Η ομάδα θεάτρου του Μικρασιατικού Συλλόγου Πτολεμαΐδας εμπνεύστηκε από το βιβλίο Μomo του Μιχαέλ Έντε, που κυκλοφόρησε στην Γερμανία το 1973 και θεωρήθηκε ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του 20ου αιώνα. Παρόλο που οι ηθοποιοί ήταν ερασιτέχνες, κατάφεραν να πετύχουν ένα άρτιο αποτέλεσμα, μετά από πολύ κόπο, δίνοντας πνοή στο έργο του Μιχαέλ Έντε.
Ένα κορίτσι, η Momo, ζει σε ένα θέατρο ενός μικρού χωριού. Το χάρισμά της, να ακούει τα προβλήματα των υπολοίπων, την κάνει ξεχωριστή στις καρδιές των ανθρώπων του χωριού, δημιουργώντας έτσι στενές φιλίες. Ωστόσο μια απρόσμενη απειλή έρχεται να χαλάσει την αθωότητα όλων και να ταρακουνήσει την καθημερινότητα του χωριού. Οι Γκρίζοι Κύριοι εμφανίζονται για να εξαπατήσουν και να κλέψουν τον προσωπικό χρόνο των κατοίκων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την προσπάθεια των κατοίκων να αποταμιεύουν χρόνο αποφεύγοντας τις ανθρώπινες σχέσεις, καθώς και να απορροφώνται από τις δουλειές τους χάνοντας την πραγματική ουσία της ζωής. Η παραπάνω διαπίστωση αποτελεί και το νόημα ολόκληρης της παράστασης, η οποία ολοκληρώνεται με την ήττα των Γκρίζων Κυρίων και την λύτρωση της πρωταγωνίστριας, καθώς και όλου του χωριού.
Γενικά θα μπορούσαμε να πούμε πως η παράσταση αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό την σύγχρονη πραγματικότητα, όπου ωθούμε τους εαυτούς μας στα όρια ξεχνώντας την κοινωνική, ανθρώπινη πλευρά μας, η οποία αποζητά απλά λίγη συντροφιά. Αυτό όμως συμβαίνει λόγω της πεποίθησης που έχουμε ότι, αν δουλέψουμε πολύ σκληρά τώρα, θα ξεκουραστούμε αργότερα στο μέλλον, κάτι για το οποίο δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Έτσι ξεχνάμε την αξία που έχει το παρόν και αφήνουμε την ευτυχία μας, τις σχέσεις μας και ίσως την ίδια μας την ψυχή στο άγνωστο και ασαφές μέλλον. Οι στιγμές της ζωής μας παύουν να είναι ιδιαίτερες αναμνήσεις με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, αλλά αποτελούν απλά μία συνεχής καταμέτρηση του χρόνου που μας απομένει. Επιπλέον με τον τρόπο αυτό χάνουμε τον αυθορμητισμό μας, που αποτελεί πηγή ζωντάνιας. Ωστόσο η εικόνα αυτή αποτελεί γνώρισμα και παλαιότερων εποχών, συνεπώς θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε το έργο αυτό διαχρονικό. Τέλος θα μπορούσαμε να πούμε ότι, φεύγοντας από την παράσταση, προβληματιστήκαμε για τον τρόπο με τον οποίο διαχειριζόμαστε τον χρόνο μας και θέτουμε τις προτεραιότητες μας.
Δοξάκη Μαρία
Σακελλάρη Πελαγία
μαθήτριες Γ’ Γυμνασίου
