Στο στούντιο του ραδιοφωνικού σταθμού True Story Radio 102,8 και στην εκπομπή «Plurimum», η Χριστίνα Μπανιά και η Νικολέτα Τσοκαρίδου φιλοξένησαν το ιστορικό συγκρότημα «Υπόγεια Τροχιά», φωτίζοντας μια πορεία που μετρά περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες δημιουργίας και παρουσίας στην ελληνική εναλλακτική σκηνή.
Η διαδρομή της Υπόγειας Τροχιάς δεν είναι μια τυπική μουσική πορεία, αλλά ένα 42χρονο underground έπος που ξεκινά από την Πτολεμαΐδα και διασχίζει την Ελλάδα με το θράσος του punk και την εσωστρέφεια του new wave. Είναι η ιστορία μιας παρέας που δεν φοβήθηκε να παίξει με κλειστά μάτια σε ένα άδειο μαγαζί στην Καστέλα για να αντέξει την απογοήτευση, που είδε έναν παπά και έναν δάσκαλο να τρέπονται σε φυγή μπροστά στις πρώτες ηλεκτρικές γκάζιες σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό, και που κατάφερε το ακατόρθωτο: να μεταδώσει τη δόνηση της μουσικής της ακόμα και σε κωφάλαλους, αποδεικνύοντας ότι το rock είναι πρωτίστως φυσικό φαινόμενο. Από τις σελίδες του χειροποίητου fanzine «Βρομιά» και τις «παραγγελίες» αστυνομικών για ένα μπλουζ που δεν παίχτηκε ποτέ, μέχρι τις αλληγορικές στίχους-χειρουργεία του Σάκη Τσιγένη και την άρνηση κάθε εμπορικής σύμβασης όπως η Eurovision ή η τεχνητή νοημοσύνη, η Υπόγεια Τροχιά παραμένει μια αδιάσπαστη οικογένεια. Παρά την απόσταση Πτολεμαΐδας-Κύπρου, οι τρεις τους συνεχίζουν να κινούνται κόντρα στο ρεύμα, αποδεικνύοντας πως η αυθεντικότητα δεν χρειάζεται φώτα και mainstream δόξα, παρά μόνο μια δυνατή δόνηση που κρατά εδώ και τέσσερις δεκαετίες.
Η «Υπόγεια Τροχιά», που ιδρύθηκε το 1984, γεννήθηκε σχεδόν τυχαία, μέσα από πρόβες σε ένα υπόγειο και μια «φασαρία» που τράβηξε την προσοχή των μελών της. Μέσα σε λίγους μήνες, το συγκρότημα είχε ήδη παρουσιάσει τα πρώτα του τραγούδια σε ζωντανή εμφάνιση, δείχνοντας από νωρίς τη διάθεσή του να κινηθεί έξω από τα καθιερωμένα. Οι μουσικές τους επιρροές, από το punk και το new wave έως το ευρύτερο ροκ φάσμα, διαμόρφωσαν έναν ήχο που δεν ακολούθησε ποτέ τις εμπορικές νόρμες.
Κεντρικό ρόλο στη δημιουργία των τραγουδιών έχει ο Σάκης Τσιγγένης, ο οποίος γράφει τους στίχους αντλώντας έμπνευση από βιώματα και κοινωνικές εμπειρίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το τραγούδι «Μάτια παιδικά», εμπνευσμένο από τις εικόνες του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, που αποτυπώνει με έντονο τρόπο την ανθρώπινη διάσταση της σύγκρουσης. Παράλληλα, η θεματολογία τους συχνά αγγίζει ζητήματα όπως η βιομηχανική επιβάρυνση και η κοινωνική πραγματικότητα της επαρχίας.
Παρά τις αλλαγές στη σύνθεση, ο πυρήνας του συγκροτήματος παραμένει σταθερός, ενώ η δημιουργική διαδικασία βασίζεται στη συλλογικότητα. Όπως επισημαίνουν τα μέλη, η μουσική για αυτούς δεν αποτελεί επάγγελμα αλλά «έρωτα, αγάπη και ψυχοθεραπεία». Όλοι διατηρούν παράλληλες επαγγελματικές δραστηριότητες, συνεχίζοντας ωστόσο να επενδύουν χρόνο και πόρους στη μουσική τους.
Η πορεία τους περιλαμβάνει συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό, με ξεχωριστές εμπειρίες όπως η εμφάνιση στη Γαλλία μπροστά σε κοινό βαρήκοων, που ενέπνευσε και νέο τραγούδι. Παράλληλα, έχουν κυκλοφορήσει δίσκους και συμμετάσχει σε συλλογές, κερδίζοντας αναγνώριση κυρίως μέσα από το underground κοινό.
