Αυτό ήταν το βιβλίο που παρουσίασε ο Σύλλογος Γυναικών Κοζάνης και το κοινωνικό πανεπιστήμιο ενεργών πολιτών στις 23 Μάη στο Λαογραφικό Μουσείο της Κοζάνης, σε ένα κατάμεστο από πλήθος γυναικών κυρίως
Η πολύ δραστήρια και επί σειρά πολλών ετών πρόεδρος του συλλόγου κ. Αλεξάνδρα Καρυπίδου, προλογίζοντας, δήλωσε ότι το κοινωνικό πανεπιστήμιο στην πόλη λειτουργεί 3 χρόνια και στόχο έχει την επιμόρφωση των ενηλίκων σε μαθήματα ψυχολογίας, κοινωνιολογίας και ψυχικής και σωματικής αγωγής.
Παρουσίασε με πολύ γλυκό και γλαφυρό τρόπο τις δύο συγγραφείς του βιβλίου: Την κ. Τάνια Αναγνωστοπούλου, που είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου Ψυχολογίας και υγείας Θεσ/νίκης. Δίδαξε ως ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και Θεσ/νίκης. Έχει μεγάλο συγγραφικό έργο σε ψυχολογικά και παιδαγωγικά συγγράμματα.
Την κ. Σοφία Χατζηνικολάου, που είναι Σχολική Σύμβουλος Π.Ε., ψυχολόγος, συγγραφέας, με ρίζες από τον τόπο μας (την Ποντοκώμη)
Η πρόεδρος κάνοντας μια σύντομη αναφορά στο θέμα, είπε πως κάθε απώλεια φέρνει πόνο και λύπη στην ανθρώπινη ψυχή και αυτά με τη σειρά τους γίνονται μάθημα και γνώση στη ζωή, όπως εξ άλλου είπε και ο διάσημος συγγραφές Μπέρναρντ Σω.
Τόνισε επίσης πως ποτέ κανένας δεν πεθαίνει απόλυτα. Ο καθένας αφήνει πίσω του πολλές αναμνήσεις και πάντα αποτελεί μέρος της ζωής μας. Τα παιδιά του θα συνεχίσουν να ζουν αποδεικνύοντας αυτό που είπε ο Ν. Καζαντζάκης: “Ζωή είναι να παλεύεις με το θάνατο και να λες θάνατος δεν υπάρχει.”
Η πρόεδρος κ.Καρυπίδου ευγενικά έδωσε το λόγο στις συγγραφείς του βιβλίου, οι οποίες ως ψυχολόγοι ήρθαν κοντά στο κοινό, όχι από καθέδρα, κάνοντας ταυτόχρονα ζωηρό διάλογο με το ακροατήριο για το φλέγον και πολύ πρωτότυπο σε χειρισμό θέμα.
Αντίστοιχα οι παρουσιάστριες έκαναν τις τοποθετήσεις τους, αφού προσδιόρισαν πως δεν πενθούμε μόνον τους ανθρώπους μας, αλλά ό,τι αγαπημένο χάνουμε: Απώλεια δουλειάς, ζώου,κάποιου ή κάτι που αγαπάμε, συντρόφου κ.α.
Η κ. Αναγνωστοπούλου είπε πως στα παιδιά πρέπει να μιλάμε. Και τα μωρά ακόμη καταλαβαίνουν. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός να τα μιλήσει για το θάνατο. Με απλά και κατανοητά λόγια το παιδί θα καταλάβει. Όταν ο γονιός είναι σοβαρά άρρωστος, πρέπει να το συζητήσουμε για να μη βρεθεί μπροστά σε ένα άδειο κρεβάτι.
Να μάθουμε να μιλάμε με τις ίδιες τις λέξεις: “Πέθανε” “Θάνατος” “κηδεία” “νεκρός” και όχι με τις κατ’ ευφημισμόν λέξεις “έφυγε” ¨πήγε στον ουρανό”. Τα συζητάμε με το παιδί, είμαστε κοντά του, το ακούμε, το αφήνουμε να εκφραστεί, να κλάψει. Αλλιώς μη συζητώντας το παιδί θα νιώθει ένοχο, ότι φταίει, του δημιουργείται ψυχικό τραύμα, τυραννιέται. Του δημιουργούνται σωματικά προβλήματα (πόνος στην κοιλιά) επιθετικότητα- υπερδιέγερση, πρόβλημα στο φαγητό, στον ύπνο, κόλλημα στην οθόνη.
Αν ένα άτομο είναι άρρωστο στο σπίτι, ή στο νοσοκομείο, φροντίζουμε το σπίτι να είναι χαρούμενο και προπαντός τα άλλα παιδιά, όσο δύσκολο κι αν είναι.
Για το εάν τα παιδιά πρέπει να πηγαίνουν στις κηδείες, η απάντηση που δόθηκε ήταν ότι, αν είναι κατάλληλα προετοιμασμένα και το επιθυμούν, μπορούν να συμμετέχουν στην τελετή, αλλιώς εναλλακτικά να πηγαίνουν να χαιρετήσουν στο μνήμα άλλη μέρα, για να μην τραυματιστούν.
Η κ. Χ”Νικολάου είπε πως τα ΜΜΕ προωθούν μόνον τα νιάτα, είναι γυρισμένα μόνον στη ζωή. Αυτό είναι λάθος. Όταν βλέπουμε μια ρυτίδα, φυσική συνέπεια, αγχωνόμαστε, γιατί αυτή μας οδηγεί στα γηρατειά και αυτά στο θάνατο.
Ο θάνατος δεν πρέπει να μας αλλάζει συμπεριφορές στα παιδιά μας. Όχι δώρα, όχι πολλά χατήρια. Μια σταθερότητα.
Το πόσο θα πενθήσει και θα υποφέρει το παιδί από την απώλεια, κυρίως θα εξαρτηθεί από το περιβάλλον. Από εμάς. Το δικό μας χειρισμό.
Η χηρεία οδηγεί σε μοναξιά. Αυτό σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει ότι ο γονιός θα κοιμάται τα βράδια με το παιδί του. Θα το κάνει κακό. Θα το αφήσει να στηριχτεί στον εαυτό του. Να είμαστε κοντά του. Να το βοηθήσουμε όσο μπορούμε.
Οι ομιλήτριες τελείωσαν. Ακολούθησε ζωηρός διάλογος και η κ. Καρυπίδου, ευχαριστώντας τες καθώς και το ακροατήριο, υποσχέθηκε πως τον Οκτώβρη το Κοινωνικό Πανεπιστήμιο θα ξαναρχίσει με καινούργια θέματα.
Γράφει, η Συρματένια(Τούλα) Καλογήρου
Φιλόλογος – Παιδαγωγός
