Μετά τη συγκομιδή του σταριού, είτε, με τον αρχικό τρόπο του αλωνίσματος με τα ζώα, είτε, με τον σύγχρονο (για την εποχή) της αλωνιστικής μηχανής, το υποπροϊόν, δηλαδή το άχυρο, χρησιμοποιούνταν για την τροφή των ζώων, κυρίως για τους χειμερινούς μήνες, μεταφέρονταν στον αχυρώνα..
Η μεταφορά γίνονταν με τα κάρα που διαμορφώνονταν κατάλληλα, ώστε, να δέχονται μεγάλη ποσότητα άχυρου, για την γρήγορη μεταφορά του, που πέρα από την ταλαιπωρία, θα εξοικονομούσε και χρόνο για να προλάβουν, οι γεωργοί μας, τις υπόλοιπες εργασίες (καπνά-καλαμπόκι-αμπέλι κ.λ.π.) που ο χρόνος περιποίησης (τσαπίσματα κ.λ.π.) και συγκομιδής συνέπιπταν την ίδια εποχή και κάθε καθυστέρησή τους θα σήμαινε ακόμη περισσότερο τον πενιχρό κορβανά τους (χωρίς επιδοτήσεις) με τις γνωστές συνέπειες.
Η διαμόρφωση του χώρου, γίνονταν, είτε, με πλέγμα σύρματος, με καλαμωτή, με κουρελούδες, με λαμαρίνες και ότι άλλο μπορούσε να σοφιστεί και να διαθέτει ο καθένας. Πάνω στο κάρο βρίσκονταν 1, ή 2 άτομα (όπως στη φώτο μας) που πατούσαν το άχυρο για να δεχτεί ο χώρος όσο μπορούσε περισσότερο.
Στη φώτο μας, ο αραμπάς –κάρο- “παρκάρει” στην πόρτα, ή στο παράθυρο του αχυρώνα και θα αρχίσει το άδειασμα του μέσα στον αχυρώνα, όπου τα παιδιά χοροπηδούν για να πιεστεί και να δεχθεί μεγαλύτερη ποσότητα άχυρου, με… κάποιο αντάλλαγμα βέβαια
Σημειώνουμε, πως, όσοι είχαν περισσότερη ποσότητα, από αυτήν που χρειάζονται για να ξεχειμωνιάσουν, είτε, συμπλήρωναν ελλείψεις φίλων, είτε το πουλούσαν σε εμπόρους που, το αποθήκευαν σε μπάλες για να το πουλήσουν εάν και όταν υπήρχε ζήτηση, ή και ακόμα στο στρατό, για τις μονάδες Ιππικού που διέθετε την εποχή εκείνη.
