Στην όμορφη χώρα που ζούμε, το πρόβλημα με τα διάφορα δημόσια έργα δεν είναι αν ολοκληρωθούν, κάποτε.
Πολλές φορές συμβαίνει κι αυτό.
Ολοκληρώνονται!
Κλασικό παράδειγμα το ΜΕΤΡΟ της Θεσσαλονίκης, που εγκαινιάζεται σήμερα, για το οποίο και για πολλά χρόνια ορισμένοι πίστευαν πως είναι απλώς… φήμη το ότι κατασκευάζεται, καθώς οι κάτοικοι της πόλης έβλεπαν μόνο λαμαρίνες σε κεντρικούς δρόμους, γέμιζαν σκόνη και μέχρι να φτάσουν στα σπίτια τους… άλλαζε η μέρα λόγω της κυκλοφοριακής συμφόρησης.
***
Το πρόβλημα, λοιπόν, με τα δημόσια έργα είναι μην και παρουσιάσουν κάποια φθορά ή βλάβη που πρέπει να αποκατασταθεί, ή να μην χρειαστεί να γίνει κάποια αναβάθμιση ή εκσυγχρονισμός τους.
Αυτό ναι, είναι ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!
***
Μια τέτοια περίπτωση είναι και το κολυμβητήριο της πόλης της Κοζάνης, το οποίο από το 2018 ανακατασκευάζεται; βελτιώνεται; εκσυγχρονίζεται;
Κάτι, τέλος πάντων γίνεται εκεί, αλλά σε λειτουργία δεν λέει να επανέλθει ακόμα!
Το σχετικό ρεπορτάζ της κ. Δέσποινας Αμαραντίδου που παρουσιάστηκε προχθές από την ΕΡΤ 3 και την εκπομπή της ΠΕΡΙΜΕΤΡΟΣ ήταν μια καλή ευκαιρία για να… ξαναθυμηθούν οι κάτοικοι της Κοζάνης πως εντός των ορίων της πόλης υπάρχει και ένα κολυμβητήριο! (σ. σ. όποιος θέλει μπορεί να δει το ρεπορτάζ χρησιμοποιώντας το https://e-ptolemeos.gr/kozani-argoun-oi-ergasies-kataskevis-tou-kolymvitiriou)
Διότι, όπως και να το δει κανείς, ακόμα και για τα δημόσια κτίρια ισχύει αυτό που λένε και για τα… μάτια.
Μάτια (σ. σ. βάλτε «κολυμβητήρια») που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται!
***
Και το κολυμβητήριο οι κάτοικοι της πόλης έχουν να το δουν να λειτουργεί εδώ και χρόνια.
Τόσα χρόνια που μπορεί να πει κανείς, χωρίς να κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ως υπερβολικός, πως σε λίγο καιρό μπορεί να περάσει και στη σφαίρα του… θρύλου, έτσι ώστε οι παλιότεροι να λένε στους νεότερους «κάποτε υπήρχε ένα κολυμβητήριο και στην Κοζάνη, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πού ακριβώς»!
***
Επειδή, λοιπόν, η ιστορική μνήμη είναι κάτι το σπουδαίο και το σημαντικό και πρέπει να διατηρείται πάντα ζωντανή, περνώντας από τη μια γενιά στην άλλη, μήπως θα έπρεπε οι αρμόδιοι ν’ αρχίσουν να διοργανώνουν επισκέψεις στο χώρο όπου εξακολουθεί να βρίσκεται το κολυμβητήριο;
Επισκέψεις, κατ’ αρχήν, των μαθητών των σχολείων προκειμένου να πειστούν πως η ύπαρξη κολυμβητηρίου δεν είναι ένας θρύλος που άκουσαν από τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους, οι οποίοι κάθε φορά που τους έλεγαν κάποιο παραμύθι για γοργόνες και ψάρια, θυμούνταν πως το υγρό στοιχείο υπήρχε κάποτε και στην πόλη τους και μάλιστα οι ίδιοι το είχαν χρησιμοποιήσει κιόλας.
***
Στη συνέχεια, επισκέψεις των ηλικιωμένων, για να τους δοθεί η δυνατότητα να θυμηθούν και να αναπολήσουν τις παλιές καλές μέρες, όταν έβαζαν στο σακίδιο τους το μαγιό, το σκουφάκι και την πετσέτα τους και έμπαιναν στο κολυμβητήριο για να βουτήξουν στα νερά του είτε ως αθλητές κάποιου εκ των συλλόγων της περιοχής, είτε τις ώρες που μπορούσε να το χρησιμοποιήσει το κοινό.
***
Ίσως σε κάποιους όλα αυτά να θεωρηθούν υπερβολικά ή ακόμα και περιττά, καθώς, όπως ειπώθηκε στο ρεπορτάζ της ΕΡΤ 3 το κολυμβητήριο θα είναι έτοιμο το Φεβρουάριο του 2026.
Μακάρι και θα είμαστε απ’ τους πρώτους που θα το χαρούν.
Αλλά υπάρχει ο εξής κίνδυνος.
Έχοντας συμπληρωθεί εννέα, περίπου, χρόνια από τότε που έκλεισε, αν μετράμε καλά, ίσως μόλις ανακοινωθεί ότι επαναλειτουργεί το κολυμβητήριο μπορεί κάποιοι να εκφράσουν την εύλογη απορία: «Γιατί, είχαμε κολυμβητήριο στην πόλη;»
***
Τέλος, υπάρχει ένας ακόμα κίνδυνος.
Ο προγραμματισμός είναι να παραδοθεί το Φλεβάρη μήνα.
Ο οποίος Φλεβάρης είναι ο προηγούμενος μήνας του Μάρτη.
Αν, λοιπόν, υπάρξει η παραμικρή καθυστέρηση και παραδοθεί Μάρτη, τότε και με δεδομένο πως στην Κοζάνη γελάνε το Μάρτη και όχι τον Απρίλη, η επανέναρξη του κολυμβητηρίου μπορεί να θεωρηθεί ως πρωτομαρτιάτικο αστείο!
