Σαν σήμερα μας άφησε χρόνους, ο όχι ακριβώς πολυχρονεμένος (1881-1938), γενοκτόνος ή εθνοκαθαρτής (διαλέξτε όποιο επίθετο προτιμάτε) Κεμάλ. Η ιστορία του, έχει γραφτεί με μια σειρά από χαλκευμένες «πληροφορίες», απαραίτητες για το εθνικό αφήγημα της σύγχρονης Τουρκίας. Φυσικά για ένα τέτοιο πρόσωπο θα μπορούσαν να γραφτούν και έχουν γραφτεί τόμοι βιβλίων. Εμείς θα επιχειρήσουμε να επικεντρώσουμε σε ορισμένα λιγότερο γνωστά βασικά σημεία.
Το πραγματικό του όνομα ή τουλάχιστον εκείνο το οποίο έλαβε από την οικογένειά του, ήταν Ali Rıza oğlu Mustafa. Άλλοι λένε πως ο πατέρας του ήταν αλβανικής καταγωγής μουσουλμάνος αξιωματικός, αστυφύλακας ή χωροφύλακας, με καταγωγή από το εξισλαμισμένο χωριό Kodžadžik (πρώην Svetigrad σήμερα στην επικράτεια των Σκοπίων, στα σύνορα με την Αλβανία). Φαίνεται, πάντως, πως ο ίδιος γεννήθηκε σε ένα χωριό του Λαγκαδά, το οποίο οι Τούρκοι αποκαλούσαν Sariyar και έχει μεταφερθεί σήμερα 5 χλμ μακριά, γνωστό, πλέον, ως «Χρυσαυγή». Τα περί γέννησης του στη Θεσσαλονίκη, είναι σανοτροφή. Ωστόσο υποθέτω πως δεν ξεκίνησε όλο αυτό σκόπιμα. Οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες με την ανταλλαγή του 1923-1924, κατέφυγαν στο Τούρκικο Κράτος, όπου είχαν κάκιστη αντιμετώπιση, από τους ντόπιους Τούρκους. Σε πολλές σχετικές μαρτυρίες τις οποίες έχω εντοπίσει, η κλασσική αντίδραση των εκ Μακεδονίας προσφύγων στον ρατσισμό τον οποίο βίωναν, ήταν «είμαι από τη Θεσσαλονίκη, την πατρίδα του Κεμάλ». Μάλλον έτσι έμεινε αυτό. Στην πορεία, βέβαια, χρησιμοποιήθηκε για άθλιους νέο-οθωμανικούς σκοπούς, καλή ώρα στα Σεπτεμβριανά του 1955.
Το όνομα Atatürk το έλαβε πολύ αργότερα, στα πλαίσια μιας άλλης αθλιότητας. Με τον ίδιο ηγέτη της Τουρκίας έως το τέλος του, θεσπίσθηκε το 1934 μια ακόμα φασιστική νομοθεσία, πρότυπο για άλλους γενοκτόνους, όπως π.χ. ο Γιόζεφ Τίτο. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Νόμο 2525 του 1934, προωθήθηκε η αλλαγή των επιθέτων. Με αυτό τον τρόπο, ειδικά οι πρόσφυγες (οι οποίοι ούτως ή άλλως ήταν έστω και στα χαρτιά, μουσουλμάνοι). όφειλαν να αλλάξουν επίθετα και να επιλέξουν εντός 2 ετών νέα, τα οποία έπρεπε να πληρούν τις κεμαλικές προϋποθέσεις. Έτσι σχεδόν κανείς απόγονος πρόσφυγα σήμερα, δεν διατηρεί το επίθετο το οποίο είχε προ της ανταλλαγής. Όποιος δεν το έκανε, είχε την εξής βασική επίπτωση: δεν μπορούσε να έχει δική του επιχείρηση και μπορούσε να εργαστεί σε επιχείρηση απομακρυσμένη. Με ειδικό άρθρο του Νόμου, το «Atatürk» προστέθηκε στο ονοματεπώνυμο του Κεμάλ και απαγορεύθηκε να το φέρει άλλος. Αυτό το ίδιο έτος κατά το οποίο ευτύχησε, να τον προτείνει ο «εθνάρχης» και ρατσιστής με δημόσια πρωτοσέλιδα άρθρα αντισημίτης Ελευθέριος Βενιζέλος, για το Νόμπελ Ειρήνης.
