Oμιλία του Μιχάλη Παπαδόπουλου στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επιτρέψτε μου να κάνω δύο σχόλια πριν ξεκινήσω την εισήγησή μου για τον Προϋπολογισμό.
Το πρώτο αφορά στην κ. Ρεπούση. Κυρία Ρεπούση, πραγματικά γνωρίζουμε τη στήριξή σας προς την Κυβέρνηση με τις ιδιορρυθμίες που έχετε και τις διαφορετικές απόψεις, αλλά έλεος πια! Νομίζω ότι είστε ανιστόρητη και συνεχίζετε να λέτε τις ίδιες αηδίες τις οποίες κάνατε στο Υπουργείο Παιδείας. Σαν πρόσφυγας από πατέρα από τη Σεβάστεια του Πόντου και μάνα από τα Βουρλά της Μικράς Ασίας δεν ανέχομαι να ακούω τέτοιες αηδίες μέσα στην ελληνική Βουλή. Και δεν γνωρίζει η κ. Ρεπούση ούτε καν την τουρκική αντεθνική αριστερή ιστοριογραφία η οποία χωρίς κανένα ταμπού καταγγέλλει ανοικτά τον Κεμάλ Ατατούρκ που μετά την αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων έπνιξε στο αίμα τα παράλια της Μικράς Ασίας.
Κυρία Ρεπούση, δεν έχουμε και δεν έχετε καμία ανάγκη να συγκαλύπτουμε τα εγκλήματα των Τούρκων. Έχετε άγνοια. Έχετε ημιμάθεια. Έχετε αχρειότητα. Οι Τούρκοι ιστορικοί εκφράζονται πλέον με πλήρη ελευθερία και λένε τα πράγματα με το όνομά τους. Λένε τα πράγματα τα αληθινά, λένε τα πράγματα που συνέβησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή. Έλεος πια!
Δεύτερη παρατήρηση. Έχουν περάσει περίπου οκτώ ώρες από τότε που ακούσαμε την ομιλία του κ. Παναγούλη. Πέρασαν δεκάδες ομιλητές από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν άκουσα από κανέναν να σχολιάσει την άλλη αχρειότητα του κ. Παναγούλη.
Κυρίες και κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα καταφέρατε κάτι πολύ σημαντικό, στις τόσες συνιστώσες που έχετε να αποκτήσετε άλλη μία, τη συνιστώσα του μίσους. Και βλέπω ότι σας χαροποιεί.
Αγαπητοί συνάδελφοι, να μπω επί της ουσίας. Θεωρώ ότι είναι μεγάλη ευκαιρία για την πατρίδα μας τώρα. Τώρα πρέπει εμείς –και όταν λέω εμείς εννοώ όλοι οι Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου- να κάνουμε τη μεγάλη ανατροπή, να κάνουμε την πραγματική αλλαγή που χρειάζεται, να απεμπλακούμε από τις αδικίες, τις παθογένειες του παρελθόντος που όλα αυτά οδήγησαν τη χώρα μας και έναν αξιοπρεπή λαό στην κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα. τώρα, Μετά από ένα σημαντικό βήμα που έγινε προχθές πρέπει να σταθεροποιήσουμε το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον ώστε να ξαναμπούμε πάλι στο δρόμο της αξιοπρέπειας και της δημιουργίας. Πρέπει να συγχρονίσουμε ως κυβερνητικοί εταίροι, όσους αφορά αυτό, το βηματισμό μας και να φέρουμε συγκεκριμένα αποτελέσματα στην κυβερνητική μας δράση, να αλλάξουμε τη στρεβλή εικόνα της Μεταπολίτευσης, ότι οι πολιτικοί κάνουν θαύματα ή έχουν ένα μαγικό ραβδί, ότι είναι απατεώνες όλοι και ότι είναι κλέφτες, να δώσουμε στον ελληνικό λαό την πραγματική εικόνα που ισχύει. Δυστυχώς όμως και σε αυτό δεν βλέπω να συναινούμε όλες οι πτέρυγες της Βουλής, κάποιοι και κάποιες κρατώντας μόνο τη λογική των μικροκομματικών οφελών που θέλουν να αποκομίσουν ή σε μία τελείως διαφορετική λογική.
