Ήμουν από τους τυχερούς οι οποίοι εκτός αυστηρών κομματικών γραμμών, κατόρθωσα χωρίς προβλήματα να βρεθώ στο Αλεξάνδρειο. Ένα γήπεδο το οποίο φέρει το όνομα του μεγίστου των Ελλήνων και το οποίο κακώς πλέον αποκαλείται με το όνομα της εσωτερικής αγωνιστικής αίθουσας, δηλαδή Nick Galis Hall. Γιατί ούτε ο θρυλικός Νίκος Γκάλης μπορεί να καπελώνει τον Αλέξανδρο. Επανερχόμενος στο θέμα μας και επειδή γράφτηκαν πολλά, άλλα σωστά και άλλα το ίδιο προπαγανδιστικά, θα πω πως έχουν τα πράγματα, ως όντως μάρτυρας των γεγονότων.
Ένας ηττημένος σε μεγάλη και καθοριστική μάχη, άλλοτε γίνεται καλύτερος από τα διδάγματα της ήττας του, άλλοτε τα αποδέχεται και άλλοτε εξελίσσεται σε ένα κομπλεξικό loser. Είδαμε πως η συμφωνία των Πρεσπών υπεγράφη, κάτω από άγρια επεισόδια και παρά την σθεναρή αντίσταση του ελληνικού λαού. Εδώ και πολύ καιρό η κυβέρνηση, είναι σε μεγάλο βαθμό μια αστυνομοκρατούμενη περίπτωση. Όπου και να βρεθούν εκπρόσωποι της, υπάρχουν άγριες διαμαρτυρίες, εκσφενδονισμός αντικειμένων και άλλα συναφή. Η συμφωνία των Πρεσπών βέβαια υπεγράφη στο μέρος όπου πριν είχανε οι αντάρτες χάσει. Όπως έπραξαν και οι Γερμανοί με τους Γάλλους στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, υποχρεώνοντάς τους να υπογράψουν τότε στο ίδιο τραίνο, όπου είχαν ταπεινωτικά υπογράψει οι Γερμανοί ως ηττημένοι του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου. Τώρα επιλέχθηκε να μιλήσει ο πρωθυπουργός μέσα στην Θεσσαλονίκη, λίγους μήνες πριν ηττηθεί στις επερχόμενες εκλογές. Την πόλη που είναι η πρωτεύουσα της Μακεδονίας και όχι της Monkeydonia, της πόλης η οποία φέρει το όνομα της αδερφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ακόμα χειρότερα, ο πρωθυπουργός δεν πήγε να μιλήσει στο πολύ κοντινό Βελλίδειο, τον κατεξοχήν κλειστό χώρο για πολιτικές συγκεντρώσεις, αλλά στο γήπεδο το οποίο φέρει το όνομα του Αλεξάνδρου. Έτσι αποφάσισαν στοχευμένα οι λαμπροί οργανωτές, είτε αυτοί ήταν και είναι αναθεωρητές, είτε πρώην στελέχη του GAP (πολλά μέλη της κυβέρνησης είναι άτομα τα οποία προέρχονται από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου), οι οποίοι επέλεξαν να γίνει η συγκέντρωση στο Αλεξάνδρειο. Και παρά το γεγονός πως το γήπεδο αυτό όταν έχει μια εκδήλωση, καλείται πλέον σκόπιμα «Nick Galis Hall» (ειδικά από τα κρατικά δημοσιογραφικά φερέφωνα), η πόλη γέμισε από αφίσες, όπου ο πρωθυπουργός μιλούσε…στο Αλεξάνδρειο.
