Ο Βασίλης Τσαουσίδης καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, με θητεία στο ΜΙΤ πήγε να κάνει ένα μπάνιο στους Αμμόλοφους στη Νέα Πέραμο.
Διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε χιλιοστό ελεύθερο από το Beach Bar.
Κάθισε σε μια γωνιά ωστόσο του είπαν τρεις φορές να φύγει.
Και τότε δεν το έβαλε κάτω.
Το έψαξε μέσω του Δήμου όπου ενημερώθηκε ότι δεν έχει εκδοθεί καμμία άδεια για την επιχείρηση.
Απευθύνθηκε στην Κτηματική Υπηρεσία όπου δεν βρήκε ανταπόκριση. Συνέχισε κάνοντας καταγγελία στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας.
Ο ίδιος εξιστορεί το πως τον αντιμετώπισαν αρχικά οι εργαζόμενοι της επιχείρησης και στη συνέχεια οι υπηρεσίες στις οποίες απευθύνθηκε.
Από μια βουτιά, στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας.
Στη διαδρομή μας χθες το απόγευμα για Δράμα, με την Ανθή και την Αγγελική, αποφασίσαμε να κάνουμε μια σύντομη μικρή παράκαμψη και να θυμηθούμε τους αμμόλοφους στη Νέα Πέραμο της Καβάλας.
Σκοπός μας ήταν μια γρήγορη βουτιά, μισή-μια ώρα, το πολύ.
Το μπαρ στο οποίο πήγαμε, το πρώτο στη σειρά, δεν είχε αφήσει καθόλου χώρο για ελεύθερους λουόμενους.
Αν και σχεδόν όλες οι ξαπλώστρες ήταν άδειες, είχε δεσμευτεί ολόκληρος ο χώρος της παραλίας από άδειες ξαπλώστρες – όπως φαίνεται και από τη φωτογραφία.
Το ίδιο συνέβαινε και στη συνέχεια, στα επόμενα μπαρ. Η αναγραφόμενη τιμή για τη χρήση του χώρου 7 ευρώ το άτομο.
Αναγκαστήκαμε να βολευτούμε στη μοναδική ελεύθερη γωνιά, κοντά στα βράχια.
Σύντομα, λίγο μετά τη βουτιά μας, εμφανίστηκε ο πρώτος εργαζόμενος που μας ζήτησε (με σπαστά ελληνικά) να φύγουμε.
Του εξήγησα ευγενικά ότι δεν επιτρέπεται να μας παρενοχλεί και έφυγε.
Σε λίγο, εμφανίστηκε ο δεύτερος υπάλληλος, ο οποίος μάζευε αποτσίγαρα· όταν έφτασε στο μέρος μας, μας ζήτησε να αποχωρήσουμε.
Του εξήγησα ότι εφόσον το επιθυμεί μπορεί να φωνάξει την αστυνομία ή να μας κάνει μήνυση – αυτός αποχώρησε πιο εξοργισμένος.
Στη συνέχεια, εμφανίστηκε μια κυρία· μας ενημέρωσε ότι δεν είναι το αφεντικό άλλα το κατάστημα έχει άδεια από το Δήμο, πληρώνει ένα κάρο λεφτά και πρέπει ή να πληρώσουμε ή να αποχωρήσουμε διότι αδικούμε τους πελάτες που πλήρωσαν.
Αποχωρήσαμε λίγο μετά, όταν η καθυστέρησή μας άρχισε ήδη να μας βγάζει εκτός προγράμματος για το ταξίδι μας στη Δράμα.
Το πρωί πήρα τηλέφωνο στον Δήμο Παγγαίου.
Ο υπάλληλος με ενημέρωσε ότι δεν έχει εκδώσει ο Δήμος καμία άδεια μέχρι να παραχωρήσει την αρμοδιότητα της αδειοδότησης για χρήση του αιγιαλού στην Κτηματική Υπηρεσια Καβάλας.
Η Κτηματική Υπηρεσία Καβάλας με ενημέρωσε ότι δεν απαντάει σε “πολίτες”, όταν δήλωσα ότι την πληροφορία σχετικά με την παραχώρηση άδειας χρήσης αιγιαλού την ζητώ ως απλός πολίτης.
Τελικά, μου έκλεισε το τηλέφωνο.
Στο επόμενο τηλεφώνημα, μετά την επιμονή μου, με παρέπεμψε στην αρμόδια υπάλληλο.
Η αρμόδια υπάλληλος, αφού μου είπε ότι η προηγούμενη (σ.σ. η διπλανή της) μπορεί και να μη μου έκλεισε το τηλέφωνο και πώς ξέρω ότι μου το έκλεισε και ότι δεν έπεσε η γραμμή, αρνήθηκε να με εξυπηρετήσει.
Αρνήθηκε να μου πει αν έχει εκδώσει η υπηρεσία της άδεια χρήσης του αιγιαλού, αρνήθηκε να μου πει γιατί δεν υπάρχει καμία άδεια στη Διαύγεια, με παρέπεμψε στον δήμο Παγγαίου, στη συνέχεια δέχτηκε ότι δεν είναι αρμόδιος πλέον ο Δήμος Παγγαίου και μου είπε να κάνω αν θέλω καταγγελία ώστε να έχω έννομο συμφέρον.
Ότι τα πράγματα είναι μπερδεμένα και μπορεί να μην έχει άδεια κάποιος αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει ζητηθεί άδεια ή ότι δεν εμπλέκονται πολλοί φορείς – ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ βέβαια, οι επιχειρήσεις λειτουργούν.
Όταν της εξήγησα ότι για να κάνω καταγγελία πρέπει να γνωρίζω αν και πού ακριβώς έγινε η παράβαση, ποιος την έκανε (θα μπορούσε π.χ. να την έχει κάνει η κτηματική υπηρεσία) αν δηλ. έχει δοθεί άδεια και ποιον χώρο ακριβώς αφορά, μου απάντησε ότι δεν θα απαντήσει σε καμία άλλη ερώτησή μου.
Επέμενε να κάνω καταγγελία, αν θέλω στοιχεία.
Και έκανα.
Η καταγγελία μου αφορά την Κτηματική Υπηρεσία Καβάλας, η οποία αρνείται επίμονα να εξυπηρετήσει τους πολίτες, των οποίων τα δικαιώματα είναι αρμόδια να προστατεύει.
Περιέγραψα το ιστορικό με τον αιγιαλό, τον εκφοβισμό στον αιγιαλό, την άρνηση εξυπηρέτησης από την Κτηματική Υπηρεσία – στην Αρχή Διαφάνειας.
Είναι πραγματικά κατάντια αυτό που συμβαίνει πλέον με τις ξαπλώστρες, και τις άπειρες κακόγουστες κατασκευές και είναι ντροπή για τις υπηρεσίες που το επιτρέπουν – και στην πράξη το υπερασπίζονται.
Άλλο πράγμα η υγιής επιχειρηματικότητα και άλλο η παντελής έλλειψη αισθητικής και η παραβίαση ακόμα και των στοιχειωδών δικαιωμάτων των πολιτών.
