Τα δημόσια πρόσωπα κρίνονται και αξιολογούνται καλύτερα, και σίγουρα πιο αντικειμενικά, από τους ιστορικούς του μέλλοντος.
Οι σύγχρονοι τους, όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να το αποφύγουν, κρίνουν υποκειμενικά και ανάλογα με την οπτική γωνία μέσα από την οποία βλέπει τα πράγματα ο καθένας, τις ιδέες και τους σκοπούς που υπηρετεί.
Αυτά σαν ένα γενικό σχόλιο γύρω από τα όσα ειπώθηκαν και γράφτηκαν και τα όσα θα εξακολουθήσουν να λέγονται και να γράφονται για καιρό ακόμα για τον Κώστα Σημίτη, τον μακροβιότερο, μέχρι σήμερα, Πρωθυπουργό της χώρας, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών.
***
Σήμερα, το όλον ΠΑΣΟΚ (συν το Κίνημα Αλλαγής για να μην ξεχνάμε την πλήρη τωρινή του ονομασία) αποχαιρετά τον άνθρωπο που από το 1996 μέχρι το 2004 υπήρξε ο ηγέτης του.
Ένας ηγέτης όμως που ξεκίνησε έχοντας ισχυρή εσωκομματική αντιπολίτευση καθώς ο μεγάλος χαμένος στην κούρσα της διαδοχής του Ανδρέα Παπανδρέου τον Ιούνιο του 1996 Άκης Τσοχατζόπουλος παρέμεινε για μεγάλο διάστημα ο αντίπαλος πόλος, με αποτέλεσμα να υπάρχουν δύο στρατόπεδα, οι «σημιτικοί» και οι «τσοχατζοπουλικοί».
Όσοι ανήκαν στο πρώτο στρατόπεδο στηρίζοντας το Σημίτη ήταν οι λεγόμενοι «εκσυγχρονιστές».
***
Η ύπαρξη δύο ή περισσοτέρων στρατοπέδων σ’ ένα κόμμα, και αν μάλιστα αυτό είναι και κόμμα εξουσίας, δεν είναι κάτι το πρωτοφανές ή το αξιοπερίεργο.
Το αντίθετο.
Μοιάζει περισσότερο σαν να είναι κάποιος… θεσμός και το συναντάμε σε κάθε κομματικό σχηματισμό.
Ωστόσο, όσοι έζησαν εκείνη την εποχή, και ιδιαίτερα τα στελέχη και τα μέλη του ΠΑΣΟΚ, λένε πως πολλές φορές η κόντρα μεταξύ των δύο στρατοπέδων ήταν έντονη και οξύτατη.
Πολλές και έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ μελών των δύο στρατοπέδων είχαμε και στην περιοχή μας, ειδικά το πρώτο διάστημα της εκλογής Σημίτη, εξ αιτίας των οποίων χάλασαν μέχρι και φιλίες χρόνων.
***
Βέβαια, και όπως συμβαίνει πάντα, με την πάροδο του χρόνου τα πνεύματα ηρέμησαν και ορισμένες απ’ τις διαταραγμένες σχέσεις αποκαταστάθηκαν ή εξομαλύνθηκαν.
Επίσης, τα έργα και η πορεία του Κώστα Σημίτη ως Πρωθυπουργού της χώρας συνετέλεσαν στο να κερδίσει στην πορεία και αρκετούς απ’ όσους είχαν βρεθεί για κάποια διαστήματα, μικρά ή μεγάλα, απέναντι του ασκώντας του κριτική.
***
Για την ιστορία να θυμίσουμε πως ο Κώστας Σημίτης αναδείχθηκε στη θέση του Πρωθυπουργού στις 18 Ιανουαρίου του 1996, καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου παραιτήθηκε για λόγους υγείας αφού είχε εισαχθεί στο Ωνάσειο.
Τότε κλήθηκε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ να διαλέξει ανάμεσα στους Κώστα Σημίτη, Άκη Τσοχατζόπουλο, Γεράσιμο Αρσένη και Γιάννη Χαραλαμπόπουλο.
Στον πρώτο γύρο ο Κώστα Σημίτης πήρε 57 ψήφους, ο Άκης Τσοχατζόπουλος 53, ο Γεράσιμος Αρσένης 50 και ο Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος 11.
Στο δεύτερο γύρο επικράτησε ο Κ. Σημίτης με 86 ψήφους έναντι 75 που πήρε ο Άκης Τσοχατζόπουλος.
***
Κώστας Σημίτης και Άκης Τσοχατζόπουλος αναμετρήθηκαν και πάλι τον Ιούνιο της ίδια χρονιάς για την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ.
Μία εβδομάδα πριν το Συνέδριο, στις 23 Ιουνίου 1996, ο Ανδρέας Παπανδρέου πέθανε.
Το 4Ο συνέδριο έγινε σε μια συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα, στις 30 Ιουνίου, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας.
Η τοποθέτηση Σημίτη, εν είδη τελεσιγράφου, «εάν δεν εκλεγώ πρόεδρος, θα παραιτηθώ και από Πρωθυπουργός» προκάλεσε αποδοκιμασίες από τους υποστηρικτές του Τσοχατζόπουλου και έντονη κριτική από κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Η πρόταση του Κώστα Λαλιώτη για να προχωρήσουν ως «δίδυμο», Πρωθυπουργός ο Σημίτης, Πρόεδρος του κόμματος ο Τσοχατζόπουλος, δεν βρήκε ανταπόκριση.
Οι 5.000, περίπου, σύνεδροι, κλήθηκαν να ψηφίσουν και οι κάλπες έβγαλαν Σημίτη με 53,77%, έναντι του 46,23% που κατάφερε να συγκεντρώσει ο Τσοχατζόπουλος.
***
Όταν εξελέγη ο Κώστας Σημίτης, κάποιοι υποστήριξαν πως είχε τελειώσει η εποχή των χαρισματικών ηγετών καθώς διαδέχθηκε τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Άλλοι, εξέφρασαν την άποψη πως ήταν ο τύπος του πολιτικού που χρειαζόταν η χώρα για να προχωρήσει, ειδικά την περίοδο που ανέλαβε ο εκλιπών τα ηνία της.
Φυσικά, υπάρχουν και εκείνοι που έχουν πολλά και διάφορα να του καταμαρτυρήσουν για τα όσα συνέβησαν όταν ήταν Πρωθυπουργός.
Κάποια δίκαια και κάποια άλλα άδικα.
Αλλά έτσι συμβαίνει πάντα με κάθε δημόσιο πρόσωπο που ασκεί εξουσία, μέσω της οποίας επηρεάζει τις ζωές όλων μας.
Από άλλους εκτιμάται και από άλλους επικρίνεται.
Όπως και να ΄χει όμως το πράγμα ο Κώστας Σημίτης ανήκει πλέον στην ιστορία και αυτή θα κρίνει, τελικά, την όλη πορεία του.
