Ένα από τα θέματα που προστέθηκαν τις τελευταίες ώρες στη λεγόμενη πολιτική ατζέντα είναι η ύπαρξη και ο ρόλος της περιβόητης και διαβόητης ομάδας επικοινωνίας που ονομάζεται «Ομάδα αλήθειας» και, φυσικά, η σχέση της με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Έτσι, ξέσπασε ένας ακόμα καυγάς μεταξύ κυβερνητικών και αντιπολιτευόμενων για τα πώς και τα γιατί της συγκεκριμένης ομάδας.
***
Για το θέμα αυτό είχαμε χθες ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του εκδότη του ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ, του κ. Αντώνη Κ. Πουγαρίδη (σ. σ. το όποιο είναι ενδιαφέρον λόγω περιεχομένου και όχι επειδή το έγραψε ο εκδότης μας), με τον τίτλο «Το επικοινωνιακό θαύμα της ομάδας αλήθειας».
Στεκόμαστε σε δύο σημεία του.
Το πρώτο που λέει ότι: «…πολύ κακώς πέφτουμε από τα σύννεφα που η Ομάδα Αλήθειας δεν αποτελείται από εθελοντές. Είναι πασίγνωστο (και υποκριτικό να κάνουμε ότι δεν το ξέρουμε), το ότι όλοι οι πολιτικοί παράγοντες, οι πολιτικοί οργανισμοί και τα πολιτικά κόμματα συνεργάζονται με διαφημιστικές εταιρείες, συμβούλους στρατηγικής και εταιρείας επικοινωνίας. Δεν ξέρω γιατί πέσαμε από τα σύννεφα που η Ομάδα Αλήθειας είναι ένα κανάλι που φέρεται να ξεκίνησε από την εταιρεία επικοινωνίας, που ανέλαβε τη Νέα Δημοκρατία στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις.»
***
Στα όσα αναφέρει, με τα οποία συμφωνούμε ως διαπίστωση, θα προσθέσουμε και κάτι ακόμα.
Υπήρξε ποτέ στην ιστορία, όχι μόνο της χώρας μας αλλά και την παγκόσμια, κόμμα που ανέλαβε την εξουσία και δεν μερίμνησε για τον επικοινωνιακό του μηχανισμό, ο οποίος ν’ αποτελείται από επαγγελματίες του είδους;
Άλλα τον είχαν έτοιμο από πριν, και αυτό τους βοήθησε, σε μεγάλο ή σε μικρότερο βαθμό, στο να κερδίσουν την εξουσία και μόλις ανέλαβαν τα ηνία της δεν τον διατήρησαν απλώς αλλά τον ενδυνάμωσαν κιόλας, και άλλα τον δημιούργησαν με όποιο τρόπο μπορούσαν και τον χρησιμοποιούσαν για να περνάνε αυτό που ήθελαν.
Αυτό συνέβη, συμβαίνει και θα συμβαίνει σε κάθε εποχή.
Απλώς τα μέσα αλλάζουν.
Άλλοτε οι επικοινωνιακοί μηχανισμοί είχαν μόνο τις εφημερίδες ως όπλο τους, στη συνέχεια προστέθηκε το ραδιόφωνο για να ακολουθήσει η τηλεόραση και να φτάσουμε πλέον στο διαδίκτυο, σκοτεινό και… φανερό, όπου, πλέον, για το μόνο που μπορείς να είσαι απόλυτα σίγουρος απ’ τα όσα γράφονται είναι η… ημερομηνία! (σ. σ. εκτός κι αν βρεθεί τρόπος να την παραλλάσσουν κι αυτή…)
***
Παραδείγματα που στοιχειοθετούν τα παραπάνω υπάρχουν πάρα πολλά και γνωστά σε όλους μας.
Έτσι, παίζεται, καλώς ή κακώς το παιχνίδι, και αυτή είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί κανείς να την αρνηθεί.
***
Πιο κάτω, στο ίδιο άρθρο, ο κ. Πουγαρίδης σημειώνει και ότι: «… Το μέγα πρόβλημα που υπάρχει εδώ είναι η εξής ανισορροπία: Δυστυχώς για όλα τα υπόλοιπα κόμματα πλην της Νέας Δημοκρατίας δεν υπάρχουν αντίστοιχοι μηχανισμοί με τόσο μεγάλη διεισδυτικότητα στο κοινό, και με τόσο μεγάλη ικανότητα να εκθέτουν τους αντιπάλους τους…»
Αυτό είναι όντως ένα μεγάλο πρόβλημα για τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ένα σοβαρό μειονέκτημα τους έναντι της Νέας Δημοκρατίας.
Γιατί μπορεί να διαθέτουν κι αυτά τους δικούς τους επικοινωνιακούς μηχανισμούς, μικρούς ή μεγάλους, αλλά εκείνο που τους λείπει είναι η «τόσο μεγάλη διεισδυτικότητα στο κοινό».
Οπότε πρόκειται για ένα όντως πολύ σοβαρό ζήτημα και είναι αυτό που κάνει εν τέλει και τη μεγάλη διαφορά.
***
Αντί επιλόγου:
Η άσκηση της πολιτικής είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη και τη λειτουργία επικοινωνιακών μηχανισμών.
Όποιος βρίσκεται στην εξουσία είναι ξεκάθαρο πως έχει μεγαλύτερες και καλύτερες δυνατότητες για τη δημιουργία και τη χρήση ενός τέτοιου μηχανισμού.
Στην προκειμένη περίπτωση αποδεικνύεται πως η Νέα Δημοκρατία κατάφερε να έχει στο πλευρό της έναν πετυχημένο μηχανισμό, την «Ομάδα αλήθειας».
Μήπως θα έπρεπε να δημιουργήσουν και οι αντίπαλοι της κάτι ανάλογο, μπας και ισορροπήσουν την κατάσταση;
Γιατί με το να τον καταγγέλλουν απλώς δεν κερδίζουν τίποτα, τελικά.
