Παρατηρούμε εδώ και μέρες μία συντονισμένη προσπάθεια ανθρώπων που κατ’ επάγγελμα ξεσηκώνουν τον κόσμο ώστε να εξασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση, να χρησιμοποιούν τη μέθοδο της επίκλησης στο συναίσθημα της κοινής γνώμης. Το συναίσθημα του κόσμου που επί δεκαετίες συνέδεσε τη ζωή του με τη λιγνιτική δραστηριότητα, είναι λογικό να είναι δυσάρεστα όταν βλέπουν εικόνες καταστροφής στα μηχανήματα με τα οποία είχαν συνδέσει την επαγγελματική τους πορεία.
Η περιοχή έχει πολύ σοβαρά προβλήματα λόγω της καθυστέρησης στη Οικονομία της Μετάβασης τα έτη 2012-2019, και του ελλείμματος αντανακλαστικών να δημιουργήσει το νέο μοντέλο παραγωγής που χρειάζεται εδώ και δύο δεκαετίες, από όταν δηλαδή άρχισε να πέφτει η συμμετοχή του λιγνίτη στο ενεργειακό μείγμα. Έπρεπε να είμαστε όλοι αυστηρά προσηλωμένοι σε αυτό το συλλογικό σκοπό, δυστυχώς όμως δεν αφήνουμε τον τόπο να πάει μπροστά και αποπροσανατολίζουμε την κοινωνία με την επίκληση στο συναίσθημα, με αλλότρια κίνητρα πολλές φορές.
Η ΔΕΗ έχει διάφορες ανάγκες σε τεχνικό και περιβαλλοντικό επίπεδο όπως για παράδειγμα να αποσύρει τους μη λειτουργικούς και σάπιους των 50 ετών καδοτροχούς. Μάλιστα δεν έχει μόνο ανάγκες, έχει και υποχρεώσεις γιατί οφείλει να “καθαρίσει” εδάφη στα οποία, είτε θα παραδώσει στη ΜΕΤΑΒΑΣΗ, είτε θα ξεδιπλώσει το δικό της επενδυτικό πλάνο. Είναι δυνατόν να επιτρέπουμε να αποπροσανατολίζεται η συζήτηση για τα αναπτυξιακά πράγματα με μία εσωτερική λειτουργία της ΔΕΗ;
Ο Γιάννης Καραβασίλης, ο Δήμος Εορδαίας, η ΠΕΔ, και οι άλλοι φορείς έχουν κάθε λόγο να προσπαθούν να να συγκρατούν το θέμα ψηλά στην επικαιρότητα διότι είναι πολιτικά πρόσωπα, διότι τους συμφέρει να φαίνονται φιλολαϊκοί, και διότι σε κάθε περίπτωση έχουν μπροστά τους εκλογές και χρειάζονται ένα αφήγημα. Εμείς όμως γιατί να συνεχίσουμε να ανεχόμαστε την μονοθεματική τους ατζέντα; Γιατί να συνεχίσουμε να ανεχόμαστε να μας επιβάλλουν να συζητάμε για το παρελθόν και όχι για το μέλλον; Φανταστείτε να φώναζαν με την ίδια ένταση για την αύξηση των ποσοστών επιδότησης στις κρατικές ενισχύσεις για τη δημιουργία νέων ιδιωτικών επενδύσεων. Δυστυχώς όμως, δεν θα έκαναν ποτέ κάτι τέτοιο, διότι δεν τους απασχολεί το μέγεθος της νέας οικονομίας της περιοχής.
Οι αυτοδιοικητικοί καλό είναι να ασχοληθούν μετά του οίκου τους, να ασχοληθούν με τα καθήκοντα που οι Δημότες και ο Καλλικράτης τους έχουν αναθέσει. Πρέπει δε, να τους προβληματίσει πολύ, η κακή ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών από τους Δήμους προς τους δημότες σε πολλές περιπτώσεις. Ας λύσουν πρώτα τα προβλήματα που οι ίδιοι οι Δήμοι δημιουργούν στους Δημότες, και μετά λύνουν και το Ενεργειακό. Και μετά, αφού έχουν λύσει το ενεργειακό, ας παρέμβουν και στα εσωτερικά της ΔΕΗ, ώστε να δώσουν ….τις σχετικές “εντολές” για το πως θα διαχειριστεί η Εταιρεία τον εξοπλισμό της..