Βέβαια αυτό που δεν υπολόγισε ο πρωθυπουργός και οι εκ δεξιών του, είναι πως το ιστορικό αυτό γήπεδο, δεν γεμίζει εύκολα και χωρίς σοβαρό λόγο. Το έχουν γεμίσει ο Γκάλης, ο Μπάνε, ο Νταλάρας, η Αλεξίου, η Μοσχολιού και ο Ξυλούρης, το φεστιβάλ του Ελληνικού Τραγουδιού κ.α. Φυσικά για να πας να δεις τους παραπάνω αθλητές και καλλιτέχνες πλήρωνες κιόλας. Αλλά αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ, στο τζάμπα και με οργανωμένα λεωφορεία δεν κατάφερε να το γεμίσει. Από 19:30 που ξεκινούσε υποτίθεται η ομιλία, 8 παρά τα πράγματα ήταν τραγικά ως προς την προσέλευση. Γύρω στις 20:50, οπότε και τράβηξα τις φωτογραφίες της ανταπόκρισης, το γήπεδο, δεν ήταν γεμάτο. Σε μια χωρητικότητα που κανονικά φτάνει τις 5.100-5200 θέσεις, υπήρχε ήδη μια μεγάλη κερκίδα στα αριστερά κλειστή, όπως και μια διαθέσιμη πλην άδεια στην ίδια κατεύθυνση, όπως και μια σχεδόν άδεια απέναντι. Πολλά καθίσματα στα ψηλά διαζώματα ήταν κενά, αλλά και αρκετά σε κερκίδες που είχαν κόσμο, παρέμεναν άδεια. Στο γήπεδο δεν υπήρχαν 1000-2000 όπως προπαγανδιστικά γράφτηκε, αλλά κάπου 3000 με 4000 χιλιάδες κόσμος.
Η πλειοψηφία των ατόμων μέσα στο γήπεδο, ήταν «σεσημασμένοι οργανωμένοι» των τοπικών, διαφόρων πόλεων. Έβλεπες σε κάθε κατεύθυνση τύπους με κόκκινα περιβραχιόνια, παντελώς ατυχή επιλογή, αφού η εικόνα παρέπεμπε αυτονόητα σε γνώριμες και τραγικές εικόνες του παρελθόντος. Λες και ταμπελάκια δεν μπορούσαν να κάνουν για να φέρουν αντί για περιβραχιόνια. Μέσα σε αυτούς και «κρυφοί» του κόμματος, όπως αποδείχθηκε στο περιστατικό, που ένας τύπος άρχισε να φωνάζει για την Μακεδονία. Εκείνη την ώρα ο «Σουλτάνος» στην πόλη του «Πατισάχ», άρχισε να λέει κάτι τραγελαφικά του τύπου «Αυτή είναι η απτή απόδειξη…Μόνο σε μια τέτοια δημοκρατική συγκέντρωση…μπορούν να έχουν τα θάρρος να έρθουν άτομα με διαφορετική άποψη…Που αλλού θα βλέπατε τέτοια δημοκρατική συμπεριφορά;». Ήμουν γύρω στα 20 μέτρα, και την ώρα που άκουγα αυτά τα γελοία περί δημοκρατίας, 3 κομματικοί είχαν αρπάξει τον τύπο, τον είχαν κάνει «αεροπλάνο», διώχνοντάς τον σηκωτό εκτός, όπου φαντάζομαι θα του έγιναν και άλλες «δημοκρατικές συστάσεις». Πίσω από τους τρεις έτρεχαν, άλλοι 5 (!).
