Κανονικά τα θέμα αυτό θα ταίριαζε περισσότερο στην μνήμη της Αποτομής του Τιμίου Προδρόμου. Ωστόσο τόσοι και τόσοι «ομοφοβικοί» λόγοι απαγγέλθηκαν, από επίδοξους «Δημοσθένηδες» της διαδικτυακής αρθρογραφικής παροχής υπηρεσιών. Τείνουμε να καταντήσουμε μια άβουλη κοινωνία, ένα straight story, για να θυμηθώ την ομώνυμη ελληνική ταινία. Για να είμαι ειλικρινής, το θέμα αυτό με προβλημάτισε. Πως μπορείς να διαπραγματευτείς ένα τέτοιο ζήτημα, παρέχοντας πραγματική πληροφόρηση, χωρίς να δημαγωγήσεις; Τείνω να καταλήξω πως το θέμα έχει τρεις κύριες διαστάσεις και μια επίκαιρη πολιτική.
Η πρώτη έχει να κάνει με το δικαίωμα στις παρεκκλίνουσες σχέσεις και το ποια πρέπει να είναι η σχετική νομική κατοχύρωση. Ο άνθρωπος από την αρχή της δημιουργίας του, όποια μυθολογία – θεωρία και αν επιλέξει κάποιος (σ.σ. η λέξη μυθολογία είναι πολύ σοβαρή υπόθεση), είναι ελεύθερος να αποδεχτεί, να απορρίψει και να εφαρμόσει αυτό το οποίο προτιμά. Αδιαπραγμάτευτο αυτό. Ωστόσο όπως παρατήρησε πολύ σωστά ο οικουμενικός (ελληνομαθής και Ισραηλίτης) Απόστολος Παύλος, «τα πάντα μου επιτρέπονται, αλλά δεν με συμφέρουν τα πάντα» (Α΄ Προς Κορινθίους 6:12). Πνευματικά μιλώντας, βέβαια. Εντούτοις το δικαίωμα, από τον έλεγχο επί της ουσίας και του αποτελέσματος μιας πράξης, είναι δύο ξεχωριστά πράγματα. Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να διαθέσει τον εαυτό του όπως νομίζει. Αυτό δεν χρειάζεται καμία νομική κατοχύρωση. Το περιουσιακό είναι ένα άλλο ζήτημα. Κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει δικαίωμα να μεταβιβάσει περιουσιακά του στοιχεία σε κάποιον άλλο πέρα από συγγενείς του. Ασφαλώς, όμως, θεωρώ προσωπικά ως υποκρισία, το να καταγγέλλει ο «χήρος» σύντροφος πως δεν είχε δικαιώματα και ταλαιπωρήθηκε, αφού εν ζωή ο εκλιπών δεν του παραχώρησε δικαιώματα, προφασιζόμενος την ανυπαρξία συμφώνου συμβίωσης. Ασφαλώς αυτά τα δικαιώματα περιουσίας ή η διαχείριση μιας σωρού, θα πρέπει να μπορούν να λύνονται με μια συμβολαιογραφική πράξη. Το να διεκδικείς, όμως, σύμφωνα συμβίωσης, για να λύσεις ανθρωπιστικά ζητήματα σαν τα παραπάνω είναι εκ του πονηρού, προφάσεις εν αμαρτία. Ζητάς να κατοχυρωθείς όχι ως πολίτης, αλλά ως έγγαμος επί της ουσίας ομοφυλόφιλος. Μόνο ως φάρσα μου ακούγεται το γεγονός, πως το προχωρημένο κίνημα των LGBs, διεκδικεί την κατοχύρωσή του σε ένα «αναχρονιστικό» θεσμό, όπως ο Γάμος.
Το δεύτερο είναι η ηθική διάσταση του θέματος και αν η απόρριψή του αποτελεί έναν συντηρητικό και ρατσιστικό «φοβισμό», μια εμμονική άρνηση, κυρίως, της Ορθόδοξης Εκκλησίας απέναντι στην «διαφορετικότητα». Στο θέμα αυτό η βιβλική παράδοση, μεταφέρει την σχετική αποδοκιμασία του Θεού ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους (περίπτωση Σοδόμων και Γομμόρων ), αλλά και ως εντολή, όπου αποκαλείται βδέλυγμα (Λευιτικόν 18:22-25 βλ. και 20:13-16). Ήταν όμως η αντιμετώπιση αυτή, απλά ισραηλιτική; Μάταια προσπαθούν να πείσουν για την αρχαιοελληνική ηθική κατοχύρωση της ομοφυλοφιλίας. Στην Σπάρτη υπήρχε ενάντιος νόμος (Πλούταρχος, Λακεδαιμονίων επιτηδεύσεις, 7, 237C), ενώ ένας άλλος «ομοφοβικός», ο Πλάτων, την απορρίπτει μέσω του Αθηναίου ως «παρά φύσιν» (Νόμοι 636C). Φυσικά την θέση του αυτή την έχει πληρώσει ακριβά. Μην περιμένετε καμία τιμή προς το πρόσωπο του Πλάτωνος. Φυλαγμένη του την είχαν πάντοτε, όπως και του Αισώπου (βλ. Ζευς και Αισχύνη). Για τον φιλοσοφημένο Έλληνα, η ομοφυλοφιλία είναι έξω από την φυσική νομοτέλεια και την υποστήριξη της συμπαντικής αρμονίας. Αντίστοιχα για την ορθόδοξη θεολογία, πέρα από το αφύσικο του πράγματος και τις ρητές βιβλικές εντολές (βλ. επίσης Προς Ρωμαίους 1:26-27 & Α΄ Κορινθίους 6:9-11), δεν μπορεί να υποστηρίξει μυστηριακές ευλογίες όπως η τριαδική εικόνα της ένωσης στον ευχαριστιακό και εσχατολογικό χριστιανικό Γάμο. Θα συμφωνήσω επίσης με τον καθόλου ενάντιο στο θέμα Δημήτρη Δανίκα, όπου τόνισε πως ο σεξουαλικός τρόπος που προτιμούμε και δικαιούμαστε να επιλέγουμε, δεν αποτελεί διαφορετικότητα.
