Μεγάλο Σάββατο σήμερα. Η Εκκλησία στέκεται σε μια σιωπή γεμάτη νόημα και προσμονή, σε μια ησυχία που δεν δηλώνει απουσία, αλλά παρουσία που δεν έχει ακόμη φανερωθεί. Ο Χριστός βρίσκεται στον τάφο. Αυτό που φαίνεται ως τέλος, είναι στην πραγματικότητα το πέρασμα προς τη ζωή¹. Η ημέρα αυτή δεν εξηγείται εύκολα. Ζητά να τη ζήσει κανείς εσωτερικά, να μείνει μέσα στη σιωπή χωρίς να βιαστεί να μιλήσει άσκοπα.
Ο άνθρωπος βλέπει τον τάφο και νομίζει ότι όλα τελείωσαν. Βλέπει σιωπή και την εκλαμβάνει ως απουσία. Και όμως, η Εκκλησία γνωρίζει ότι αυτή η σιωπή είναι γεμάτη ενέργεια. Ο Χριστός κατέρχεται στον Άδη, όχι ως ηττημένος, αλλά ως ελευθερωτής. Δεν εισέρχεται στο σκοτάδι για να μείνει, αλλά για να το φωτίσει². Εκεί όπου ο άνθρωπος πιστεύει ότι δεν υπάρχει ελπίδα, εκεί ενεργεί ο Θεός.
Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, αναδύεται μια ακόμη αλήθεια, βαθιά και συχνά ξεχασμένη. Ο Χριστός στέκεται ως ξένος μέσα στον κόσμο. Έρχεται στον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος δεν Τον αναγνωρίζει. Δεν καταλαβαίνει ποιος είναι, ούτε τι ζητά. Τον βλέπει, αλλά δεν Τον γνωρίζει. Τον ακούει, αλλά δεν Τον κατανοεί. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο τότε, αλλά και σήμερα³.
Ο Χριστός παραμένει ο ξένος της ζωής μας, γιατί έρχεται χωρίς να επιβάλλεται, χωρίς να διεκδικεί και χωρίς να θορυβεί. Δεν ζητά να κυριαρχήσει, αλλά να γίνει δεκτός. Ο άνθρωπος, συνηθισμένος στον θόρυβο και στην έπαρση, δυσκολεύεται να Τον διακρίνει. Θέλει αποδείξεις, θέλει σιγουριά και θέλει άμεσα αποτελέσματα. Και όμως, ο Θεός εργάζεται αλλιώς. Σιωπηλά, βαθιά, αθόρυβα.
Το Μεγάλο Σάββατο αποκαλύπτει αυτόν τον τρόπο. Η μεγαλύτερη νίκη δεν γίνεται με φανερό τρόπο. Δεν συνοδεύεται από θόρυβο, αλλά συντελείται μέσα στην ησυχία. Εκεί όπου δεν φαίνεται τίποτε, εκεί αλλάζουν τα πάντα. Εκεί όπου ο άνθρωπος νομίζει ότι όλα έχουν τελειώσει, εκεί αρχίζει κάτι νέο.
Ο άνθρωπος της εποχής μας δυσκολεύεται να παραμείνει σε αυτή τη σιωπή. Έχει μάθει να γεμίζει κάθε στιγμή, να αποφεύγει το κενό και να μην αντέχει την αναμονή. Και όμως, η σιωπή του Μεγάλου Σαββάτου δεν είναι ένα κενό. Είναι χρόνος ωρίμανσης. Είναι ο χώρος μέσα στον οποίο γεννιέται η ελπίδα.
Πόσες φορές και στη δική μας ζωή περνάμε από τέτοιες στιγμές. Λεπτά της ώρας που μοιάζουν χωρίς νόημα, και καμιά προοπτική. Και όμως, τότε εργάζεται ο Θεός στην ψυχή μας.
Μπορούμε άραγε να μείνουμε μέσα σε αυτή τη σιωπή; Μπορούμε να εμπιστευθούμε χωρίς να βλέπουμε; Μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον Χριστό ακόμη και όταν έρχεται ως Ξένος στη ζωή μας;
Το Μεγάλο Σάββατο δεν δίνει εξηγήσεις. Δίνει κατεύθυνση. Μας προσκαλεί να μάθουμε να περιμένουμε, να εμπιστευόμαστε και να επιμένουμε. Γιατί αυτή η σιωπή δεν είναι το τέλος. Είναι η πιο ουσιαστική στιγμή πριν το φως.
Τότε γίνεται φανερό ότι τίποτε δεν είναι χαμένο. Ότι ακόμη και μέσα στο σκοτάδι, ο Θεός συνεχίζει να εργάζεται. Θα πει κάποιος και μέσα από τον τάφο; Ναι, ακόμη και εκεί, όταν δεν φαίνεται, η ζωή, ο Νυμφίος της Εκκλησίας ετοιμάζεται να δώσει χαρά και να αναστηθεί⁴.
Το Μεγάλο Σάββατο σήμερα, μας αφήνει δύο στοιχεία που αξίζει να τα κρατήσουμε στην ψυχή μας.
Πρώτον, να μάθουμε να αφουγκραζόμαστε Θεό ακόμη και μέσα στη σιωπή του.
Και δεύτερον, να μην χάνουμε την ελπίδα μας όταν όλα φαίνονται να έχουν τελειώσει, γιατί τότε πολύ απλά αρχίζει η εορτή της Αναστάσεως.
Παραπομπές:
- Ματθαῖος 27,59-60
- Ἰω. Χρυσοστόμου, Κατηχητικός Λόγος εἰς τὸ Ἅγιον Πάσχα, PG 59, 723
- Ἰωάν. 1,10-11
- Ἰωάν. 11,25
