Με αφορμή την εορτή των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, η Ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας αναδεικνύει, μέσα από τη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου, την αγάπη ως το ύψιστο αγαθό και την κορυφαία αρετή στη ζωή του ανθρώπου. Ένα μήνυμα διαχρονικό, που υπενθυμίζει ότι η αληθινή αγάπη δεν περιορίζεται στα λόγια, αλλά εκφράζεται με την προσφορά, τη συγχώρεση, την ταπεινότητα και τη θυσία για τον συνάνθρωπο.
Κήρυγμα Κυριακής 1 Νοεμβρίου 2026 στο Αποστολικό Ανάγνωσμα:
Πολλοί αναρωτιόμαστε: Ποιο είναι το ύψιστο αγαθό; Σ’ αυτό το ερώτημα απαντά ο Απόστολος Παύλος, με αφορμή την εορτή των Αγίων Αναργύρων ιατρών Κοσμά και Δαμιανού, οι οποίοι τα έδωσαν όλα από αγάπη προς τους ανθρώπους. Το ύψιστο αγαθό είναι η αγάπη. Την αγάπη αναλύει ο Απόστολος στην περικοπή που ακούμε κατά την εορτή αυτών των Αγίων.
Πρώτα συγκρίνει την αγάπη με άλλα αγαθά, που όλοι εκτιμούμε. Τη συγκρίνει με τη γλωσσολαλία, την προφητεία, την πίστη και την ελεημοσύνη.
Η αγάπη είναι ανώτερη από τη γλωσσολαλία. Ένας μπορεί να γνωρίζει τις γλώσσες όλου του κόσμου, ακόμη και των αγγέλων. Μπορεί να έχει το ζηλευτό χάρισμα, τη δύναμη του λόγου, και να παίζει τις ψυχές των ανθρώπων. Αλλά χωρίς αγάπη, η οποία είναι η παγκόσμια γλώσσα, μοιάζει με χάλκινο αντικείμενο, που βουίζει, ή με τύμπανο, που βγάζει ήχο χωρίς σημασία.
Η αγάπη είναι ανώτερη από την προφητεία και τη γνώση, ώστε να γνωρίζει κάποιος ακόμη και κάθε τι που έχει σχέση με τη θεία Οικονομία· ανώτερη από την πίστη, ανώτερη από την ελεημοσύνη.
Άραγε γιατί η αγάπη είναι ανώτερη από την πίστη, που ο Κύριος είπε ότι, αν την έχουμε, μπορούμε ακόμη και βουνά να μετακινούμε; Γιατί η πίστη μάς φέρνει σε άμεση σχέση με τον Θεό, να μοιάσουμε με τον Θεό, ο οποίος είναι Αγάπη. Η πίστη, λοιπόν, είναι το μέσον. Η αγάπη, ο σκοπός μας. Άρα η αγάπη είναι ανώτερη από την πίστη.
Η αγάπη, όμως, είναι ανώτερη και από την ελεημοσύνη. Μα είναι δυνατό να ελεούμε και να μην αγαπάμε; Βεβαίως. Πόσοι ελεούν μόνο και μόνο για να απαλλαγούν από κάποιους ενοχλητικούς ή για να αποσπάσουν τον έπαινο των ανθρώπων! Χωρίς αγάπη δεν έχουμε κανένα όφελος, ακόμη και αν διαθέσουμε όλα τα υπάρχοντά μας, για να θρέψουμε τους φτωχούς. Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που θυσιάζουν τον εαυτό τους. Αν όμως ρίχνουν το σώμα τους στη φωτιά και δεν αγαπούν, η θυσία τους δεν ωφελεί καθόλου.
Στη συνέχεια ο Απόστολος αναλύει την αγάπη, που είναι πράγμα σύνθετο.
Όποιος αγαπά έχει μακροθυμία. Έχει «μεγάλη καρδιά», όπως λέμε. Έχει υπομονή. Συγχωρεί όλα τα πταίσματα των άλλων και τα βυθίζει μέσα στο πέλαγος της δικής του αγάπης. Λησμονεί τις αδικίες, τις κακίες, τις συκοφαντίες των άλλων. Με γαλήνη και πραότητα αγκαλιάζει όσους του φταίνε. Καρτερεί, υπομένει, ανέχεται τα πάντα.
Η αγάπη έχει καλοσύνη. Μόνο το καλό κάνει στους άλλους. Μία φορά θα περάσουμε από αυτόν τον κόσμο. Όποιο καλό μπορούμε να κάνουμε, ας το κάνουμε τώρα.
