Με μεγάλη χαρά αποδέχτηκα να παρουσιάσω το πρώτο βιβλίο της Γιώτας Ιωακειμίδου ΄΄ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΝΟΣΤΟΣ ΄΄
Με τη συγγραφέα, καθηγήτρια φιλόλογο και ερευνήτρια, μας συνδέει ,μια κοινή ενασχόληση με την ποντιακή ιστορία και λαογραφία που εκφράζεται με διάφορες παρεμβάσεις μας στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο. Η συγγραφέας ως εκπαιδευτικός έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την προέλευση ,ετυμολογία και ερμηνεία των ομηρικών λέξεων, που είναι διάχυτες στην ποντιακή διάλεκτο. Ένα ακόμα γεγονός, που με συγκίνησε, είναι, ότι η οικογένεια των Ιωακειμιδαίων μαζί με έναν κλάδο της δικής μου γενεαλογίας ,των Μωυσάντων , εγκαταστάθηκαν στο χωριό Αλτίνογλου –Τσιφλίκ της Σεβάστειας.
Το βιβλίο ΄΄ Ματωμένος Νόστος΄΄ είναι ένα ιστορικό αφήγημα, που έρχεται να φωτίσει με τρόπο ρεαλιστικό και ανιδιοτελή μια πτυχή από τα γεγονότα ,που στοιχειοθετούν το μεγάλο έγκλημα της ποντιακής γενοκτονίας. Αποτελεί καταγραφή των ιστορικών γεγονότων, που σημάδεψαν την μαρτυρική πορεία των Ελλήνων του Πόντου στο πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα. Η συγγραφέας περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τη ζωή και τα βιώματα των ξεριζωμένων συμπατριωτών της από τα χωριά, που γεννήθηκαν, έζησαν, μέχρι και την εγκατάσταση τους στο χωριό της, τον Κλείτο Κοζάνης..
Οι αφηγηματικές μαρτυρίες, που συγκέντρωσε από τις δύο γιαγιάδες της, στοιχειοθετούν τους λόγους και τις πράξεις, που οδήγησαν τους προγόνους της στην αποδιάρθρωση και την καταστροφή. Οι γιαγιάδες, που επέζησαν , της αποκάλυψαν το μαρτυρικό Γολγοθά που βίωσαν τα τελευταία δέκα χρόνια 1914-1924 μέχρι την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης και την ανταλλαγή των πληθυσμών..
Η συνεχής διαδοχή των τραγικών σκηνών, που σημάδεψαν τις ανυπεράσπιστες ψυχές των προγόνων μας στους ατέλειωτους δρόμους των λευκών σφαγών ίσως καθιστά το έργο ένα διήγημα των λύκων που κατασπαράζουν τους αμνούς . Στο ρόλο των λύκων οι Οθωμανοί και κεμαλικοί μιλιταριστές που ανάγονται σε εξοντωτικές μηχανές αθώων και ανυπεράσπιστων ψυχών χωρίς την παραμικρή ευσπλαχνία σε γυναικόπαιδα και ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.
Ο αναγνώστης γίνεται ωτακουστής των βιωματικών αφηγήσεων της γιαγιάς Μαρίας και Σοφίας.. Το παραμύθι της γιαγιάς είναι αληθινό , βγαλμένο μέσα από τις τραυματικές εμπειρίες και τους πόνους μιας γενιάς, που σοβινιστικές και βάρβαρες ενέργειες την καταδίκασαν να φορτωθεί τον μαρτυρικό σταυρό της εξορίας και του θανάτου.
Η συγγραφέας εμβαθύνοντας στην έρευνα αναδεικνύει τους υπεύθυνους συντελεστές, που ήταν οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής εκείνης , τα συμφέροντα των οποίων παρότρυναν τους νεότουρκους εθνικιστές να εξωθήσουν τον ποντιακό ελληνισμό από τη ζωή και τη δημιουργία στην αποδιάρθρωση και τη γενοκτονία…!
Με αφετηρία τις παιδικές της θύμισες και τα ακούσματα των μαυροφορεμένων γιαγιάδων, προδιαθέτει τον αναγνώστη να συμπορευτεί στο χωρόχρονο της ιστορίας, αναδεικνύοντας μία ακόμα άγνωστη σελίδα, που την έγραψαν οι προγονοί της στους ατέλειωτους δρόμους της εξορίας.
