Από την 55η στην 9η θέση. Αυτή είναι, σύμφωνα με το «Όραμα Ελπίδας», η διαδρομή της Ελλάδας στη διεθνή προσπάθεια αύξησης των εθελοντών δοτών μυελού των οστών. Ένα ελληνικό επίτευγμα που αξίζει να γίνει πρώτη είδηση. Γιατί αφορά ανθρώπους που αποφάσισαν να προσφέρουν σε κάποιον που δεν γνωρίζουν την ευκαιρία να συνεχίσει να ζει.
Η Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντή Δότη Μυελού των Οστών είναι μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε όσους εργάστηκαν γι’ αυτό: τον Ελληνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, την Ελληνική Αιματολογική Εταιρεία, το «Όραμα Ελπίδας», την «ΕΛΠΙΔΑ», το ΚΕΔΜΟΠ–«Χάρισε Ζωή» του Πανεπιστημίου Πατρών. Τα νοσοκομειακά κέντρα δοτών, τα εργαστήρια ιστοσυμβατότητας, τις μονάδες μεταμόσχευσης και τους επαγγελματίες υγείας. Η Αιματολογική Εταιρεία, μάλιστα, αποφάσισε το 2017 να χρηματοδοτήσει την εργαστηριακή τυποποίηση 22.000 εθελοντών δοτών. Πίσω από την πρόοδο υπάρχει δουλειά χρόνων.
Δίπλα τους, σύλλογοι, σχολεία, τοπικές ομάδες και χιλιάδες εθελοντές μετέφεραν το μήνυμα από άνθρωπο σε άνθρωπο. Εξήγησαν, έλυσαν απορίες, βοήθησαν τον φόβο να γίνει συνειδητή απόφαση προσφοράς.
Θέλω όμως να σταθώ στις μαμάδες. Σε εκείνες που περίμεναν να βρεθεί δότης για το παιδί τους και πήραν στους ώμους τους έναν ολόκληρο αγώνα. Και σε όσες, ακόμη και μετά την απώλεια, συνέχισαν για τα παιδιά των άλλων. Δεν μας χρωστούσαν αυτή τη δύναμη. Εμείς τους χρωστάμε στήριξη.
Στην Πτολεμαΐδα ξέρουμε ένα τέτοιο πρόσωπο. Την Πόπη Παρασκευά, τη μαμά του Ανδρόνικου. Όταν το παιδί της χρειαζόταν δότη, το σχολείο του κινητοποίησε την πόλη: 700 νέοι εθελοντές εγγράφηκαν μέσα σε μία ημέρα. Ο Ανδρόνικος ήθελε να βοηθήσει να γίνουν περισσότεροι οι δότες. Η Πόπη συνέχισε αυτή την επιθυμία μέσα από τον «Εθελοντισμό Ανδρόνικος».
Πόσο τυχεροί είμαστε που στη Δυτική Μακεδονία έχουμε την Πόπη και αυτή τη σπουδαία ομάδα. Και πόσο μεγαλύτερη αξία θα έχει το «ευχαριστώ» μας, αν γίνει συμμετοχή.
Εκείνη πήρε τον αγώνα στους ώμους της. Ας μην την αφήνουμε να τον κουβαλάει μόνη.
