Κεντρική πλατεία Πτολεμαΐδα, ( Εδώ ξεκίνησαν οι αγώνες διεκδίκησης της Ποντιακής γενοκτονίας)
Όταν το Σεπτέμβρη του 1986 στην κεντρική πλατεία της Πτολεμαΐδας παρουσίασα διαφάνειες με το ζήτημα της ποντιακής γενοκτονίας, δεν μπορούσα να διανοηθώ τη διάσταση, που έμελλε να πάρει σήμερα αυτό το εθνικό, πολιτικό και ιστορικό θέμα, που επανάφερε τον ποντιακό ελληνισμό στο εθνικό γίγνεσθαι.
Και βέβαια αποτελεί ιστορική πρόκληση , όταν το δράμα ενός λαού συνθλίβεται κάτω από πολιτικές σκοπιμότητες, τότε αυτό το δράμα επανέρχεται δυναμωμένο στο μνημονικό προσκήνιο και ζητά τη δικαίωσή του.
Η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο δικαιώνει απόλυτα τον παραπάνω ισχυρισμό.
Η ποντιακή γενοκτονία όπως και η αρμένικη υπήρξαν το αποτέλεσμα μιας τουρανικής, μιλιταριστικής και θεοκρατικής ιδεολογίας, που χαρακτήριζε τους ανθρωποφάγους του Αττίλα. Μιας ιδεολογίας, που απέκτησε οργανωτικές δομές και εξουσιαστικές μεθοδεύσεις από τους Νεότουρκους του Κεμάλ.
Το ιστορικό αίτημα για την αναγνώρισή της από την ελληνική πολιτεία ήρθε ύστερα από πολύχρονους αγώνες, που έδωσε από το 1986 μέχρι το 1994 η Εύξεινος Λέσχη Πτολεμαΐδας, στην πρωτοβουλία της οποίας συμπορεύθηκαν
και άλλες ποντιακές οργανώσεις. (υπάρχει παλαιότερη δημοσίευση της στήλης )
Με κυρίαρχο το σύνθημα ΄΄ από τη γενοκτονία στην αναγέννηση ΄΄ που προτάχθηκε τότε και κορυφώθηκε με παλλαϊκή διαδήλωση έξω από το τουρκικό προξενείο το 1993, το πολιτικό σύστημα σύσσωμο αποδέχθηκε το δίκαιο αίτημα και η ελληνική βουλή ομόφωνα ψήφισε την αναγνώρισή της.
Με την απόφαση αυτή η ελληνική πολιτεία απέδωσε στον περιφρονημένο ποντιακό ελληνισμό την ιστορική του δικαίωση.
Και βέβαια ο ποντιακός και όχι μόνον ελληνισμός μετά από τις παρελθούσες κεμαλολαγνικές συμπεριφορές των Παπανδρέου – Καραμανλή, βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια απροκάλυπτη ιστορική και εθνική μειοδοσία, η οποία εκφράζεται επίσημα από τη νεόδμητη αριστερή πλειοψηφία.
Αυτό βέβαια δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει, γιατί, όταν ένα πολιτικό σύστημα ανατροφοδοτείται από κλεπτοκρατικές αρχές και ιδεολογίες, τότε αδυνατεί να υπερασπιστεί τη βιολογική αυτάρκεια του λαού του , πολύ δε περισσότερο την ιστορική και εθνολογική του αυτοτέλεια.
Η οικονομική αδυναμία και εξάρτηση ενός καθεστώτος δημιουργεί στους διαχειριστές του συμπλέγματα εθνικής κατωτερότητας και μειοδοσίας.
Η τουρκοφοβία είναι η σύγχρονη πολιτική νόσος της πτωχευμένης Ελλάδας. Ένα αίσθημα υποτέλειας διαπερνά διαχρονικά την πολιτική εξουσιαστική ελίτ από τον πρωτοβεστιάριο των Κομνηνών Γεώργιο Αμοιρούτζη ( Τραπεζούντα 1461) μέχρι τον υπουργό παιδείας του Τσίπρα, Νίκο Φίλη ( Αθήνα 2015).
