Το πάλαι ποτέ γνωστό μας ιστορικό καφενείο των προσφύγων αδελφών Προκοπίδη Χρήστου και Παναγιώτη (Γιώτη), αποτέλεσε, τη δύσκολη εκείνη εποχή, το φωτεινό φάρο με το γαλήνιο λιμανάκι του για τους κυματοδαρμένους ναυαγούς του Πόντου και όχι μόνο, της τουρκικής θηριωδίας.
Ήταν το Καφενείο όπου συγκεντρώνονταν ο προσφυγικός ποντιακός Ελληνισμός που ζητούσε πληροφορίες για τα συγγενικά και φιλικά τους πρόσωπα, ήταν το εστιατόριο των φτωχών, το κέντρο διασκέδασης με το γλυκόλαλο κεμεντζέ (λύρα) το τουλούμ και τα ταούλια, κέντρο εξυπηρέτησης προσφύγων, χωρίς να λείπει και το .. πολιτικό στίγμα, δεδομένου ότι, τόσο οι Πόντιοι, όσο και οι Μικρασιάτες επέλεξαν αντίστοιχα και τους Βουλευτές τους, Προκοπίδη Κοσμά και Θεολογίδη Στέλιο.
Το ΣΟΥΠΕΡ Καφενείο Προκοπίδη βρίσκονταν στην αριστερή γωνιά των δρόμων, 25ης Μαρτίου και Βασιλέως Κωνσταντίνου, όπου το σημερινό Ζαχαροπλαστείο.
Την υπέροχη αυτή ομήγυρη προσφύγων, της πρώτης γενιάς του Πόντου, αντάμωσε ο φωτογραφικός φακός του καλλιτέχνη φωτογράφου, Γιώργου Γιαννόπουλου, στο ουζερί του Προκοπίδη, αναπολώντας τις αναμνήσεις του παρελθόντος της νιότης τους στην Πατρώα ΓΗ και κάπου ..εκεί τελειώνει το ταξίδι των αναμνήσεων με δυο δάκρυα πόνου που κύλισαν από τα βουρκωμένα μάτια τους και άφησαν ανεξίτηλο σχήμα που τους μετέφερε στην… πραγματικότητα….
Στη φώτο μας, από αριστερά: Ο Χατζηπαναγιωτίδης Μίλτος, ένας από τους καλλίτερους σοβατζήδες της περιοχής, μας, για την ποσοτική απόδοση της δουλειάς του και κυρίως για την ποιότητα της, όμως και ένα.… τσιπουράκι δεν θα τον ενοχλούσε, ο Μπαλτατζίδης Ιωσήφ ένας πετυχημένος έμπορος, ο Χατζηπαναγιωτίδης Παύλος, ακολούθησε τον αδελφό του Μίλτο στα ίδια σκαριά, ο Χατζηθεοφυλάκτου Ξενοφών έχει τη δικιά του ιστορία , ξεκινώντας από δάσκαλος και τυπογράφος την Τραπεζούντα και τη Ρωσία με το ίδιο μοτίβο, για να καταλήξει στη μητέρα Πατρίδα, όπου διέφυγε λόγω των γεγονότων, για να καταλήξει υπάλληλος της Αγροτικής Τράπεζας και μετά την συνταξιοδότηση του, να οργανώσει τυπογραφείο για το μεγάλο του γιό, Μιχάλη, η σύζυγος Αλεξάνδρα, τον προσέφερε δύο αγόρια και μία κόρη, το Μιχάλη, τον Λάζαρο της φώτο μας και την Ευθυμία. ο Λάζαρος ακολούθησε με πολύ επιτυχία το επάγγελμα του επιπλοποιού.