Και επειδή πολύς λόγος γίνεται για τη ΔΕΗ, ένα σύγχρονο επιχειρηματικό θαύμα όπως αποτυπώνεται και στους πίνακες του Χρηματιστηρίου, και που ευτυχώς συνεχίζει να παραμένει στην περιοχή μας, παρά το γεγονός ότι εμείς δεν την θέλουμε: Σε πολλούς δεν αρέσει το μοντέλο διοίκησης του Στάσση, και προτιμούν τις εποχές που η Εταιρεία συνδιοικούνταν από τον κακώς νοούμενο συνδικαλισμό, τις εποχές που οι εταιρεία ήταν ξέφραγο αμπέλι και χρεοκόπησε, τις εποχές που η ΔΕΗ χρωστούσε δισεκατομμύρια στους προμηθευτές της και στις τεχνικές εταιρείες της περιοχής που υποστήριζαν τη λειτουργία της, τις εποχές που οι εργολαβικοι εργαζόμενοι ήταν ένα χρόνο απλήρωτοι και μετακόμιζαν κατά εκατοντάδες σε άλλες περιοχής της Ελλάδας, και σε όλα τα εργοτάξια του πλανήτη.
Πόσο περίεργο είναι ότι την εποχή της δυστοπίας για τη ΔΕΗ, η οποία ευτυχώς έχει περάσει ανεπιστρεπτί δεν είχε ανοίξει ρουθούνι από όλους αυτούς;
Πόσο περίεργο είναι, που ενώ ψάχνουμε επενδυτές με τα κιάλια, πολεμάμε λυσσαλέα έναν ενεργειακό κολοσσό που δεσμεύτηκε έναντι των μετόχων του, για την ανάπτυξη business plan ύψους έξι δισεκατομμυρίων ευρώ για τη Δυτική Μακεδονία;
Πόσο περίεργο είναι που ακόμα και ο πιο αδαής με μία απλή αναζήτηση στο Διαδίκτυο, καλών πρακτικών για την απόσυρση καδοτροχών σε χώρες της Κεντρικής Ευρώπης θα έβλεπε ότι χρησιμοποιούνται αντίστοιχες μέθοδοι;
Πόσο περίεργο είναι που απαιτούμε να παρατήσει η εταιρεία, το σύνολο των σάπιων καδοτροχών σε διάσπαρτες τοποθεσίες του ΛΚΔΜ;
Πόσο περίεργο είναι το ότι θέλουν να ξοδέψουμε εκατομμύρια ευρώ για τη συντήρηση και τη βαφή του συνόλου των παμπάλαιων καδοτροχών οι οποίοι είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναχρησιμοποιηθούν;
Πόσο περίεργο είναι να απαιτούν να αφήσουμε τους καδοτροχούς εκεί που είναι, να σαπίσουν, να πέσουν μόνοι τους με άγνωστες συνέπειες για το περιβάλλον και την ασφάλεια του χώρου;
Πόσο περίεργο είναι το ότι ενώ ο κόσμος, η τεχνολογία, και η κοινωνία προχωράει, θέλουν να μας αφήσουν κολλημένους στο παρελθόν; Και μάλιστα σε ένα παρελθόν που δεν έχει καμία επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική προοπτική;
Και τελικά πόσο περίεργο είναι να θέλουν να ληφθεί μία πολιτική απόφαση, να διατηρήσουμε λειτουργικές τις μονάδες, οι οποίες είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν μπορούν να δουλέψουν και να μπουν στο σύστημα;
Πόσο περίεργο είναι να προσπαθήσουμε να απαιτήσουμε να επιστρέψουμε σε ένα στάτους, όπου επειδή οι ΑΗΣ δεν μπορούν να μπουν στο σύστημα, να ικετεύουν οι Δήμαρχοι τον εκάστοτε Υπουργό Ενέργειας να ανοίξει τις Μονάδες κατά παρέκκλιση της Νομοθεσίας, για να λειτουργήσει η Τηλεθέρμανση και να αποφευχθεί η κοινωνική έκρηξη από το ότι θα παγώσουν 50.000 οικογένειες, όπως έγινε επί ΣΥΡΙΖΑ;
Πόσο περίεργο είναι απαιτούν οι αυτοδιοικητικοί, να πληρώνουν τη λειτουργικότητα των μονάδων που δεν δουλεύουν, είτε η μέτοχοι της ιδιοκτήτριας εταιρείας, είτε οι Έλληνες φορολογούμενοι; Αλήθεια, θα πλήρωνε ένας Δήμος τη λειτουργία μιας δημοτικής επιχείρησης που δεν θα προσέφερε καμία υπηρεσία στους Δημότες; Και αν ναι, με ποια κίνητρα;
Φτάνει πια, νομίζω ότι μας αξίζει να προσπεράσουμε αυτήν την παμπάλαια ρητορική και να προχωρήσουμε παρακάτω.