Η τρίτη διάσταση άπτεται της ποιμαντικής αντιμετώπισης, την οποία πρέπει να ασκήσεις ή όχι. Εδώ θα γίνει λόγος για το παράδειγμα του Τιμίου Προδρόμου. Η Εκκλησία δεν επιτιμά προσωπικά τον άνθρωπο, αλλά οφείλει να βρίσκεται απέναντι σε ότι μπορεί να τον αποκόψει από την Ευχαριστία και την Θέωση. Βέβαια, οφείλω να πω, πως αρκετοί λαλίστατοι επίσκοποι και καθηγητάδες, μου έδωσαν την εντύπωση πως ήταν πολύ επιφυλακτικοί, κάτι σαν τον χλιαρό άγγελο – επίσκοπο της Αποκάλυψης. Ίσως αγαπούν περισσότερο τον «κόσμο», μόνο που δεν βρίσκονται εκεί για να αγαπούν τον «κόσμο». Σε περιπτώσεις παρεκκλίσεων, οφείλει η επίσημη Εκκλησία να παίρνει θέση και να ελέγχει στα όρια των αρμοδιοτήτων της. Στα χρόνια του Χριστού, υπήρξε μετά την Βάπτιση στον Ιορδάνη, μία περίοδος, όπου Χριστός και Πρόδρομος ευαγγέλιζαν και βάπτιζαν το βάπτισμα της μετανοίας εκ παραλλήλου. Είχε προκύψει το εξής ηθικό ζήτημα: Ο Τετράρχης, τότε, της παλαιστινιακής Γαλιλαίας και Περαίας (1-39 μ.Χ.), δηλαδή ο Ηρώδης Αντύπας (υιός του Ηρώδη της γνωστής παιδοκτονίας τον καιρό της Γέννησης του Χριστού), είχε παντρευτεί την Ηρωδιάδα, γυναίκα του ετεροθαλούς αδερφού του Φιλίππου (Μάρκος 6:17). Ωστόσο αυτός ο Φίλιππος, ο οποίος ως φαίνεται έμεινε άκληρος έως το τέλος του, ήταν εν ζωή. Οπότε είχαμε περίπτωση παράνομου γάμου και εν προκειμένω αδελφικής μοιχείας. Από την στιγμή κατά την οποία η επίσημη τότε θρησκευτική ηγεσία φοβήθηκε την πολιτική, κατ΄ εξαίρεση έπρεπε να ασκήσει τον έλεγχο ένα μεγάλο πνευματικό ανάστημα. Το έκανε ο Ιωάννης Πρόδρομος, ξέροντας πως αυτό θα γίνονταν προς ένα ύπατο δημόσιο πρόσωπο, με δικαίωμα ζωής και θανάτου. Στο τέλος αποκεφαλίστηκε βέβαια.
Δεν θα επεκταθώ στην πολιτική διάσταση του ζητήματος. Είναι παλαιά τακτική πολιτικής: όταν δεν μπορείς να διαχειρισθείς έναν συγκεκριμένο τομέα, μεταφέρεις το επίκεντρο σε πράξεις που μπορούν τυπικά να γίνουν, να νομοθετηθούν και να αποπροσανατολίσουν. Προηγούνται σε αυτές τις περιπτώσεις, μαζικές εφαρμογές σχετικής επικοινωνιακής διαχείρισης (sic). Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει και μαζί τα εφαρμοστικά και ασφαλιστικά. Εμείς κοιτώντας τα φιλιά της Βουλής, περιμένουμε στην Αγορά τους Βαρβάρους να νομοθετήσουν. Όπως λέει και ο Κώστας Τριπολίτης «Εσύ πατάς στο κόκκινο χαλί των επισήμων και γω είμαι στο ψάξιμο γυναίκας και ενσήμων».
Γράφει ο Κόττης Κωνσταντίνος
konstantinosoa@yahoo.gr
