Το ΙΓΜΕ χωρίς προσωπικό και προγράμματα έρευνας είναι ένα «αδειανό πουκάμισο», τόνισε ο αντιπρόεδρος του συνδικάτου Χάρις Σμυρνιώτης, σε συνέντευξη Τύπου από την Κοζάνη, καταγγέλλοντας ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις μαζί και η σημερινή το οδηγούν σε διάλυση.
Σημείωσε ότι «όλα αυτά τα χρόνια όλες οι διοικήσεις και οι κυβερνήσεις αποδόμησαν το Ινστιτούτο, απαιτείται άμεσα η στελέχωση και η ενίσχυση του με ερευνητικά κονδύλια προκειμένου να παίξει τον ρόλο του στην ανασυγκρότηση της χώρας προς όφελος του λαού και των εργαζόμενων. Στην κατεύθυνση αυτή οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν και θα εντείνουν τον αγώνα τους». Ο συνδικαλιστής υπενθύμισε ότι το ΙΓΜΕ είχε μπει στη μαύρη λίστα το 2011 και στη συνέχεια καταργήθηκε. Πρόσθεσε ότι «στην κυβερνητική περίοδο που πέρασε με την αποφασιστική παρέμβαση των εργαζόμενων στον Υπουργό ΠΑΠΕΝ κατάφεραν τον Ιούνη του 2015, επί υπουργίας Λαφαζάνη, την επανασύσταση του ΙΓΜΕ σαν φορέα έρευνας του ορυκτού μας πλούτου και να ακυρωθούν οι εφεδρείες του προσωπικού Έκτοτε όμως άρχισε πάλι η αντίστροφη μέτρηση, καθώς κατόπιν πίεσης του αγώνα των εργαζομένων, η κυβέρνηση παρά τις όποιες αποφάσεις στήριξης του Ιδρύματος αναγκάστηκε να λάβει, δεν τις υλοποίησε».
Πριν από τη διάλυση το ΙΓΜΕ πανελλαδικά είχε 400 εργαζόμενους και σήμερα έχει μόλις 205, ενώ στα επόμενα δύο χρόνια το 40% του προσωπικού οδεύει σε συνταξιοδότηση, οπότε μοιραία έρχεται η διάλυσή του, επισήμαναν οι εκπρόσωποι των εργαζομένων. «Πολύ γρήγορα φθίνει το παράρτημα της Κοζάνης», παρατήρησε ο πρόεδρος της Τοπικής Επιτροπής του σωματείου. Ο Μανόλης Παφίλης σημείωσε ότι «έχουμε μόλις 11 άτομα προσωπικό, ήτοι μόλις το 5% σε σχέση με το σύνολο των εργαζομένων πανελλαδικά, αν και η περιοχή ευθύνης του παραρτήματος είναι πολύ μεγάλη και το έργο που έχει παραχθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι σημαντικό».
Σημαντικά έργα στη Δυτική Μακεδονία
Χαρακτήρισε πολύτιμη τη συμβολή του ΙΓΜΕ στην περιοχή, απαριθμώντας ενδεικτικά ορισμένα μόνο από τα σημαντικότερα έργα, όπως:
-Η έρευνα λιγνιτών στην Ποντοκώμη και η οριοθέτηση των λιγνιτικών κοιτασμάτων, ήταν το τελευταίο μεγάλο έργο του ΙΓΜΕ.
-Η οριστική επίλυση της ύδρευσης της πόλης της Κοζάνης από τον καρστικό υδροφορέα του Βαθυλάκκου, ήταν επίσης έργο του ΙΓΜΕ.
-Τη σφραγίδα του ΙΓΜΕ φέρουν και οι υδρογεωλογικές έρευνες για επτά φράγματα της Δυτικής Μακεδονίας, όπως του Μεσοβούνου, του Σισσανίου, της Πραμόριτσας, του Βέλους Καστοριάς, της Ασπρώγειας και του Λιβαδερού, άσχετα αν δεν έχουν γίνει όλα τα φράγματα.
-Η συμβολή στη μελέτη για την επέκταση της εξόρυξης χρωμίτη στη Σκούμτσια, καθώς και στα μάρμαρα Τρανοβάλτου.
Ο Μ. Παφίλης σημείωσε ότι «το ΙΓΜΕ έπαιξε και έχει να παίξει σημαντικό ρόλο για το μέλλον της περιοχής, αλλά χρειάζεται άμεσα προσωπικό, καθώς οι 11 άνθρωποι του παραρτήματος Κοζάνης δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των ανειλημμένων υποχρεώσεων από ευρωπαϊκά προγράμματα». Έθεσε μάλιστα το ερώτημα «γιατί το ΙΓΜΕ παραμένει στα αζήτητα;», για να απαντήσει ο ίδιος ότι «υπάρχουν τα συμφέροντα και η πολιτική βούληση είναι ασθενής».
Τέλος, να σημειωθεί ότι οι εργαζόμενοι του ΙΓΜΕ με ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. του Συνδικάτου αποφάσισαν την συμμετοχή τους στα συλλαλητήρια, που οργανώνουν τα Συνδικάτα, με αφορμή την ΔΕΘ, προκειμένου να καταγγείλουν την βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που με την ψήφιση του 3ου μνημονίου οδηγούν τους εργαζόμενους και το λαό μας στην φτώχεια και την εξαθλίωση.