Ως προς την καταγωγή, έχει υποστηριχθεί και από τουρκολόγους, πως ο Κεμάλ προέρχονταν από τους λεγομένους Ντονμέδες, μια κατηγορία εξισλαμισθέντων Εβραίων της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι είχαν δεχθεί ως Μεσσία τον εκ Σμύρνης ψευδο-Μεσσία Shabtai Zvi, κυρίως την περίοδο 1651-1686. Ανεξάρτητα από το τι τελικά ισχύει, ο ίδιος ο Κεμάλ, δήλωνε Γιουρούκος, επί της ουσίας εξισλαμισμένος Μικρασιάτης μισιονάριος της Μακεδονίας. Φορούσε στολές Γενιτσάρων, οι οποίοι στη πλειοψηφία τους προέρχονταν από το παιδομάζωμα των Ελλήνων. Προωθούνταν κυρίως ως στρατιωτικά στελέχη, αποκομμένοι από τους γονείς τους, τις πραγματικές τους ρίζες. Προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία πως και Τούρκος δεν ήταν ο Κεμάλ και το γνώριζε. Φαίνεται και από το γεγονός, πως δεν είχε βαθιά ισλαμική παιδεία. Έκανε ότι μπορούσε, για να εντάξει την γυναίκα στη νεοτουρκική παιδεία και κοινωνία. Απαγόρεψε ισλαμικά ενδύματα και πολέμησε πολλές επιβιώσεις της οθωμανικής εποχής. Μισείται έως σήμερα από τους Ισλαμιστές, είναι όμως και ο λόγος, για τον οποίο επιβίωσε ισχυρό το ουδεμία σχέση με δημοκρατία τουρκικό κράτος.
Συνεργάσθηκε με τους πρωτεργάτες της Οκτωβριανής Επανάστασης. Κάτι το οποίο εξηγεί την αγάπη την οποία τον έχουν μέχρι σήμερα διάφοροι αριστεροί, κυρίως, όμως εθνομηδενιστές. Έγραφε ο γ. γ. του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης, στο Ριζοσπάστη (φ. 12-07-1935) «Αν δεν νικιόμασταν στη Mικρασία, η Τουρκία θα ήταν σήμερα πεθαμένη και μεις μεγάλη Ελλάδα!! Τη «λευτεριά» μας θα τη στηρίζαμε στην υποδούλωση του Τουρκικού λαού! Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούομε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μικρασία πήγε όχι ως εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των Εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγανε αυτού όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στο Τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο… …Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία, μα στρεφότανε και ενάντια στα ζωτικότατα συμφέροντα του Ελληνικού λαού. Γι αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία μα και την επιδιώξαμε»
Στα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου, κατά τα οποία ο Κεμάλ υπηρέτησε ως επιτελικός σε διάφορα μέτωπα (1914-1918), εφαρμόσθηκαν τα τραγικά Amele Taburlari. Είχαν με νόμο επιβληθεί φορολογίες 50% στους μη μουσουλμάνους πολίτες του τουρκικού κράτους και 25% στους Ντονμέδες. Οι περισσότεροι μη έχοντας να πληρώσουν, οδηγήθηκαν ως χρεοφειλέτες σε αυτά τα τάγματα καταναγκαστικής εργασίας ή μάλλον θανάτου: η πλειοψηφία όσων οδηγήθηκαν σε αυτά δεν επέζησε. Τα θύματα υπολογίζονται σε 400.000 ή και περισσότερα.
Στα ίδια χρόνια δρομολογήθηκε η γενοκτονία των Αρμενίων, με επίσημη αρχή της 2ης αρμενικής γενοκτονίας (είχε προηγηθεί αυτή του 1894-1896), την 24η Απριλίου του 1915. Τα θύματα αυτής, κυμαίνονται μεταξύ 600.000 και 1.500.000.
Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, οργανώθηκε την περίοδο 1914-1923, με τα θύματα αμάχους και αντάρτες, να υπολογίζονται σε κάτι λιγότερο από 400.000. Η σημερινή τουρκική δημοκρατία επαίρεται να εορτάζει την 19η Μαΐου, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο, από τα γενέθλια του Κεμάλ και την αποβίβασή του στην Σαμψούντα του Πόντου, το 1919. Από την μικρασιατική καταστροφή, ας θυμηθούμε στιγμές από τα Βουρλά ή την εντολή να κάψουν την Σμύρνη, όταν ο άνεμος φύσηξε λίγες μέρες μετά την κατάληψη της πόλης, προς το λιμάνι των συνωστισμένων Ελλήνων και Αρμενιών. Είχε πεθυμήσει, έλεγε, τα καλαμαράκια της Σμύρνης. Οπότε έσφαξε και έκαψε πολλούς αμάχους.
Ο Κεμάλ ευτύχησε, βέβαια, να αποτελέσει το πρότυπο του Χίτλερ, όταν στη δεκαετία του 30΄ ο Αδόλφος ακολουθούσε την «φιλοσοφία του», για τον τρόπο που «τακτοποίησε» το ελληνικό και αρμενικό ζήτημα. Δεν θα περάσει κανένα δικαστήριο, καμία Χάγη, για εγκλήματα πολέμου. Όπως βέβαια και εκατοντάδες χιλιάδες αθώοι, οι οποίοι εκτελέσθηκαν χωρίς καμία δίκη, για ποιο λόγο άλλωστε; Όμως αυτού το σώμα αναπαύεται σε μαυσωλείο, ενώ οι περισσότεροι από τα θύματά του, σε ομαδικούς τάφους ή και άταφοι. Ένα γενοκτόνο, τον οποίο η UNESCO τίμησε το 1981, ανακηρύσσοντας εκείνο το έτος, ως «Atatürk Year in the World». Για την ψυχή του δεν ξέρω, όμως η Ιστορία αλλιώς γράφεται για τους νικητές.
