Ψαχνοντας τις θεολογικές μορφές του Πόντου βρέθηκα μπροστά σε μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες:
Τον Μαρκίωνα τον Σινωπέα (85 μ.Χ Σινώπη-160 μ.Χ. Ρώμη), μακρινό μέσα στο χρόνο συμπολίτη του Διογένη του Κυνικού (412 π.Χ. Σινώπη-323 π.Χ. Κόρινθος).
.
Ο Μαρκίωνας ήταν εκφραστής μιας θέσης που την βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα. Θεωρεί ότι θα έπρεπε ο Χριστιανισμός να απαλλαγεί από το βάρος της Παλαιάς Διαθήκης και να παραμείνει πιστός μόνο στην Καινή...
.
Τις θέσεις του τις διατύπωσε μέσα από το έργο του με τίτλο «Αντιθέσεις». Εκεί, η Παλαιά Διαθήκη αντιμετωπίζεται ως έργο ενός κατώτερου, μνησίκακου, άτεγκτου, σκληρού και εμπαθούς δημιουργού θεού, ενώ αντίθετα η Καινή Διαθήκη θεωρείται ως έργο ενός ανώτερου Θεού της αγάπης. Υποστήριζε επίσης ότι οι δώδεκα απόστολοι ήταν υπεύθυνοι της διαστρέβλωσης του Θείου Λόγου και του εξιουδαϊσμού του. Δεχόταν μόνο το Ευαγγέλιο του Λουκά και ως μόνον γνήσιο απόστολο τον Παύλο, τις 10 επιστολές του οποίου ενέταξε στον Κανόνα που πρέσβευε. Παράλληλα αντιμετώπιζε το σώμα ως φυλακή του πνεύματος και ως «σάρκα η παραγεμισμένη με περιττώματα»…
.
Ο Μαρκίωνας θεωρεί ότι μέσα από την αποδοχή της Παλαιάς Διαθήκης, ο χριστιανισμός έχασε την αληθινή του ουσία. Γράφει: «Τόν δέ Χριστόν υιόν είναι του αγαθού θεού και υπ’ αυτού πεπέμφθαι επί σωτηρία των ψυχών, όν έσω άνθρωπον καλεί, ως άνθρωπον φανέντα λέγων ουκ όντα άνθρωπον και ως ένσαρκον ουκ ένσαρκον δοκήσει πεφηνότα ούτε γένεσιν υπομείναντα, ούτε πάθος, αλλά τω δοκείν» (Ιππολύτου, «Έλεγχος», 10.19) δηλαδή ότι η αποστολή του Ιησού Χριστού στη γη φανέρωσε την αγάπη του αγαθού Θεού. Και ότι ο Χριστός ήταν υιός και ακριβής εικόνα αυτού του αγαθού Θεού και φανερώθηκε στον κόσμο για τη λύτρωση του ανθρώπου από τον ζυγό του δημιουργού θεού.
.
Ο Μαρκίων δεν τα πολυκατάφερε.
.
Εκδιώχθηκε από τον ίδιο τον πατέρα του που ήταν επίσκοπος Σινώπης και αναγκάστηκε να καταφύγει στη Ρώμη. Εκεί παρουσίασε τις θέσεις του στους πρεσβύτερους. Δεν έγιναν αποδεκτές και επέφεραν την καταδίκη και τον αφορισμό του. Από τότε δημιούργησε μια δικιά του Εκκλησία με επισκόπους, πρεσβυτέρους και διακόνους, οι οποίοι όμως δεν ήταν οι εκπρόσωποι του Θεού επί της γης, αλλά απλώς διοικητικά όργανα της μαρκιανής Εκκλησίας. Αυτές οι απόψεις διατηρήθηκαν έως και τον 6ο αιώνα, οπότε και έπεσαν στην αφάνεια.
