Υπερέβη το ρόλο του ο Δήμαρχος Κοζάνης Λάζαρος Μαλούτας, και μάλιστα τη χειρότερη χρονική στιγμή. Η εξαγγελία για τη μελέτη σκοπιμότητας περί ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ (!) Νοσοκομείου στην Εγνατία, όχι μόνο ξάφνιασε τους πάντες, αλλά επιπλέον ίσως να δημιούργησε πρόβλημα.
Η Κοζάνη δεν έχει το Νοσοκομείο που της αναλογεί, αυτό είναι σαφές. Ίσως ποτέ δεν το επεδίωξε στα σοβαρά. Συνεχείς οι επεκτάσεις και οι επενδύσεις στο Μαμάτσειο, ατολμία για μία σύγχρονη συνολική λύση, και απραξία για πολλά χρόνια στο Δήμο Κοζάνης. Ο κ. Μαλούτας, όντας τριάντα (30) χρόνια εκλεγμένος (τα περισσότερα εξ αυτών Δήμαρχος ή Αντιδήμαρχος) θα έπρεπε να κάνει την αυτοκριτική του γι’ αυτό.
Μια λύση θα ήταν, ο Δήμος Κοζάνης να εκπονήσει μια ρεαλιστική πρόταση για το μέγεθος του, λαμβάνοντας υπόψη τη δυνατότητα παροχής υπηρεσιών υγείας στις μονάδες της οικείας ΥΠΕ, αλλά και τις χρονοαποστάσεις από αυτές. Το να έρχεται όμως τώρα, σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο για τη δημόσια υγεία, και να ανοίγει ένα τέτοιο θέμα προαναγγέλοντας θηριώδη έργα, είναι κάτι πρωτοφανές.
Τη στιγμή που ο κόσμος καίγεται, η Αυτοδιοίκηση πρέπει να συνεισφέρει, και όχι να αποπροσανατολίζει τη δημόσια συζήτηση για τη λειτουργία των δημόσιων δομών υγείας. Τη στιγμή κατά την οποία ανακοινώνεται πως πεθαίνουν άνθρωποι, και που το σύστημα υγείας είναι στα όρια του, είναι πλήρως αδόκιμο να βγαίνεις και να εκμεταλλεύεσαι την υγειονομική συγκυρία για να ικανοποιήσεις το ακροατήριο σου. Είναι απλά λάθος.
Επί της ουσίας τώρα: Όπως σε κάθε περιοχή, υπάρχουν πολλοί στον Δήμο Κοζάνης, που ικανοποιούνται όταν ασκείται διοίκηση με τοπικιστικούς όρους. Εντάξει, ο Λάζαρος Μαλούτας ντόπαρε όσους δημότες του σκέφτονται τοπικιστικά, αλλά τι συνέβη με όλους τους άλλους που σκέφτονται ορθολογικά; Τους έπεισε ότι αυτό που λέει είναι προϊόν ώριμης σκέψης; Ή απλά το είπε για να το πει;
Μάλλον το είπε για να το πει. Ως ενεργός πολίτης και έμπειρος αυτοδιοικητικός, ξέρει ότι το Κράτος αδυνατεί να στελεχώσει τα Νοσοκομεία μας, και στέλνει γιατρούς με το σταγονόμετρο. Ζώντας εδώ και πάνω από μια δεκαετία σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, είναι πολύ μεγάλη συζήτηση το αν μπορεί κάποιος να εξασφαλίσει τόσα εκατομμύρια για την κατασκευή νέου περιφερειακού νοσοκομείου, και για το αν αυτή η επένδυση έχει καλή σχέση κόστους-οφέλους. Αυτό βέβαια θα αποτυπωθεί και στη μελέτη, εάν αυτή γίνει.
Εδώ και μια δεκαετία λέμε ότι ο υγειονομικός χάρτης πρέπει να αλλάξει. Ότι τα 5 νοσοκομεία για τη Δυτική Μακεδονία είναι πολλά. Ότι από το να έχεις 5 κλινικές ανά ειδικότητα και να υπολειτουργούν, καλύτερα να έχεις 3 που λειτουργούν. Δυστυχώς σε αυτό το θέμα, υπήρξε η ατολμία των κυβερνήσεων που δεν τον ακούμπησαν, και επιτρέπουν στο χαώδες αυτό περιβάλλον, τον κάθε Δήμαρχο, να βγαίνει και λέει για νέα νοσοκομεία, ξεσηκώνοντας τον κόσμο.
Το χειρότερο απ’ όλα, είναι το ότι ο Μαλούτας θέλει να κάνει Νοσοκομείο για όλους τους Δυτικομακεδόνες. Δεν ξέρω από που πηγάζει η ανάγκη να φτιάξουν οι Δυτικομακεδόνες νέο Νοσοκομείο. Δεν γνωρίζω αν είναι προϊόν κάποιας μελέτης, κάποιας πολιτικής συμφωνίας, ή κάποιου αιτήματος που προέκυψε κατόπιν διαβούλευσης των φορέων. Αν η Δυτική Μακεδονία θέλει Νοσοκομείο, πρέπει να βγει και να το ζητήσει. Δεν είδαμε κάποιον φορέα να το ζητάει, δεν είδαμε την Περιφέρεια να το ζητάει, δεν είδαμε τους Δημαρχους, δεν είδαμε την Περιφερειακή Ένωση Δήμων να το ζητά, δεν είδαμε την επιστημονική κοινότητα να το ζητά. Δεν είδαμε καν κάποιον από τους Βουλευτές της περιοχής να το θέτουν.
Ο Δήμαρχος Κοζάνης όντας πολύ προσεκτικός, θέλησε να παρουσιαστεί ως ειρηνοποιός και αντι-τοπικιστής, και προσπάθησε να αποφύγει τη συζήτηση τοπικιστικού χαρακτήρα επαναλαμβάνοντας πολλές φορές πως δεν μπαίνει ζήτημα αντιπαλότητας με την Πτολεμαΐδα, αν και είναι προφανές ότι αυτό έκανε. Με δεδομένο το ότι ατύπως, όλη η Δυτική Μακεδονία εξυπηρετείται σε μεγάλο βαθμό από το Μποδοσάκειο, αυτό που υπονόησε είναι πως, πρέπει να φτιάξουμε ένα άλλο Νοσοκομείο που θα εξυπηρετεί τους Δυτικομακεδόνες(!).
Τέλος, αξίζει μια αναφορά στην προσπάθεια του κ. Δημάρχου να εκφράσει όλους τους Δυτικομακεδόνες, πλασάροντας μια (καθ’ όλα υπαρκτή) ανάγκη του Δήμου του, ως ανάγκη περιφερειακού χαρακτήρα.
