Αδελφοί μου!
Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος είχε καταγωγή από την Γαλιλαία. Το επάγγελμά του ήταν Τελώνης, δηλαδή φοροεισπράκτορας, κάτι που με μια πρώτη ματιά, καταδείκνυε άνθρωπο με σκληρή καρδιά και αδιαφορία για τον αδύναμο άνθρωπο. Ο Χριστός τον συνάντησε στην Καπερναούμ και γνωρίζοντας τον εσωτερικό του κόσμο καλύτερα από τον καθένα, τον καλεί και του λέει «Ακολούθει μοι». Και εκείνος απροϋπόθετα τον ακολουθεί λέγοντας το μεγάλο «ναι» υπακούοντας στην κλήση του Χριστού. Ο Χριστός τον καλεί κοντά Του χωρίς να τον ενδιαφέρουν οι προσωπικές αμαρτίες του τελώνη, δεν μένει στην πτώση του ανθρώπου. Αντιθέτως, τον κοιτάζει βαθύτερα, γνωρίζει την καλή του διάθεση και τον καθιστά Απόστολο και Ευαγγελιστή.
Η «εν Χριστώ» κλήση, αγαπητοί μου, το «Ακολούθει μοι» που ακούσαμε σήμερα, δεν είναι απλώς ένα μονοδιάστατο ιστορικό γεγονός που συνέβη κάποτε από τον Χριστό, σ’ έναν ορισμένο χρόνο, με σκοπό να συγκροτήσει μια μικρή ομάδα γύρω Του και να γυρίζει από πόλη σε πόλη για να Τον δοξάζουν. Ο Χριστός δεν ήρθε στη γη για να δημιουργήσει μια νέα θρησκεία, ούτε να καταργήσει τον νόμο ή τους προφήτες όπως ο ίδιος είπε, αλλά να τον συμπληρώσει με μια καινούρια εντολή που είναι η αγάπη. Δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε «το κατ’ εικόνα» μόνοι μας, ατομικά. Ό,τι πράττουμε, το πράττουμε με ενότητα, αγαπητικά, ως Εκκλησία στο Δείπνο της Ευχαριστίας όπου γίνεται η αποκάλυψη της όντως ζωής, της Βασιλείας του Θεού.
Το «Ακολούθει μοι» είναι ένα διαρκές κάλεσμα από τον Θεό, για να ζήσουμε μαζί Του. Είναι η πρόσκληση του Χριστού σε όλους τους ανθρώπους μέσα από τη φωνή της Εκκλησίας όπως μας λέει ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας. Το κάλεσμα του Χριστού είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός εισέρχεται στην ιστορία κάθε ανθρώπου. Η Εκκλησία είναι η συνέχιση αυτής της πρόσκλησης μέσα στους αιώνες και υπάρχει ως κοινωνία, στην οποία ο άνθρωπος αναγεννημένος διά του βαπτίσματος, κοινωνεί τη ζωή του Χριστού, μεταμορφώνεται και ενδύεται την ίδια τη ζωή Του, τον θάνατο και την Ανάστασή Του.
Η ανταπόκριση του σημερινού ανθρώπου στο κάλεσμα του Χριστού σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, ούτε η πορεία απαλλαγμένη από εμπόδια. Κάθε άλλο, από τη στιγμή μάλιστα που ο αντίδικος και χαιρέκακος εμφανίζεται να πραγματοποιεί θαυμαστά σημεία, σύμφωνα με την προειδοποίηση του Χριστού ότι «ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται, καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς.» (Ματθ. 24,24).
Οι Φαρισαίοι της ευαγγελικής περικοπής, οι θρησκευτικοί άνθρωποι της εποχής εκείνης, αναλαμβάνουν αυτό το έργο του διαβόλου και προσπαθούν με δήθεν θρησκευτικό ενδιαφέρον να δημιουργήσουν ψευδοδιλλήματα στους μαθητές του Χριστού: «εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν;». Αυτή την φράση την ακούμε και σήμερα από αρκετούς οι οποίοι αποφάσισαν ξεκομμένοι από την Εκκλησία και αφού προηγουμένως έχουν ενδυθεί το ένδυμα του διαβόλου, να κρίνουν και να καταδικάζουν όποιους δεν συμφωνούν μαζί τους στο όνομα της δικής τους «αλήθειας» που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά το δεκανίκι της εγωκεντρικής τους ανασφάλειας. Δεν τους απασχολεί η θεολογία της Εκκλησίας, τους ενδιαφέρει αποκλειστικά η ατομική «θρησκευτική» εμπειρία, η ατομική ηθική, η κατοχύρωση του « εγώ» τους.
Ο Χριστός, τρώγοντας με τους τελώνες, ανατρέπει φανερά την ιεραρχία της ψευδοευσέβειας. Ο Θεός δεν αναζητά ανθρώπους νάρκισσους με αυξημένο το εγώ της ατομικής «καθαρότητας», αλλά καρδιές που μετανοούν και αγαπούν. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέει χαρακτηριστικά: «Ὁ τύπος ἐδόθη ὡς παιδαγωγός πρὸς τὴν ἀλήθειαν· ὅταν ἡ ἀλήθεια φανερωθῇ, ὁ τύπος ἀναπαύεται». Δηλαδή, ο τύπος υπάρχει για να οδηγήσει στην Αλήθεια· όταν έρθει η Αλήθεια, τότε ο τύπος παύει να είναι σκοπός.
Η απάντηση του Χριστού σε όλους αυτούς που τον κατηγορούν αποτελεί και τον ωραιότερο τρόπο, αγαπητοί μου, για να κλείσει αυτή η Ευαγγελική περικοπή. Αφού τους άκουσε τους απαντά: «…. οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες». Δηλαδή, δεν έχουν ανάγκη οι υγιείς από γιατρό, αλλά αυτοί που είναι άρρωστοι. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος τονίζει ότι «ο ἀληθινὸς ἰατρός οὐ φεύγει τὸν ἀσθενῆ, ἀλλ’ ἐπισκέπτεται». Ο Χριστός, ως Λόγος και Ιατρός, σκύβει πάνω στην ανθρώπινη ασθένεια και δεν ντρέπεται να συναναστρέφεται με τους άρρωστους, διότι μόνο Αυτός έχει το Αληθινό φάρμακο που μπορεί να θεραπεύσει ψυχή και σώμα.
Η σωτηρία είναι έλεος, θεραπεία και κοινωνία με τον Θεό, σχέση αγάπης, όχι τυπική θρησκευτική καθαρότητα. Ο Χριστός δεν απορρίπτει κανέναν γιατί είναι ο ίδιος Αγάπη· η πρόσκληση και το «Ακολούθει μοι» οδηγεί την ιστορία προς ένα τέλος, ένα τέλος όμως που αποτελεί το υπόβαθρο της πορείας προς τη σωτηρία του ανθρώπου.
Αμήν!