Βέβαια αυτό οφείλεται στις νεοελληνικές ανεπάρκειες και παθογένειες των ελληνικών κομμάτων και των ηγεσιών τους, που επέτρεψαν στη διοικητική διαχείριση να μετεξελιχθεί σε μεγάλη ληστεία του αιώνα. ( βλέπε εθνικό χρέος)
Η κατάρρευση των εθνικών κόκκινων γραμμών της ιστορίας είτε αφορούν τους Ποντίους είτε οποιοδήποτε άλλο κομμάτι της Ρωμιοσύνης, είναι απώλεια του τελευταίου ταμπουριού της εθνικής μας αξιοπρέπειας.
Όταν η πολιτική ιεροσυλεί πάνω στις αδικαίωτες και αμακάριστες ψυχές των νεκρών μας, τότε να αναμένουμε όλοι μας ,ότι το έθνος και ο λαός έχουμε εισέλθει άβουλοι και αδύναμοι σ’ έναν μονόδρομο εθνικής κατήφειας και ανυποληψίας.
Η ποντιακή μαρτυροσύνη και η υπερασπισή της από το εταιροχρηματοδοτούμενο και τραπεζολάγνο καθεστώς της χώρας ήταν εξ αρχής ευάλωτη.
Οι Έλληνες πρωθυπουργοί πιέζονταν ανηλεώς από τον νεοτουρκικό πατριωτισμό.
Η διεκδίκηση της ποντιακής γενοκτονίας συνδιαμόρφωνε με τους άλλους λαούς ένα αντιτουρκικό μέτωπο έτοιμο, να εκθέσει τον νεοϊσλαμιστή Ερτογάν.
Ο Ερτογανισμός είναι απλά μία ισλαμική παρένθεση του κεμαλισμού, που θα είναι αναγκασμένος κάτω από την πίεση των γεωστρατηγικών εξελίξεων στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου να προχωρήσει πολύ σύντομα στην αναγνώριση όλων των γενοκτονιών.
Μια αναγνώριση, που θα αποκαλύψει τους τάφους των ιστορικών λαών της Μικράς Ασίας, πάνω στους οποίους είναι δομημένο το παλιό και σύγχρονο τουρκικό κράτος.
Οι νέοι σουλτάνοι της Άγκυρας μετά την αναγνώριση της ποντιακής και ασσυριακής γενοκτονίας από τη Διεθνή Ένωση Επιστημόνων Μελέτης της Γενοκτονίας (IAGS, International Association of Genocide Scholars) το 2007 , νιώθουν, ότι ήρθε η ώρα να απολογηθούν και να μη συνεχίσουν τη νέα γενοκτονία σε βάρος των Κούρδων.
Οι δηλώσεις Φίλη με την κάθετη αμφισβήτηση της ποντιακής γενοκτονίας σ’ αυτή την περίοδο, που η Τουρκία καλείται να πληρώσει τις πρόσφατες αταξίες της προς τους Αμερικάνους και την πρόσφατη αμφισημία, που επέδειξε προς την Ρωσία,
έχουν χαρακτήρα εθνικής μειοδοσίας, αποδυναμώνουν την Ελλάδα από τις σύμμαχες αντιτουρκικές χώρες και λαούς και αφαιρούν το ιστορικό δικαίωμα ενός λαού, που η γενοκτονία, που υπέστη αποτέλεσε και την αιτία της παγκόσμιας πολυδιασποράς του.
Ο κρατικοαθηναισμός του ΣΥΡΙΖΑ, όσο δε θα αποπέμπει τον προκλητικό αριστερό γραφειοκράτη του, θα ταυτίζεται απόλυτα με τους Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ,
που αποποιήθηκαν ουσιαστικά την ποντιακή γενοκτονία προσκυνώντας το σκήνωμα του Κεμάλ.
