ΔΕΧΤΗΜΑΜΕ στην εφημερίδα πολλές ανώνυμες “καταγγελίες” φέτος λόγω προβλημάτων που ανέκυψαν με την μεγάλη ένταση του χιονιά. Στις περισσότερες από αυτές, έγινε το εξής παράδοξο: προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με τον “καταγγέλοντα” λέγοντας του πως η δεοντολογία επιτάσσει να είναι ενυπόγραφη η καταγγελία, και πως αν δεν προτίθεται ο καταγγέλων να την υπογράψει, αυτή δεν μπορεί να δημοσιευθεί.
ΛΟΓΟΣ ΠΡΩΤΟΣ. Για να έχει ένα ειδικό βάρος η καταγγελία με την υπογραφή. Όταν υπογράφει κάποιος κάτι, αυτό το κάτι αποκτά αξία. Συνοδεύεται από το κύρος μιας ανθρώπινης υπόστασης, όποια και αν είναι αυτή.
ΛΟΓΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ. Όποιος γράφει κάτι ανώνυμα, το σημαντικότερο κατόρθωμα του είναι η αποφυγή της ποινικής ευθύνης που μπορεί να έρθει ως συνέπεια. Έχει δηλαδή τη δυνατότητα (=δικαίωμα) να συκοφαντεί όποιον θέλει χωρίς να μπορεί ο θιγόμενος να αμυνθεί!
ΛΟΓΟΣ ΤΡΙΤΟΣ. Επειδή είναι σωστό. Για ηθικούς λόγους, να μην κρυβόμαστε πίσω από την ανωνυμία μας.
ΛΟΓΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ. Επειδή αλυσιδωτά, μπορεί μια “καταγγελία” που δεν ευσταθεί, να δημιουργήσει πολλαπλά προβλήματα σε εμπλεκόμενους και μη, εν αγνοία του καταγγέλοντα.
ΜΠΟΡΕΙΣ να συνειδητοποιήσεις τα παραπάνω, όταν πολλές φορές βλέπεις τον εκάστοτε καταγγελθέντα να προσπαθεί δημόσια να αποδομήσει ανώνυμες κατηγορίες και να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας.
ΕΨΑΞΑ έναν ορισμό της καταγγελίας. Καταγγελία ορίζεται η ανακοίνωση αξιόποινης πράξης στις Αρχές, ή και προς το κοινό δια ζώσης φωνής, ή μέσω του τύπου, ή ραδιοφωνικών σταθμών, κάτι που στα νομικά ονομάζεται, αναφορά ή έγκληση ή μήνυση ανάλογα με την περίπτωση.
Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ συνεπώς, είναι αδύνατο να είναι ανώνυμη. Ίσως γίνεται βέβαια αποδεκτό στην Ελλάδα, τη χώρα του παραλόγου. Στη χώρα που οι ανώνυμοι χρήστες διαμορφώνουν πολιτικές καταστάσεις, στη χώρα όπου τα ίδια τα πολιτικά πρόσωπα σχολιάζουν σχετικά με τον εαυτό τους ως ανώνυμοι διαδικτυακοί χρήστες.
ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ στην Ελλάδα να μας φταίνε πάντα οι άλλοι, μας έμαθαν να εκτοτωνόμαστε με το πληκτρολόγιο, να στοχοποιούμε κόσμο, και να ρίχνουμε ευθύνες και κατηγορίες χωρίς να ξέρουμε εν συνόλω την πραγματική κατάσταση, και χωρίς να λαμβάνουμε τις ευθύνες των λόγων μας. Δεν είναι μόνο θέμα Δημοκρατίας, αλλά κυρίως είναι ένα πρόβλημα πρακτικό που κάνει τη ζωή μας δύσκολη. “Κοινωνικός αυτοματισμός”, θα έλεγε κάποιος που του αρέσει να χρησιμοποιεί κλισέ εκφράσεις.
Η ΑΙΤΙΑ του κακού εντοπίζεται κατά την ταπεινή μου γνώμη, στη στρεβλή χρήση του Διαδικτύου, κατά την περίοδο που τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και τα “μπλογκς” μπήκαν στη ζωή μας. Θυμίζουμε ότι το διάστημα που η χρήση τους έγινε ευρέως διαδεδομένη, χρησιμοποιήθηκαν ως πολιτικά εργαλεία που στόχο είχαν να διχάσουν τον ελληνικό λαό, με προφανείς εκλογικούς σκοπούς. Χρησιμοποιήθηκαν ως όπλα ενοχοποίησης και στοχοποίησης συγκεκριμένων πολιτικών ομάδων, χρησιμοποιήθηκαν για να διχάσουν την κοινωνία διαχωρίζοντας τους “γερμανοτσολιαδες” από τους “πατριώτες” και τους “κοινωνικούς αγωνιστές” και συντέλεσαν στην κοινωνική ρήξη κατά την περίοδο του “Αντιμνημονίου”.
ΟΤΑΝ ΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ, εκπαιδεύονται στη χρήση ενός εργαλείου με τεράστια ισχύ (Διαδίκτυο) με τέτοιο τρόπο υπό αυτές τις συνθήκες, απλά αρκείσαι στο να θερίσεις ότι σπέρνεις. Πλέον ο ανώνυμος χρήστης της διπλανής πόρτας, βγάζει τα απωθημένα του, και εκτελεί συνειδήσεις.
Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ του κάθε πολίτη είναι τεράστια. Ακόμα πιο μεγάλη είναι η ευθύνη των ανθρώπων στα ΜΜΕ, οι οποίοι καλούνται εκ του Νόμου αλλά και εκ της κοινής λογικής, να τηρούν τη στοιχειώδη δεοντολογία. Πέραν αυτού, συνίσταται ψυχραιμία κατά τη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων.
