Πλήρης ημερών, (δεν λέγω), όμως μια αναχώρηση, είναι πάντα αναχώρηση και φέρνει θλίψη, γεννά συναισθήματα, ξυπνάει αναμνήσεις. Πρωί σήμερα Πέμπτη 19 Αυγούστου 2021, μου τηλεφώνησε ο Δημήτρης. Ο μπαμπάς μας άφησε. Τι να απαντήσεις. Τα γνωστά, τα καθιερωμένα, όμως από καρδιάς. Κι ύστερα το βύθισμα στον χρόνο. Ήμουν δεν ήμουν είκοσι χρονών όταν συναντηθήκαμε. Αυτός στην οδό Περδίκκα, με ένα χειροκίνητο πιεστήριο και δύο κάσες γραμματοσειρές, με χειριστή – τυπογράφο τον Αριστείδη. Το παλιό σύστημα. Το Γουτεμβέργιο. Ως τότε διάφορες εργασίες, εμπόριο σιτηρών, αντιπροσωπεία τρακτέρ. Τώρα κι αυτά και η Εφημερίδα Η ΜΑΧΗ. Τον τίτλο της μαχητικής προπολεμικής εφημερίδας του Τσιριμώκου, γιατί ήταν βαθιά δημοκρατικός ο Γιώργος. Φίλος πολιτικά του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου και αγωνιστής του Ανένδοτου Αγώνα, του Γεωργίου Παπανδρέου. Κι ύστερα, μετά την αποστασία, του δεύτερου Ανένδοτου. Κι εγώ να διορθώνω τα τυπογραφικά δοκίμια, εδώ ή και στην Κοζάνη, όταν έπρεπε εκεί να τυπώνεται η ΜΑΧΗ. Και παράλληλα να στοιχειοθετώ, αλλά και να γράφω. Είχα την κάτω δεξιά γωνία της πρώτης σελίδας, θέση επίζηλη για τους χρονογράφους των μεγάλων εφημερίδων. Κι ύστερα άρχισε να βυθίζεται η ΜΑΧΗ και να χάνεται. Με την δικτατορία κάλεσαν τον Γιώργο στην Αστυνομία να του δώσουν οδηγίες πώς θα εκδίδεται στο εξής η εφημερίδα και τι θα γράφει. Να μπει ο Γιώργος σε καλούπια. Την άλλη ημέρα έφυγε στην Γερμανία, από όπου επέστρεψε όταν έπεσε η Χούντα. Κατόπιν η Σχολή Οδηγών, μετά εμπορία και αντιπροσωπεία αυτοκινήτων. Ακάθεκτος και ακούραστος. Ύστερα, όταν οι δραστηριότητες πήραν βιομηχανική μορφή, αυτός σε τιμητική αποστρατεία, με πρωτοπόρα τα τρία παιδιά του (που όταν ακόμα ήταν δύο, του έκαναν καντάδα, ποιος ξέρει από ποιόν δασκαλεμένα, «πατέρα ξεκουράσου, για σένα θα δουλεύουνε τα δύο τα παιδιά σου»). Ανεβοκατεβάσματα πολλά στην ζωή του είχε ο Γιώργος, με ένα όμως σταθερό στοιχείο: Το χιούμορ. Αυτό ποτέ δεν του έλειψε. Ευρηματικός, ευχάριστος, πειραχτήρι με καλή πρόθεση. Και τυχερός. Παιδιά, εγγόνια, νύφες συναγωνίζονταν σε αγάπη στο πρόσωπό του. Και μια γυναίκα, την Βασιλική, βράχο στο πλάι του και στήριγμά του. Ας είναι αιώνια η μνήμη του.
Γιάννης Κούσης