Θα πρέπει να γνωρίζουν όμως, ότι οι εικόνες των νεκρών παιδιών, που ξεβράζει το Αιγαίο στις πολιτισμένες ευρωπαϊκές ακτές, είναι ίδιες και ταυτόσημες με τις εικόνες των νεκρών παιδιών των Ποντίων που πέθαιναν αβοήθητα από την πείνα και τις αρρώστιες της προσφυγιάς και τα πετούσαν στη θάλασσα του Αιγαίου. Μόνο που δεν ξεβράστηκαν ποτέ, γιατί οι ναύτες φρόντιζαν να βάλουν κάποιο βαρίδι στο νεκρά σωματά τους.
Αν η αριστερά είναι η ιδεολογία της ζωής και της ελευθερίας, βιώματα και αξίες, που υπερασπίστηκε ο λαός μας για να ζει αξιοπρεπώς στην μικρασιατική Ελλάδα,
την Ιωνία τον Πόντο και τη Θράκη , τότε οι δηλώσεις ΄΄Φίλη΄΄ αποτελούν έκφραση μιας κεμαλοφασιστικής ιδεολογίας της βίας και του θανάτου.
Θα πρέπει να γνωρίζει, πως οι γενοκτονημένοι λαοί της ιστορίας θ’ αναστηθούν πολύ σύντομα και το δέντρο της παγκόσμιας ειρήνης που ποτίζεται μόνο με το αίμα των αθώων θυμάτων, γρήγορα θα γιγαντώσει και οι μνήμες και θα ανασηκωθούν από τις λεκτικές ταφόπλακες των εντεταλμένων πολιτικών.
Οι θεωρητικοί της ευρωαριστεράς θα ήταν φρόνιμο, πριν προβούν σε οποιεσδήποτε δηλώσεις, να διαβάσουν τα νεοτουρκικά μανιφέστα για τους χριστιανικούς λαούς της Μικράς Ασιας.
Θα πρέπει να γνωρίζουν πώς οι λαοί ,που θυσιάζονται, είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν και τις σκοπούμενες κακοήθειες και στρεβλώσεις της εξουσίας.
Πολύ σύντομα ο ποντιακός ελληνισμός θα στείλει την πολιτική του απάντηση
στους νεκροθάφτες της μνήμης του.
Δεν χρωστά και δεν χρεώνεται τις εθνικές ήττες σας. Οι Πόντιοι, όπως και όλοι οι Έλληνες, είμαστε ωτακουστές των ιστορημάτων μας, έχουμε μνήμες και καταβολές.
Και, αν οι μεγάλες δυνάμεις μας στέρησαν την ιστορική μας πατρίδα, δεν θα επιτρέψουμε στους αθηνοτραφείς αριστεριστές να μας στερήσουν το δικαίωμα στην ιστορική μας δικαίωση.
Θα πρέπει ακόμα να γνωρίζουν οι τσαρλατάνοι δωσίλογοι της ιστορίας, ότι ο ποντιακός λαός σήμερα δε λιμοκτονεί, όπως τότε στα στρατόπεδα των εξοριών του,
δε μαστιγώνεται από τους τσέτες του Κεμάλ, δεν υπηρετεί στα αμελέ ταμπουρού του Σάντερς. Είναι ελεύθερος οικονομικά και κοινωνικά εύρωστος αλλά προπάντων είναι σκεπτόμενος και οργανωμένος.
Η προσφυγιά στο σύνολό της και μάλιστα τώρα, που κατέρρευσαν οι μύθοι των αθηναϊκών κομμάτων εξουσίας, μπορεί να συγκροτηθεί σ έναν αυτόνομο πολιτικό σχηματισμό, υποσχόμενη αυτό που πέτυχε στη Σμύρνη, στην Πόλη και την Τραπεζούντα. Να υποτάξει δηλαδή τους Οθωμανούς εξουσιαστές στο ρωμαίικο πνευματικό και παραγωγικό θαύμα.
Οι ψήφοι των γενοκτονημένων και προσφυγοποιημένων ρωμιών λοιδορούνται προκλητικά από τους ταγούς του αποτυχημένου τραπεζοδίαιτου πολιτικού συστήματος της χώρας.
