Ο δρομέας Γιώργος Ζαχαριάδης με ανάρτησή του αναφέρεται στη συμμετοχή του στο Kefalonia Backyard Ultra μετά τον τραυματισμό του με λόγια που προκαλούν συγκίνηση.
Αναφέρει:
Μετά από 5 μήνες αναγκαστικής αποχής, ήρθε η ώρα να φορέσω ξανά τα αθλητικά μου. Ένα αναπάντεχο τροχαίο μπορεί να περιόρισε προσωρινά την κίνησή μου, αλλά δεν άγγιξε ποτέ τη θέλησή μου.
Η συμμετοχή μου στους αγώνες: Kefalonia Backyard Ultra στο Αργοστόλι και των 7 χλμ. του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης ΔΡΟΜΙΚΗ ΟΜΑΔΑ Δ.Π.Θ. δεν ήταν απλώς διαδρομές αλλά η δική μου “μεγάλη επανεκκίνηση”. Επέστρεψα στον φυσικό μου χώρο, εκεί που χτυπά η καρδιά της σχολής μου και στο νησί που αγάπησα και με αγάπησε!
Το δεξί μου πόδι φέρει ακόμα τα σημάδια της δοκιμασίας και το μπαστούνι μου έγινε ο πολύτιμος “συνοδοιπόρος” μου στη διαδρομή. Με προσεκτικά βήματα, παπούτσια που απορροφούσαν κραδασμό και απόλυτο σεβασμό στα όρια του σώματός μου, ο στόχος ήταν ένας: ο τερματισμός της ψυχής. Άφησα πίσω τα χρονόμετρα και τα ρεκόρ. Η πραγματική μου νίκη ήταν η ίδια η παρουσία μου εκεί, το κλίμα του αγώνα και η δύναμη να συνεχίζω.
Ένα τεράστιο ευχαριστώ στους φυσικοθεραπευτές μου, Κυριακή Σταύρου και Δημήτρη Αμανατίδη που με την καθοδήγηση και τις ασκήσεις ενδυνάμωσης, μου έδωσαν τα “εφόδια” για αυτή την προσπάθεια. Καθώς επίσης το γυμναστήριο Styl στην Πτολεμαϊδα για την πολύτιμη συνεισφορά του.
Ευχαριστώ θερμά τους φίλους μου που με συνόδευαν στην διαδρομή της Κεφαλονιάς και μου πρόσφεραν απλόχερα την αγάπη τους, Μάκης Νεόφυτος και Μάκης Ταραζής και φυσικά τον φίλο διοργανωτή Γιώργο Ισαουί. Τον καθηγητή του ΤΕΦΑΑ ΔΠΘ κ Μιχάλη Πολιτσάκη
Μπορεί το βήμα μου να ήταν τώρα πιο αργό, αλλά η καρδιά μου έτρεχε ήδη μπροστά, γεμάτη ελπίδα και φως!
Η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι το μετάλλιο ή ο χρόνος, αλλά η άρνηση να εγκαταλείψεις.
Αυτός ο «γλυκός πόνος» είναι η στιγμή που η θέληση παίρνει τα ηνία από το σώμα. Το ότι έμεινα τελευταίος, αλλά με τη στήριξη φίλων και το πάθος, μετέτρεψαν μια ατομική διαδρομή σε μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία. Η υπέρβαση των ορίων είναι ο ορισμός της εσωτερικής ελευθερίας· όταν το «πρέπει» της ψυχής νικάει το «δεν μπορώ» της φυσικής κατάστασης.
Τερμάτισα «εκτός χρόνου», αλλά στην πραγματικότητα τερμάτισα σε μια ανώτερη κατηγορία, όπου μετράει μόνο το απόθεμα της ψυχής.
Η αντίθεση μεταξύ της φυσικής αδυναμίας και της ψυχικής ορμής.
«Φέτος, η διαδρομή δεν μετρήθηκε σε χιλιόμετρα, αλλά σε χτυποκάρδια. Λόγω του τραυματισμού μου, δεν μπόρεσα να τρέξω, να επιταχύνω, να κυνηγήσω τον χρόνο. Αναγκάστηκα να βαδίσω αργά ανάμεσα στο βουνό και τη θάλασσα, εκεί που η ιστορία του τόπου συναντά τη δική μου μικρή ιστορία.
Κάθε βήμα ήταν ένας διάλογος με τον πόνο. Όμως, παραδόξως, ήταν ένας πόνος γλυκός. Ήταν η απόδειξη πως ήμουν εκεί, #ζωντανός. Όσο οι υπόλοιποι δρομείς απομακρύνονταν κι έμενα πίσω, η μοναξιά δεν με φόβισε. Είχα δίπλα μου δύο “φύλακες αγγέλους”, δύο φίλους που έγιναν τα δεκανίκια μου για να με κρατήσουν όρθιο.
Εκεί, στην ουρά του αγώνα, οι αναμνήσεις και οι δυσκολίες έγιναν η καύσιμη ύλη μου.
Αυτός ο «γλυκός πόνος» είναι η στιγμή που η θέληση παίρνει τα ηνία από το σώμα. Το ότι έμεινα τελευταίος, αλλά με τη στήριξη φίλων και το πάθος, μετέτρεψαν μια ατομική διαδρομή σε μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία. Η υπέρβαση των ορίων είναι ο ορισμός της εσωτερικής ελευθερίας· όταν το «πρέπει» της ψυχής νικάει το «δεν μπορώ» της φυσικής κατάστασης.
Ολοκλήρωσα την προσπάθεια εκτός χρόνου, αλλά εντός των ορίων της Αγάπης. Όταν έφτασα στον τερματισμό και άκουσα το χειροκρότημα, το σώμα “έσβησε” και η ψυχή πήρε τη νίκη της από τους περιορισμούς του σώματος. Κάθε τραύμα επουλώθηκε εκείνη τη στιγμή.
Γιατί η υπέρβαση δεν μετριέται στις ανηφόρες, αλλά στην ικανότητα να ξεπερνάς τον άνθρωπο που ήσουν χθες. Σεβασμός, ταπεινότητα και ένα χαμόγελο που ανθίζει μέσα στην κούραση.
Η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι το μετάλλιο ή ο χρόνος, αλλά η άρνηση να εγκαταλείψεις. Αυτή είναι η δική μου “κατάθεση ψυχής”.
