“Μία μνημειώδης έκδοση κυκλοφόρησε αυτές τις ημέρες και καλύπτει ένα σημαντικό κενό για την τοπική μας Ιστορία.
Πρόκειται για έναν καλαίσθητο τόμο, 400 σελίδων με πληθώρα σπάνιων φωτογραφιών,.
Ιδιαίτερα χρήσιμο, για τον κάθε ερευνητή, αναδιφητή και φυσικά για όλους τους συμπατριώτες μας.
Τίτλος του «Η Ιστορία των λιγνιτών της Δυτικής Μακεδονίας (1925-1957) και ο Μικρασιάτης Γεώργιος Ν. Παυλίδης».
Συγγραφέας, η Μιράντα Παυλίδου, απόφοιτη Παιδαγωγικής Ακαδημίας, πτυχιούχος του Πανεπιστημιακού Τμήματος Πληροφορικής και κάτοχος μεταπτυχιακού από το τμήμα Οικονομικής Επιστήμης.
Βεβαίως, η Μιράντα Παυλίδου είναι εγγονή του ευπατρίδη, πρόδρομου της λιγνιτικής παραγωγής Γεωργίου Παυλίδη και αθεράπευτη Πτολεμαϊδιώτισα, που ανάλωσε πολλά χρόνια για την έρευνα, προκειμένου να φέρει στο φως πολλά στοιχεία για την Ιστορική διαδρομή της περιοχή μας.
Και τα κατάφερε πολύ καλά, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό πόνημα, που φωτίζει άγνωστες πτυχές της τοπικής μας Ιστορίας.
Ποτέ ως τώρα δεν είχαμε μία τόσο ολοκληρωμένη εργασία, για το θέμα των λιγνιτών στην περιοχή μας, για το πως ανακαλύφθηκαν και μπήκαν στην εμπορική λειτουργία και κάποτε οδήγησαν την Πτολεμαΐδα να γίνει το ενεργειακό κέντρο της χώρας που τροφοδοτούσε με ηλεκτρικό ρεύμα ολόκληρη την Ελλάδα.
Διατρέχοντας τις σελίδες του βιβλίου, μαθαίνουμε για την κορυφαία προσωπικότητα του οραματιστή Γεωργίου Παυλίδη, ο οποίος ξεκίνησε από την Φώκαια της Μικράς Ασίας τους διωγμούς και την Μικρασιατική καταστροφή.
Ανακάλυψε τους λιγνίτες και το 1925 ίδρυσε το πρώτο λιγνιτωρυχείο της περιοχής Εορδαίας εργαζόμενος ακατάπαυστα για την υλοποίηση του ονείρου του.
Στο βιβλίο βλέπουμε την πολυσχιδή επιχειρηματική δραστηριότητα και την πρωτοπορία του Γεωργίου Παυλίδη ο οποίος πάντοτε παρακολουθούσε τις εξελίξεις του τεχνολογικού τομέα και προμηθεύονταν τα πλέον σύγχρονα μηχανήματα.
Ενδεικτικά αναφέρουμε το μηχάνημα καρτεπίλαρ το οποίο πήρε για τις αγροτικές εργασίες το 1938 από τη μακρινή Αμερική. Κατά την διάρκεια του πολέμου επιτάχθηκε και χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά αεροπλάνων και βαρέων πυροβόλων στο μέτωπο, λόγω του ότι είχε ερπύστριες και δεν κολλούσε στο λασπώδες έδαφος.
Σήμερα αυτό το μηχάνημα βρίσκεται στο παλαιοντολογικό μουσείο Πτολεμαΐδας, σε ειδική εξέδρα, μετά από δωρεά της οικογένειας Παυλίδη.
Πρέπει να πούμε ότι ο Γεώργιος Παυλίδης είχε και μεγάλη κοινωνική συνεισφορά με έντονο φιλανθρωπικό έργο αλλά και μεγάλη πατριωτική δράση.
Σημειώνουμε ότι μετά το ολοκαύτωμα των Πύργων σίτιζε τις οικογένειες των επιζώντων που κρατούνταν στο πέτρινο σχολείο την περίοδο της κατοχής.
Αναγνωρίζουν φυσικά όλοι, ότι πρόσφερε δουλειά καλά αμειβόμενη σε εκατοντάδες συμπολίτες του.
Δυστυχώς απεβίωσε πολύ πρόωρα το 1947, σε μια περίοδο που έληξε η κατοχή και τελείωνε ο εμφύλιος και θα είχε να προσφέρει πολλά ακόμη, στην επιχείρηση του, την τοπική κοινωνία και την ανάπτυξη της χώρας.
Κάποτε οι λιγνιτικές του δραστηριότητες πέρασαν στο Ελληνικό Δημόσιο έναντι θα λέγαμε πενιχρού τιμήματος και το έργο συνεχίσθηκε από την ΔΕΗ.
‘Όμως οι κατιόντες του Γεωργίου Παυλίδη, τα παιδιά του Νίκος, Στέργιος, Κώστας, Φίλιππος και Παναγιώτα, συνέχισαν στον επιχειρηματικό τομέα.
Νέες δραστηριότητες, όπως το εργοστάσιο ΒΙΟΚΟΜΕΡΣΙΑΛ, στην Κάτω Πτολεμαΐδα όπου πρωτοποριακά παρήγαγε την χλωρίνη ΜΥΡΙΑΛ (αργότερα ΜΙΣΤΡΑΛ) και το πλυντικό HERO.
Επίσης η ίδρυση του κινηματογράφου ΖΩΡΖ, η επιχείρηση παιδικών ειδών ‘’παιδική χαρά’’ και πόσα άλλα ακόμη.
Τι να περιγράψει κανείς από τον μεγάλο κύκλο δραστηριότητας και προσφοράς της οικογένειας Παυλίδη.
Πολλά γνωστά και άγνωστα ντοκουμέντα θα δει ο αναγνώστης διαβάζοντας τις πλούσιες σελίδες του βιβλίου.
Στο σημείο αυτό θα σταθούμε στο έργο της συγγραφέως Μιράντας Παυλίδου.
Με τεράστια υπομονή και ενδιαφέρον αναδίφησε εκτός του αρχείου της οικογένειας της σε πληθώρα πηγών ψάχνοντας πάντα σε μία πολύχρονη έρευνα.
Την ζήσαμε αρκετούς μήνες να ερευνά τα πολυετή αρχεία που διατηρούμε, των εφημερίδων, ΕΠΑΡΧΙΑΚΗ ΦΩΝΗ, ΑΚΡΙΤΙΚΗ ΦΩΝΗ και ΠΑΛΜΟΣ, να ρωτά τα πάντα και να κάνει πλήθος συνεντεύξεων στις οποίες είπαμε και εμείς απόψεις.
Εύγε για αυτήν την τεράστια προσπάθεια και υπομονή, που οδήγησε στη δημιουργία ενός μνημειώδους έργου, το οποίο φωτίζει την τοπική μας ιστορία και το είχε ανάγκη ο τόπος μας.
Συστήνουμε στον κάθε συμπολίτη μας να διαβάσει αυτό το πόνημα για να μην πούμε ότι είναι πατριωτικό καθήκον να το πράξει.
Ευχαριστούμε την συγγραφέα για την τιμητική αφιέρωση.
Κ.Π.”