Όποιος αγαπά, δεν ζηλεύει. Η ζήλεια είναι συναίσθημα άρρωστο. Αυτός που αγαπά, πάντοτε επιδιώκει το καλό του άλλου. Όποιος αγαπά, χαίρεται για την πρόοδο του συνανθρώπου του. Λογαριάζει δική του την επιτυχία του άλλου, ακόμη και του εχθρού του.
Αυτός που αγαπά, δεν καυχιέται για τον εαυτό του· η υπερηφάνεια δεν τον φουσκώνει. Παραμένει ταπεινός. Ξεχνά ό,τι καλό κάνει. Η ταπεινοφροσύνη τον στολίζει. Γίνεται μιμητής του Κυρίου, ο οποίος ταπεινώθηκε και από ύψιστος Θεός έγινε ταπεινός άνθρωπος. Ο Χριστός μπήκε στον κόσμο μας από την πόρτα της φάτνης και βγήκε από την πόρτα του Σταυρού.
Όποιος αγαπά, δεν κάνει τίποτε άσχημο. Έχει ευγένεια στους τρόπους του, στη συμπεριφορά του. Όποιος είναι πραγματικά ευγενής, είναι αδύνατο να κάνει κάποια πράξη άσχημη, κάποια αγένεια.
Η αγάπη δεν αγαπά το κέρδος της. Δεν επιζητεί τα συμφέροντά της. Όλοι έχουμε δικαιώματα. Αλλά μπορεί να έρθει ώρα που οφείλουμε να ασκήσουμε το μεγαλύτερο δικαίωμά μας: Να παραχωρήσουμε τα δικαιώματά μας. Είναι πολύ μεγάλη η θυσία να θυσιάζουμε τα δικαιώματά μας, να μη κυνηγάμε τι δικαιούμαστε. Τα πράγματα δεν είναι μεγάλα από μόνα τους. Το πιο μεγάλο πράγμα στον κόσμο είναι να αγαπάμε χωρίς να κερδίζουμε τίποτε. Ο Κύριός μας δεν είπε ότι η ευτυχία μας είναι μάλλον να δίνουμε, παρά να παίρνουμε;
Όποιος αγαπά, είναι πράος. Με την αγάπη του καταπραΰνει τον θυμό. Με την οργή μας πικραίνουμε τη ζωή, διαλύουμε κοινωνίες, καταστρέφουμε τα πάντα. Ο θυμός είναι σαν τις φυσαλίδες, που βγαίνουν από κάποιο σάπιο. Δείχνει ότι κάτι σάπιο υπάρχει μέσα μας, που πρέπει να το πετάξουμε και να απαλλαγούμε από αυτό. Όταν οργιζόμαστε, μοιάζουμε με τον μεγαλύτερο αδελφό της παραβολής του ασώτου υιού. Με την οργή μας πόσους ασώτους κι εμείς εμποδίζουμε να γυρίσουν στον Θεό;
Η αγάπη δεν έχει καχυποψία. Πάντα βλέπει την καλή όψη των πραγμάτων. Ούτε καν σκέφτεται το κακό του άλλου. Σκέφτεται μόνο το καλό του. Έχει καλή ιδέα για τον συνάνθρωπο. Και αυτή η καλή ιδέα για τον άλλον του δίνει θάρρος και ελπίδα για να προχωρήσει.
Όποιος αγαπά, δεν είναι χαιρέκακος. Αγαπά την αλήθεια. Παραδέχεται μόνο ό,τι είναι αληθινό, πραγματικό. Έχει την ειλικρινή διάθεση να βλέπει τα πράγματα όπως είναι. Δεν τα βλέπει όπως οι καχύποπτοι.
Η αγάπη όλα τα σκεπάζει. Αυτός που αγαπά, δεν διαπομπεύει τον άλλο. Καλύπτει τις αδυναμίες του. Του έχει εμπιστοσύνη. Ελπίζει να διορθωθεί, αν παρεκτραπεί. Υπομένει τα πάντα για χάρη του συνανθρώπου του. Η υπομονή είναι αυτή που λείπει στην εποχή μας.
Όλα μπορούν να ξεπέσουν. Μόνο η αγάπη δεν ξεπέφτει. Είναι πάντα σίγουρη και δυνατή. Είναι η άσκηση στη ζωή μας, η διαρκής εκγύμναση του εαυτού μας μέσα στον κόσμο μας, που είναι ένα απέραντο γυμναστήριο του εαυτού μας.
Ας ασκούμε, λοιπόν, πάντοτε την αγάπη μας, μέσα σε έναν κόσμο που λησμόνησε το καθήκον της αγάπης, της προσφοράς, όπως το εφάρμοσαν οι δύο Άγιοί μας, οι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός.
Αμήν.































