Βρίσκεσαι σε υψόμετρο 1.350 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Βίτσι. Σε περιβάλλουν πυκνά δάση από οξιές, ενώ γύρω σου βλέπεις έναν οικισμό-αριστούργημα.
Θαυμάζεις και σκέφτεσαι ότι το να πεις για ακόμα μία φορά πόσο ωραίο είναι το Νυμφαίο, μοιάζει κοινοτοπία: εδώ και χρόνια, άλλωστε, όλη η Ελλάδα ακούει γι’ αυτό το χωριό των 132 κατοίκων που εντοπίζεται στο νότιο άκρο της περιφερειακής ενότητας Φλώρινας και κηρύχθηκε κι επίσημα ως διατηρητέος παραδοσιακός οικισμός, το 1978. Η αναβίωσή του έχει πάρει και ξαναπάρει δημοσιότητα. Τα δε ρεπορτάζ μετριούνται σε εκατοντάδες, ενώ οι επισκέπτες σε χιλιάδες.
Ακόμη κι έτσι, βέβαια, δεν γίνεται παρά να ξαναμιλήσεις γι’ αυτόν τον εξαιρετικό προορισμό, όσες φορές κι αν τον επισκεφθείς, μιας και κάθε εποχή του χρόνου δείχνει διαφορετικός. Ακόμα κι αν μείνεις στους εντυπωσιακούς του ξενώνες για ένα μόνο Σαββατοκύριακο, απολαμβάνοντας τις βόλτες στο χωριό και στα γύρω μονοπάτια –μέσα στη γενναιόδωρη φύση– «γεμίζεις μπαταρίες» για πολλές ημέρες.
Ένα χωριό που θύμιζε πρωτεύουσα της Ευρώπης
Την αλλοτινή λάμψη του Νυμφαίου συνοψίζει η φράση ενός Γερμανού καθηγητή του 1889 ότι «δεν είχε να ζηλέψει τίποτε από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες». Σύμφωνα με την παράδοση, οικισμός υπήρχε στην περιοχή ήδη από τον 14ο αιώνα. Αρχικά ονομάστηκε Νιβεάστα, μετά από μια περίοδο επιθέσεων Αρβανιτών έγινε Νέβεσκα και το 1927 μετονομάστηκε σε Νυμφαίο. Η μεγάλη οικονομική άνθιση διήρκεσε κυρίως από τον 19ο αιώνα μέχρι τον Μεσοπόλεμο, όταν οι κάτοικοι διακρίθηκαν για το επιχειρηματικό τους δαιμόνιο. Ήταν αρχικά κυρατζήδες, φραγκοράφτες, βαφείς, αλλά κυρίως χρυσικοί. Από τα τέλη του 17ου αιώνα, επίσης, εγκαταστάθηκαν Βλάχοι αργυροχρυσοχόοι και για τρεις αιώνες το Νυμφαίο έγινε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα αργυροχρυσοχοΐας στα Βαλκάνια.
Το χρυσάφι ερχόταν από την Αίγυπτο και το ασήμι από την Ευρώπη. Οι δε Νυμφαιώτες ταξίδευαν στα Βαλκάνια, στη Ρωσία και σε όλα τα νησιά της Ελλάδας, πουλούσαν τα δημιουργήματά τους κι άνοιγαν μαγαζιά στο εξωτερικό. Έτσι, η συντεχνία των χρυσοχόων έγινε πολύ ισχυρή. Αργότερα πολλοί ασχολήθηκαν με το εμπόριο καπνού και βαμβακιού, στήνοντας επιχειρήσεις στις καπναγορές του Αμβούργου, του Λονδίνου, της Βιέννης και της Στοκχόλμης, όπου έφτιαξαν τεράστιες περιουσίες. Οι πλούσιες οικογένειες άφησαν λοιπόν το στίγμα τους, όχι μόνο στην ιστορία, αλλά και στην αρχιτεκτονική του τόπου, τον οποίον στήριξαν με σημαντικές δωρεές και ευεργεσίες. Το 1930 άρχισε η παρακμή του χωριού, στην οποία έπαιξαν ρόλο το οικονομικό Κραχ του 1929 και αργότερα ο Εμφύλιος Πόλεμος. Πολλά σπίτια καταστράφηκαν και το Νυμφαίο έμεινε, σταδιακά, με ελάχιστους κατοίκους.
διαβάστε περισσότερα https://www.travel.gr/