Ο Προϋπολογισμός του 2013 θεωρώ ότι είναι μάλλον ο πιο κρίσιμος της νεότερης ιστορίας μας. θεωρώ ότι είναι ένας Προϋπολογισμός ο οποίος θα κρίνει αν η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρώπη, στην πρώτη γραμμή της Ευρώπης ή αν θα τεθεί εκτός. Είναι επομένως μια πολιτική απόφαση για τη νέα εποχή στη χώρα μας. Η ψήφιση του Προϋπολογισμού θα στείλει ηχηρά μηνύματα και στο εσωτερικό, στην ελληνική κοινωνία αλλά κυρίως στους θεσμικούς μας εταίρους οι οποίοι είναι δύσπιστοι, αναζητούν πολλές φορές εύκολα προσχήματα εναντίον μας και κάποιοι από αυτούς παίζουν με τις αντοχές των πολιτών και της ελληνικής κοινωνίας αλλά και με τις αντοχές της Κυβέρνησης.
Νομίζω ότι χρειάζονται μία ηχηρή απάντηση.
Η ελληνική οικονομία προσωπικά πιστεύω ότι ακόμα είναι ζωντανή, εκσυγχρονίζεται και προσπαθεί να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον.
Εμείς, λοιπόν, αγαπητοί συνάδελφοι, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να στερήσουμε την ελπίδα από ένα μεγάλο –ίσως το μεγαλύτερο- κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο.
Κύρια εμπόδια για την ανάπτυξη της οικονομίας μας είναι το χρέος και το έλλειμμα. Το χρέος ως συνέπεια μιας λάθος πολιτικής συνδέεται με την αναποτελεσματικότητα του κράτους, την εξυπηρέτηση συντεχνιών, τη διαμόρφωση ειδικών προνομίων, την αλόγιστη σπατάλη.
Και, όμως, το χρέος σήμερα είναι το μικρότερο πρόβλημα. Το πραγματικό πρόβλημα είναι το έλλειμμα και κυρίως το πρωτογενές έλλειμμα. Διότι, η συνέχιση ύπαρξης ελλείμματος κάνει απαραίτητο το δανεισμό και άρα αυξάνει το χρέος.
Τι κάνει, λοιπόν, ο προϋπολογισμός σήμερα αυτός; Κάνει αυτό, το οποίο χρειάζεται η χώρα: Προσπαθεί με κάθε τρόπο –και εγώ πιστεύω ότι θα τα καταφέρει, αλλά για να τα καταφέρει χρειάζεται η βοήθεια όλων μας- να μειώσει το έλλειμμα. Διότι, η συνεχής ύπαρξη του ελλείμματος κάνει απαραίτητο το δανεισμό και άρα αυξάνει το χρέος, διότι μας κάνει ευάλωτους στις απαιτήσεις των δανειστών. Είναι λογικό αυτό.
Οι λογικές που ακούγονται σήμερα για τη μείωση, για κατάργηση, για εξαγορά, για κούρεμα, για απομείωση μέρους του χρέους και άλλα τινά, νομίζω ότι είναι ανεύθυνη ηρωισμοί, οι οποίοι δεν πρόκειται να φέρουν κανένα αποτέλεσμα.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει τα κόμματα να αναλογιστούν τις ευθύνες τους. Θα πρέπει να παύσει η Αντιπολίτευση να στέκεται απέναντι σε αυτήν την εθνική προσπάθεια. Αν δεν μπορεί να είναι δίπλα, αν δεν θέλει να είναι δίπλα, να μην είναι απέναντι. Διότι είναι απέναντι και το είδαμε αυτό.
Η Αντιπολίτευση είναι απέναντι προστατεύοντας αδιακρίτως όλα τα συντεχνιακά συμφέροντα. Είναι σαν μία κλώσα, η οποία καλύπτει στα φτερά της όλες τις παθογένειες του παρελθόντος και τις εκφράσεις τους επωάζοντας την καταστροφή της χώρας. Αυτό κάνει σήμερα. Και αυτό το κάνει και η Αντιπολίτευση γενικότερα, όχι μόνο η Αξιωματική. Από αυτό εξαρτάται το ΚΚΕ, το οποίο είναι σταθερό στις απόψεις του.
