Η φράση ανήκει στον Πιερ Ντε Κουμπερτέν, αναβιωτή και πατέρα των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων και ιδρυτή της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Ο Κουμπερτέν μελετώντας την αρχαία ελληνική αγωνιστική παράδοση διέγνωσε την ανάγκη ο αθλητισμός να γίνει ξανά μέρος της παιδείας του ανθρώπου, αναπόσπαστος πυλώνας του εκπαιδευτικού ουμανισμού και του ειρηνικού διεθνισμού.
Τα παιδιά μεγαλώνουν και κάποια λοιπόν στιγμή γίνονται άντρες.. Και μιας και στερούμαστε διάολε νέους Κουμπερτέν οφείλουμε από τα μινιμαλιστικά μας παραδείγματα αθλητικής προσπάθειας να ξεδιαλύνουμε την ήρα από το στάρι. Τον Ολυμπισμό από τον υπερ-αθλητισμό, την αρχαιοελληνική αριστεία από την αριθμολαγνεία, την ισορροπία νου και σώματος από την εμπορευματοποίηση. Στο κλάμα του Γιαννιώτη στο Λονδίνο -που τέταρτος πια μονολογεί στην κάμερα ότι έφτασε τριανταδύο και δεν κατάφερε το ολυμπιακό μετάλλιο- εκεί είναι ο ολυμπισμός ή εσχάτως στο Ρίο στην απόσυρση της ένστασης για το χρυσό και στην αποδοχή των τυπολάγνων κανόνων (και ας το δικό του σώμα πέρασε πρώτο τον τερματισμό). Εκεί είναι ο νεο-Ολυμπισμός του ανδρός..
Εκεί που το Ολυμπιακό αξίωμα του “citius, altius, fortius” αποσυμβολίζεται και επανασυμβολίζεται στα μέτρα της ζωής. Το Ολυμπιακό χρέος λοιπόν του Γιαννιώτη και του κάθε Γιαννιώτη είναι να ξετυλίξει το μίτο της Αριάδνης που μόλις αξίως παρέλαβε. Να μάθει στο παιδί το citius (=πιο γρήγορα) όχι μόνο στο δρόμο αλλά και σε ταχύτητα αντίληψης και νοητικής εγρήγορσης, το altius όχι μόνο σε σχέση με έναν επιδιωκόμενο στόχο, αλλά και στην αναζήτηση και καθορισμό υψηλότερων προτύπων για το άτομο, που αγωνίζεται για την αυτό-ολοκλήρωσή του και το fortius να μην αναφέρεται μόνο στο «πιο δυνατά» ενός αθλητικού αγώνα, αλλά και στον αγώνα της ίδιας της ζωής.
Κάπου σήμερα ο Κουμπερτέν θα χαμογελάει με έναν Έλληνα αθλητή ήθους. Που χλεύασε τη λαγνεία των γραφειοκρατών για το χρυσό και αψήφισε το χρόνο (τριανταέξι ετών γαρ) για την περάτωση του ονείρου του. Που κατάλαβε και κατόπιν εξέπεμψε παιδευτικά ότι ο ολυμπισμός δεν μετριέται στα μέτρα των αθλητικών επιτευγμάτων αλλά στον άθλο της προσπάθειας υπέρβασης των ατομικών ορίων.
Και αυτό είναι το δαφνοστέφανο του ολυμπιονίκη.
Να οιστρηλατήσει σαν άλλος δάσκαλος νέες πορείες ζωής.
*Ο Δημήτριος Ζανδές είναι φιλόλογος
