτούς.
Φυσάει ένας αέρας, φρέσκος.
Μεταξύ μας, όμως, αν σκάσουν κανά – δύο καλά θέματα ακόμα, θα πάμε σε κατάχρηση ηρεμιστικών, κεταμίνης, και ίσως – ίσως, παραφίνης.