Στο επίλογο του Ματωμένου Νόστου Ο αναγνώστης φορτισμένος από το άδικο της γενοκτονίας μπορεί να αναλογιστεί :
1ον Μετά τη μικρασιατική ήττα και την εξόντωση των Ελλήνων του Πόντου ,το ελληνικό κράτος θα έπρεπε να συγκροτηθεί στη βάση ενός καθολικού αμυντικού σχεδιασμού αποτροπής. Οι σημερινοί αναλυτές, αυτοί που αναγνώθουν την επιθετικότητα της Τουρκίας μετά το 1974 έχουν έλλειμμα ιστορικής αυτογνωσίας. Η Τουρκία παρέμεινε διαχρονικά ένα Κεμαλο-Ισλαμικό μόρφωμα με γενοκτονικές επιδιώξεις. Το κράτος της Άγκυρας, αν δεν αποδεχθεί το διεθνές δίκαιο, είναι έτοιμο στις μέρες μας να διαπράξει νέες γενοκτονίες κατά των λαών της περιοχής. Εμείς, οι Πόντιοι, γίναμε στη νέα πατρίδα, Θρακιώτες, Κρήτες, Νησιώτες και κανείς δεν έχει το ηθικό έρεισμα να μας φέρει και πάλι αντιμέτωπους με τους σφαγείς και τους εκτελεστές μας. Τα νησιά του Αιγαίου για μας τους πόντιους είναι τόποι ελευθερίας και διάσωσης… Η επιχειρούμενη ισλαμοποίησή τους θα πρέπει να μας αγγίζει και να μας ευαισθητοποιεί.
Σήμερα ο Κλείτος δεν υπάρχει ..Το επισκοπήθηκα με τον πατέρα Χρυσόστομο όταν ήταν τα σπίτια μισογκρεμισμένα . Κάποια στιγμή ο ιερέας με εξομολογήθηκε ΄΄ Παναγιώτη ας σκούμες και φεύουμε άλλο ‘κ’ επορώ να ελέπ ‘ ατα …! Εσπίχτεν η Καρδία μ..!΄΄ Κάποιες αόρατες δυνάμεις της μοίρας, σαν μια κατάρα της ράτσας, ξεκληρίζουν τους ξεριζωμένους από τις πατρίδες τους. Ίσως η μοίρα των Αργυρουπολιτών του Πόντου να επιβεβαιώνει τη ρήση από το έργο του Αγγελόπουλου ΄΄ ταξίδι στα Κύθηρα ΄΄ .. ( Μια φορά πρόσφυγας για πάντα πρόσφυγας….)
Οι διδαχές του ΜΑΤΩΜΕΝΟΥ ΝΟΣΤΟΥ μέσα από τα κολαστήρια των Αμελέ –Ταμπουρού ,των Λευκών θανάτων και της λεπίδας του Τοπάλ –Οσμάν , θα πρέπει να ισχυροποιήσουν την ποντιακή ταυτότητα στη βάση μιας νέας πανεθνικής παλιγγενεσίας. Κάποιες ποντιακές οργανώσεις επιβάλλεται να ανακτήσουν την ιστορική αυτογνωσία.. Οι Πόντιοι την ελευθερία τους την εξαγόρασαν με εκατόμβες και θυσίες, όπως αυτές που περιγράφονται στον ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΝΟΣΤΟ.. Οι ελληνικοί υδρογονάνθρακες, που βρίσκονται στις θάλασσές μας, είναι για τις νέες προσφυγικές γενιές η Νέα Ρώμη, το νέο Βυζάντιο… Ο τουρκικός αναθεωρητισμός θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με μια νέα εθνική παλιγγενεσία…
Θα ήθελα ευχόμενος καλοτάξιδο το βιβλίο της φίλης Γιώτας, να κλείσω τη σημερινή μας εκδήλως, με το σύνθημα, που διατυπώσαμε το 1987 : << Γήν Ιωνίαν εδώσαμεν ….ύδωρ Αιγαίου δεν θα δώσομεν.. >>
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
1ον Τους φίλους που τίμησαν την εκδήλωση
2ον Τον Ποντιακό Σύλλογο Πτολεμαΐδας
3ον Την Ευσταθιάδου Τασούλα, αφηγήτρια
4ον Τον Πατέρα Χρυσόστομο, Ιερέα Ανατολικού.
5ον Το Λυράρη –Τραγουδιστή, Ιορδάνη Κελγιαννίδη
