Με εργατική συγκίνηση σας παραθέτω αποσπάσματα από τον ιστορικό λόγο του Αναπληρωτή Γ. Γ. της κολχοζικής λαϊκής δημοκρατίας της Γκρεκίας, από τον νταβάριτς Γκιόργκι Καμένοφ.
«Συντρόφισσες και Σύντροφοι» (στο σημείο αυτό έπεσαν τα “μπετά του γηπέδου” της 2ης Ολομέλειας, ενώ τα μέλη της ένιωσαν ποταμούς δακρύων να ρέουν απότομα από τα μάτια τους…).
«Βρεθήκαμε μαζί στον αγώνα απέναντι σε μια ομάδα που είχε αποφασίσει να παραδώσει τη χώρα (πήγε να πει «έμειναν στα λόγια, εμείς, όμως, το κάναμε πράξη» αλλά τα χειροκροτήματα επιπέδου έντασης Βόρειας Κορέας κάλυψαν τον ήχο στα μελλοτρεχάμενα λόγια του).
«Μαζί (με την τετράδα των θεσμών) κυβερνάμε» (κοινώς κάναμε τα 3, 4, αύξηση 33%. Ποιά χώρα έχει ανάπτυξη 33%;). Να συμπληρώσω πως και εμείς τι τραβάμε και δεν το μαρτυράμε, έτσι για την ρήμα.
Χτίσαμε μαζί ένα νέο Γοργοπόταμο (και έχει δίκιο: στο Γοργοπόταμο ανατίναξαν την γέφυρα, ενώ αυτοί την χτίζουν για να περνάν …τα γερμανικά, κινέζικα και ιταλικά τρένα). Αποδείξαμε μαζί ότι μπορούμε να ενώσουμε τους Έλληνες (αλλά δεν σας λέω τί πίνω).
«Μέχρι να ελευθερωθεί η χώρα, μέχρι να φύγουν οι δανειστές» (σ σ. θα κάνουμε τα πάντα για να μην μείνει τίποτε ανεκμετάλλευτο, όλα στο σφυρί -εκεί κάποιος φώναξε: “και στο δρεπάνι” μπας και το σώσει αλλά που-). Τότε θα ξαναδούν λέει “τις πολιτικές τους διαφορές” (δηλαδή του αγίου καβειρο – Ερμού, γιατί μέχρι να λήξουν αυτά τα δάνεια, το ερώτημα θα είναι «ταφή ή καύση»).
Τόνισε, βέβαια, τις απολύτως σεβαστές “κόκκινες γραμμές”, τις οποίες υπέγραψαν αντάμα, στο 17ωρο ιστορικό μνημόνιο, που για πρώτη φορά τετραγωνίστηκε ο κύκλος του Όχι σε παλλαϊκό Ναί και όσα περεστροϊκού επιπέδου πρόκειται να ακολουθήσουν.
«Τέλειωσαν οι νταβατζήδες (κάτι περί “4” μου ήρθε τώρα στο νου, αλλά μάλλον οφείλεται στο ότι δεν έχω πιεί καφέ ακόμα) και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα», τόνισε ο Γκ. Καμένωφ. Τώρα που το σκέφτομαι, «πιές τον όσο είναι ακόμα καιρός, γιατί σε λίγο θα αρχίσει το πάρτι στον 17ο όροφο».
Και ολοκλήρωσε και πάλι εργατικά: «Μπορεί να κερδίζουν στις δημοσκοπήσεις, όμως εμείς κερδίζουμε στις εκλογές. Είμαι με τον Αλεξέι και με εσάς γιατί ξέρω ότι δεν χρωστάει σε κανέναν, δε χρωστάμε σε κανέναν». Της Μιχαλούς ίσως;
Κάθε ομοιότητα των προσώπων, των γεγονότων και των καταστάσεων, είναι συμπτωματική και πόρρω απέχει της ιστορικής πραγματικότητας.
Κόττης Κωνσταντίνος
