Στις 10 π.μ. της 20ης Οκτωβρίου του 1912, μετά την νικηφόρα κατά των Τούρκων ηρωική Μάχη των Γιαννιτσών, ο Ελληνικός Στρατός εισόδευε στην ομώνυμη πόλη. Ο Τουρκικός στρατός, αλλά και Μουσουλμάνοι της περιοχής, αφού είχαν γύρω στις 1000 απώλειες, υποχώρησαν άμεσα προς την Θεσσαλονίκη. Η συνέχεια γνωστή: ο Ελληνικός Στρατός βάδισε στις 22 Οκτωβρίου προς την συμβασιλεύουσα, ενώ στις 26 του αυτού μηνός, ανήμερα του αγίου Δημητρίου, ο αρχιστράτηγος Χασάν Ταξίν παρέδιδε την πόλη. Λίγο ώρες αργότερα, θα υποδεχόταν ως συμμαχική δύναμη τους Βουλγάρους. Με αυτούς και τα σλαβόφωνα στρατεύματα και ειδικά τους Βουλγάρους, οι Έλληνες κράτησαν ανοιχτούς λογαριασμούς σε όλο τον 20ο αιώνα: λίγους μήνες μετά και τον Ιούνιο – Ιούλιο του 1913 με τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, το 1916-1918 με την Β΄ Βουλγαρική Κατοχή (πάνω από 40.000 Έλληνες νεκροί από εκτελέσεις, ασιτία και εξορίες σε καταναγκαστικά στη Βουλγαρία) και φυσικά την μεγάλη γενοκτονία του 1941-1944, όπου οι Βούλγαροι αλλά και οι συγγενείς τους «Monkeydonsky», είχαν κάνει κολεγιά με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς ως σύμμαχοι στο φασιστικό Άξονα, καταλαμβάνοντας την Ανατολική Μακεδονία και την Θράκη.
Η Ελλάδα βέβαια κατά περιόδους δεν έπαψε να έχει και προβλήματα με τους Σέρβους – Γιουγκοσλάβους, ήδη από το 1913, αργότερα με αφορμή το λιμένα της Θεσσαλονίκης και φυσικά από το φασιστικό καθεστώς του Τίτο, που σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές, συνέδραμε τον αντι-Δημοκρατικό Στρατό στον Εμφύλιο, ειδικά το 1947-1949.
Όμως το θέμα μας είναι η 20η Οκτωβρίου, την οποία μπορεί να ξεχνάμε εμείς, όχι όμως οι ανιστόρητοι αλληλέγγυοι «μακεδονιστές» και μη, αφού το περίφημο monkeydoniko Ουράνιο Τόξο, της και καλά «Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας» (είχαν και στο ανατολικό μπλοκ ελευθερία βλέπεις), είπε, μιας και του έδωσε ο αγράβατος το δικαίωμα, να πάρει τη ρεβάνς κάνοντας μακεδονική βραδιά στον Άγιο Παντελεήμονα. Αυτή ντε, που έχασε στα πεδία των μαχών. Βλέπεις η κατάπτυστη συμφωνία της και καλά «Βόρειας Μακεδονίας» υπεγράφη ως ρεβάνς στην Πρέσπα, εκεί που ήταν το άντρο των αγωνιζομένων για την «ελευθερία της Μακεδονίας από τους Έλληνες». Παλαιά τακτική βλέπεις: ο Χίτλερ απαίτησε και υπεγράφη η ανακωχή – διάσπαση της Γαλλίας σε κατεχόμενη και μη (22 Ιουνίου του 1940) μέσα στο ίδιο προσωπικό βαγόνι του Γάλλου στρατάρχη Φερντινάντ Φος, ο οποίος στις 11 Νοεμβρίου του 1918, υπαγόρευσε τους όρους της ταπεινωτικής ανακωχής των Γερμανών.
Φυσικά εδώ έχουμε και δεύτερη ελληνική version του δράματος και της αυτής αντίληψης, αφού στη αρχαία Βοκερία – Βεγορίτιδα Λίμνη, αλλά και το χωριό του Ξυνού Νερού, δολοφονήθηκαν πολλοί Έλληνες από άνανδρα Βουλγαρικά χέρια. Είπαν λοιπόν οι λεβέντες – λεβέντισσες του Ουράνιου Τόξου όχι μόνο να κάνουν μακεδονική βραδιά (με μπάντα η οποία απ΄ ότι βλέπω προτιμάται σε κάθε σχεδόν εκδήλωση που οι φιλοσκοπιανοί ανεβάζουν στο διαδίκτυο), αλλά να την κάνουν και στον Άγιο Παντελεήμονα Αμυνταίου. Θα είναι φαντάζομαι, για να τιμηθούν οι τόσοι Έλληνες, οι οποίοι μαρτύρησαν εκεί. Φυσικά στην πρόσκληση, τα σχετικά τοπωνύμια έχουν και την Βουλγαρική ονομασία σε κυριλλική γραφή. Φρόντισαν γι΄αυτό, οι κατά τα άλλα αγωνιστές – διεθνιστές. Η όλη μακεδονική χοροεσπερίς μέλει να λάβει χώρα στις 20 Οκτωβρίου, την ημέρα που ουσιαστικά οι Έλληνες απελευθέρωσαν την θρυλική Μακεδονία μας. Έτσι για να πάρουν την ρεβάνς και από το Α΄ και Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Αυτό πιστεύουν τουλάχιστον.
Ωστόσο έχει ο ιστορικός καιρός πολλά γυρίσματα. Κατά την Άλωση της Θεσσαλονίκης του 1430, έποικοι Γιουρούκοι από τα εξισλαμισθέντα Γιαννιτσά (συχνότατα ο όρος Yeni στα τουρκικά υποδηλώνει σε κάποιο τοπωνύμιο τον βίαιο εξισλαμισμό), εποίκησαν πρώτοι την πόλη της Θεσσαλονίκης του Φιλίππου. Μετά όμως την τελική ήττα του 1912, μουσουλμάνοι των Γιαννιτσών προσέφυγαν όπως – όπως στη Θεσσαλονίκη, πριν καν αυτή απελευθερωθεί (εξελληνιστεί κατά τους γραφικούς και τον Mazower) από τον Ελληνικό Στρατό.