Θα χρειαστώ ένα λεπτό, κύριε Πρόεδρε, και τελειώνω.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η σπορά του φόβου, τον οποίο δημιουργεί ο ΣΥΡΙΖΑ στους ξένους επενδυτές μέσα από τη συνέντευξη του Προέδρου του δεν είναι τίποτα παραπάνω από το ότι ο Πρόεδρος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης το μόνο που κάνει είναι να αντιγράφει τους Παπανδρέου. Αντιγράφει τον Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στις κινήσεις του, στις υποσχέσεις του, στα «θα» τα οποία τάζει. Αντιγράφει και τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος εξευτέλιζε τη χώρα μας στο εξωτερικό. Αυτό συνεχίζει να κάνει.
Θέλω να θυμίσω στο ΣΥΡΙΖΑ ότι σαν χθες έπεσε το τείχος του Βερολίνου και μαζί με αυτό η πολιτική και η πρακτική του μαρξισμού. Εσείς σήμερα μετά από είκοσι τρία χρόνια θέλετε να φέρετε τη χώρα πάλι στον απομονωτισμό. Μη χτίζετε, κυρίες και κύριοι, σε γυάλινους πύργους πάνω στον πόνο των ανθρώπων, που βρίσκονται αντιμέτωποι ξαφνικά με τη βία και με το φάσμα της φτώχειας.
Έχετε την εντύπωση, αγαπητοί συνάδελφοι, ότι εμείς όλοι συμφωνούμε με τα μέτρα; Κανείς δεν συμφωνεί. Έχετε την εντύπωση ότι θέλουμε ο ελληνικός λαός να υποφέρει; Κανείς δεν συμφωνεί.
Η μάνα μου η μακαρίτισσα, αυτή που σας έλεγα από τα Βουρλά από τη Σμύρνη, ξέρετε τι έλεγε; Οι άδειοι τενεκέδες κάνουν φασαρία, οι γεμάτοι δεν κάνουν φασαρία.
Ολοκληρώνω σε ένα λεπτό, κύριε Πρόεδρε.
Τελειώνοντας, λοιπόν, θα σας πω το εξής: Εμείς στηρίζουμε την Κυβέρνηση εθνικής ανάγκης. Δίνουμε την ψήφο εμπιστοσύνη μας, αλλά δεν συμφωνούμε με όλα αυτά που γίνονται. Έχουμε τις διαφωνίες μας, έχουμε τις ενστάσεις μας.
Ειδικά εγώ από το νομό τον οποίο προέρχομαι, από το Νομό Κοζάνης, ένα νομό με τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας, ζω στο πετσί μου τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος.
Αυτό, όμως, που θέλω να πω είναι ότι αν δεν στηρίξουμε την Κυβέρνηση αυτή, εάν δεν ψηφίσουμε τον Προϋπολογισμό αυτό, το μόνο που μπορούμε να καταφέρουμε είναι ότι όλα αυτά που θα συμβούν είναι σε βάρος του ελληνικού λαού.
Εμείς, λοιπόν, δεν παίξαμε ποτέ με κανέναν και δεν θα παίξουμε ποτέ από εδώ και πέρα, γιατί πιστεύουμε ότι ο λαός καταλαβαίνει, υποφέρει, αλλά έχει μία ελπίδα. Εμείς την ελπίδα αυτή την οποία έχει θα του τη δώσουμε.
Στην πολιτική μου πορεία επέλεγα πάντα να είμαι ωφέλιμος και χρήσιμος για την πατρίδα μου και τους συμπολίτες παρά αρεστός και καλός το ίδιο θα κάνω και σήμερα.
Γι αυτό ψηφίζω τον Προϋπολογισμό, πιστεύοντας και ελπίζοντας ότι θα φέρει ένα καλύτερο αύριο στην χώρα μας.