Έξω από το γήπεδο, σε απόσταση τουλάχιστον 1 χλμ., έβλεπες διαδοχικά μπλόκα αστυνομικών και διακοπή κυκλοφορίας. Τα λεωφορεία είτε κατευθύνονταν από άλλη κατεύθυνση, είτε σε συγκεκριμένο σημείο κατέβαζαν τους επιβάτες. Εκεί γύρω στις 7 παρά, όποιον δεν γούσταρε ο κάθε εγκάθετος ή αστυνομικός, τον προσήγαγαν προληπτικά στην ασφάλεια, αν επιχειρούσε να μπει στο Αλεξάνδρειο. Μέσα σε αυτούς και ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Μένουμε Θεσσαλονίκη», Γ. Ρακκάς, διδάκτορας, συγγραφέας και κορυφαίο στέλεχος του ΑΡΔΗΝ του Γ. Καραμπελιά. Το τελευταίο έχει στοχοποιηθεί από την κυβέρνηση, ειδικά για τον όρο «εθνομηδενισμός» και έχει χαρακτηρισθεί από «πεφωτισμένη δεξιά» έως και «ακραίο κέντρο». Γελάν και οι πέτρες βέβαια από τους χαρακτηρισμούς αυτούς των κομματικών κονδυλοφόρων, τα κείμενα των οποίων εναντίον του ΑΡΔΗΝ διαβάζονταν μέσα στην εβδομάδα, από γνωστές παρουσιάστριες μουσικών εκπομπών του Δευτέρου Προγράμματος. Όπως δήλωσε μετά την αποφυλάκισή του ο Γ. Ρακκάς, «Από τη χτεσινή μέρα συγκρατώ δύο πράγματα, το πρώτο, η ατάκα του αστυνομικού με τα πολιτικά που μας προσήγαγε: ‘‘Έχουμε εντολή να προσάγουμε τους διαφωνούντες (!) για αναγνώριση στοιχείων.’’ Το δεύτερο, η φωτογραφία που είδα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά, όπου γνωστά πρόσωπα της τοπικής συριζαϊκής καμαρίλας επέβλεπαν την συγκέντρωση με περιβραχιόνια και υποδείκνυαν σε αστυνομικούς όποιον και όποια δεν τους άρεσε η φάτσα τους, για να τους πετάξουν έξω από το Παλαί (‘‘Το ξέρουμε ότι ήρθες εδώ ενώ διαφωνείς πέρασε έξω’’ είπαν σε έναν φίλο με την κοπέλα του).»
Ενδιαφέρον έχουν και οι μουσικές επιλογές που ακούγονταν στο χώρο της εκδήλωσης. Άκουσα Ν. Ξυλούρη, Γ. Νταλάρα, το «Bella Ciao». Το τελευταίο ειδικά για να παθαίνουν επαναστατικότητα τα στελέχη και να παραμυθιάζονται πως βρίσκονται ως επαναστάτες σε πλατείες τύπου Αβάνας, καίτοι πλήρως συστημικοί. Στο τέλος άκουσα και την «Μπαλάντα του ξεσηκωμού», στην ιστορική εκτέλεση από το δίσκο «Φουέντε Οβεχούνα». Σε αυτό το τραγούδι η εξαίρετη Μ. Δημητριάδη τραγουδάει «Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο, η οργή του λαού». Κάποια στιγμή και πέρα από τις παχιές λέξεις φάνηκε ο Αλέξης. Την άλλη μέρα πρόσεξα πως οι περισσότερες εφημερίδες, απέφυγαν στην πρώτη σελίδα να γράψουν για την αποτυχία της εκδήλωσης. Ε είναι και οι κρατικές διαφημίσεις, δεν δαγκώνεις το χέρι που αν όχι σε ταΐζει, πότε – πότε σε χορηγεί. Δύσκολοι καιροί. Λίγες ημέρες μετά, είχαμε την βόμβα εναντίον του ΣΚΑΙ, όπου πολλοί κυβερνητικοί έκαναν λόγο για προβοκάτσια. Θυμάμαι τώρα την ημέρα που μιλούσε ο Μίκης στο Σύνταγμα: του γέμισαν με συνθήματα τους χώρους έξω από το σπίτι του και του κοτσάραν στην κυβερνητική εφημερίδα, δίπλα στην φωτογραφία του, αυτοί του Μιχαλολιάκου. Πόσο γελοίοι! Καληνύχτα Αλέξη, κανένα μεγάλο ποτάμι δεν κατέκλυσε τον χώρο, αφού η οργή του λαού ήταν έξω από το Αλεξάνδρειο.
