Γνωστά τα όσα συμβαίνουν γύρω από το ζήτημα της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού για συγκεκριμένες ομάδες δημόσιων λειτουργών. Η πολιτεία απαιτεί να έχεις εμβολιαστεί κατά του κορωνοϊού για να συνεχίσεις να εργάζεσαι σε κρίσιμα πόστα. Αν δεν εμβολιαστείς, απομακρύνεσαι από τη δουλειά σου.
Εύλογα διερωτάται κανείς, πως μπορεί μια Πολιτεία να νομοθετεί υποχρεωτικότητα, χωρίς η υποχρεωτικότητα να περιλαμβάνει τους νομοθετούντες. Πολλοί θεωρούν πως είναι τεράστια η αντίφαση, το πολιτικό σύστημα να ζητάει τον εμβολιασμό του πληθυσμού και σε κάποιες περιπτώσεις να τον επιβάλλει, αλλά όταν έρχεται η ώρα των πολιτικών παραγόντων να κάνουν το αυτονόητο, να θεωρούν ότι είναι στη διακριτική τους ευχέρεια. Είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμα και σήμερα Βουλευτές, Περιφερειάρχες και Δήμαρχοι, που είναι ανεμβολίαστοι; Φαίνεται αδιανόητο, κι όμως είναι πραγματικότητα.
Θα πει κανείς, αφού δεν έρχονται σε επαφή με ευπαθείς ομάδες γιατί να τους υποχρεώσεις; Πρώτα για το δικό τους το καλό, για το καλό της οικογένειας τους, και για το καλό του περίγυρου τους. Δεύτερον γιατί αν δεν δέχονται την επιστημονική αλήθεια είναι επικίνδυνο να ασκούν διοίκηση. Τρίτον γιατί δεν γίνεται να νομοθετούν συνέπειες μόνο για το λαό. Και τέταρτον και κυριότερον γιατί εκπέμπουν λάθος μήνυμα στην κοινωνία, συμβάλλοντας στην επιβράδυνση του ρυθμού των εμβολιασμών. Οφείλουν να το κάνουν, για λόγους πρακτικούς, ηθικούς, και συμβολικούς.
Λέμε κατά καιρούς ότι το πολιτικό σύστημα πρέπει να ανακτήσει το κύρος και την αξιοπιστία του. Μια καλή αρχή, θα ήταν το πολιτικό προσωπικό να διοικήσει δια του παραδείγματος – όχι μόνο στον εμβολιασμό, αλλά σε όλα τα ζητήματα. Προς το παρόν το φλέγον είναι βέβαια ο εμβολιασμός. Και επειδή δεν χρειάζεται να περιμένουμε – χτύπα ξύλο – να διασωληνωθεί κάποιος ανεμβολίαστος Βουλευτής, πρέπει να γίνει κάτι άμεσα. Επιβάλλεται να νομοθετηθεί ο υποχρεωτικός εμβολιασμός όλων όσων φέρουν δημόσιο αξίωμα. Και όσοι δεν προσκομίζουν το αντίστοιχο πιστοποιητικό, να τίθενται σε αναστολή.