Η ωμή αναίρεση της ποντιακής γενοκτονίας είναι η πολιτειακή προσβολή ενός λαού στο σύνολό του. Εκφράζει την αγνωμοσύνη και την άρνηση της πολιτείας να τιμήσει τους αγώνες και τις θυσίες των παιδιών της.
Αποκτά μάλιστα κ’ έναν παγκόσμιο κυνισμό, γιατί εξευμενίζει και δίνει άλλοθι στους λυκανθρώπους του κεμαλισμού σε μια χρονική περίοδο, όπου γεωστρατηγικές ανακατατάξεις αναμένονται στην ευαίσθητη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.
Σε μια στιγμή, που αντίστοιχες κεμαλικές ιδεολογίες κατασπαράζουν τον κουρδικό και συριακό λαό.
Εκθέτει ακόμα την αριστερά, που πάντοτε υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των λαών και των κινημάτων ενάντια στη βία και τον ολοκληρωτισμό.
Οι προσφυγικές εικόνες, που κατακλύζουν τις παγκόσμιες τηλεοράσεις είναι η επανάληψη του δράματος της δικής μας γενοκτονίας.
Η μικρασιάτισα γιαγιά, που συντηρεί το ορφανό και πεινασμένο βρέφος της σύριας μάνας, το κάνει, γιατί στις αφηγήσεις και τ’ ακούσματά της ενυπάρχει η μνημοσύνη του δικού της ξεριζωμού.
Σήμερα, που τα γεγονότα της προσφυγικής τραγωδίας επαναφέρουν στο προσκήνιο της κεμαλικές διώξεις, επέλεξε ο κοκκινοαυγίτης Φίλης να δικαιώσει τον κεμαλισμό. Και μιλώ για δικαίωση, γιατί οι όροι και η λέξεις είναι τα όπλα της πολιτικής.
Μετά την αναγνώριση της εβραϊκής γενοκτονίας δημιουργήθηκε το εβραϊκό κράτος, Μετά την ηθική αναγνώριση της Αρμενικής γενοκτονίας το Αρμενικό.
Η υποστολή της σημαίας από για την καταδίκη της ένοχης τουρκίας , είναι το νέο άδειασμα των αρμενίων, ασυρίων και κούρδων στον κοινό αγώνα κατά της τουρκικής επιθετικότητας. Την εκθέτει ακόμα στα διεθνή φιλειρηνικά κινήματα που αγωνίζονται για την καταδίκη των ξενοκίνητων παρεμβάσεων στα δικαιώματα των λαών .
Οι φίλοι της ιστορικής αλήθειας και της ειρήνης μπροστά στη νέα επίθεση του απάτριδος ψευτοδιεθνισμού καλούνται να αποποιηθούν και να καταδικάσουν τους ΄΄άφιλους Φίληδες της οδού φυλής΄΄, που προκειμένου να κερδίσουν την τουρκική ΄΄ κατανόηση ΄΄ θυσιάζουν και πάλι τον προσφυγικό ελληνισμό ως άλλη Ιφιγένεια προκειμένου η αριστερή κυβέρνηση να δεχθεί κάποιο χέρι βοηθείας από την ένοχη γείτονά μας…( το είχε κάνει ο Βενιζέλος με την συμψήφιση των προσφυγικών περιουσιών)
Ο ποντιακός ελληνισμός μετά την ωμή και απροκάλυπτη επίθεση, που δέχθηκε από το σύνολο των πολιτικών κομμάτων εξουσίας, θα πρέπει να επανακαθορίσει την οργανωτική δομή και δράση έτσι, ώστε να είναι έτοιμος να αποδομήσει τους αντιποντιακούς και αντιπροσφυγικούς θύλακες εξουσίας.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όσο δε θα απομακρύνει τον λεκτικά ΄΄ευτραφή΄΄ υπουργό της, θα βρίσκεται σε μία διαρκή αντιπαλότητα με τις διάσπαρτες και πολυεπίπεδες δυναμικές του ποντιακού ελληνισμού…
